Dag 1/6

Palouse Falls

Gisteravond geland na een vlucht vanuit Alaska, nog het één en ander uit zitten zoeken maar dit ging niet van harte. Internet is heel erg traag hier. Ik heb geen kaarten bij me van Washington/Oregon en heb ook niets voorbereid, dus moet uit mijn geheugen putten van het vorige tripje hier 6 jaar geleden. De eerste gebieden die me te binnen schieten zijn de National Parks Mt Rainier, Mt St Helens, Olympic en Crater Lake, de Columbia River Gorge Scenic Area en Silver Falls State Park.

Gisteravond regende het en vandaag zal het niet anders zijn. Oregon leek goed weer te worden, dus had in gedachten om naar het zuiden af te reizen. Crater Lake zag er goed uit, maar nu ik vanochtend nog eens kijk is het aan de hele westkust regen. Het lijkt dus weer het zelfde spelletje te gaan worden, een hele reeks alternatieven bij de hand houden en telkens daar naar toe gaan waar de kans op mooi weer het grootst is.

Moet dus het binnenland in. De Palouse is het eerste waar ik aan denk, een ritje van een uur of 5 als ik me goed herinner. Daar is de Palouse Falls, een fotogenieke waterval die het vooral bij zonsondergang goed doet. Drie jaar geleden wilde ik vanuit Canada hier ’even’ naartoe rijden toen het weer slechter werd daar, maar dat zou me 8 uur heen en 8 uur terug gaan kosten en ben toen in plaats daarvan naar Yellowstone National Park gereden. Net zo’n lange rit, maar wel genoeg te zien om daar een paar dagen door te brengen. Dat verhaal is hier te vinden. De waterval zou bij goed licht maar één avond zijn geweest en dat vond ik zonde van de tijd.

Het landschap van de Palouse bestaat uit mooie heuvels die ’s zomers felgroen zijn, ook wel bekend van het Windows opstartscherm, met die mooie blauwe lucht erboven. Benieuwd hoe ze er nu uit zien, zullen wel bruin zijn. ’s Winters zijn daar ook mooie fotos te schieten, allemaal witte bolletjes. Heb er al eens over gedacht om eens iets in de winter te plannen hier. Maar eerst maar eens uitzoeken hoe het weer hier dan is. Sneeuwstormen zit ik niet echt op te wachten. Dan kun je zomaar dagen achter elkaar ergens vast zitten.

Tijd om maar eens op pad te gaan. Na een kleine drie kwartier rijden pak ik een kort uitstapje naar de Snoqualmie Falls mee. Een echte toeristen trekpleister vanwege de nabijheid van Seattle. De ene bus na de andere wordt uitgeladen en het loopt vol met mensen. De waterval is niet echt fotogeniek vanwege de bebouwing eromheen en er is ook heel veel waterdamp in de lucht. Geen reden dus om lang te blijven. Snel even een kiekje schieten en wegwezen hier.

Snoqualmie Falls

Het eerste deel rondom Seattle valt wel mee, maar de rest is een megagaapweg. Alleen maar rechtuit met aan beide kanten gemaaide graan- en maisvelden. Voor het eerst tijdens deze trip zet ik de radio aan voor wat afleiding.

Na een uurtje of 5 kom ik bij de waterval aan. Het is mooi weer hier en lekker warm, benauwd bijna. Ze hebben er inmiddels een dagrecreatiegebied van gemaakt en je mag nu 10 dollar aftikken hier. Da’s makkelijk verdienen. Hebben zeker ook een gat in de begroting op te vullen. Als je dat vergelijkt met de nationale park pas van 85 dollar, waarmee je een jaar lang in alle nationale parken van de VS mag komen is dit eigenlijk wel onbeschoft veel voor een watervalletje. Leuk ook als je ’s avonds en ’s morgens wil komen, twee keer kassa.

Heb wel een probleem, want heb alleen maar 20-jes op zak. Na even wachten komt er iemand aanrijden. Ik vraag of hij soms kan wisselen. Hij denkt van niet maar begint toch al zijn zakken leeg te maken. Overal komen opgefrommelde briefjes van 1 dollar vandaan. Begin al bijna spijt te krijgen dat ik het heb gevraagd. Hij heeft ook een vijfje en blijft de stapel briefjes maar tellen, dan geeft ie de hele bos aan mij en zegt “hier, 20”. Ik weet niet maar volgens mij heb ik geen 20 dollar gezien. Ik loop naar de auto en tel het geld na. Het blijkt maar 15 te zijn. Hmmm, beetje vreemde vent, maar ik loop toch nog even terug. Kijken wat ie zegt. “Het zijn er maar 15” zeg ik. “Oh sorry, dacht dat ik je twee vijfjes gegeven had (+ tien losse dollars), hier is de andere”. Als je zo snel bent met toegeven, dan wist je ervan, leuk geprobeerd. Maar goed, kan nu 10 dollar in de envelop doen en naar de waterval.

Het riviertje loopt door een uitgesleten canyon en valt over een rand in een grote kom. Je staat hier boven de top van de waterval en met zonsondergang wordt de hele canyon inclusief de waterval mooi verlicht. Ook staat er nog een soort pijporgel naast de top van de waterval. Kortom heel fotogeniek.

Zonsondergang duurt nog wel een paar uur, dus kan op mijn gemak alvast wat oefenshots maken. De rand is niet afgeschermd en je kunt zo naar beneden sodemieteren, metertje of 60 schat ik. Lopen veel hispanics rond hier (mensen die Spaans spreken, red.) en er zijn ook ratelslangen, beide had ik zo noordelijk eigenlijk niet verwacht.

Valt me ook op dat mensen hun kinderen gewoon tot aan de rand laten komen om naar beneden te turen, één misstap of uitglijder en ze zijn een kind kwijt. Beneden bij de waterval zijn een aantal mensen aan het vissen. Ik zie een pad lopen, maar het is me nog niet duidelijk waar dat begint, moet ergens aan de rechterkant zijn. Fotografisch gezien schiet ik er niet zoveel mee op om daar te zijn, dus laat het verder maar zitten.

Aan de linkerkant kun je langs de canyonrand lopen en dan zie ik ook daar een pad naar beneden en dat is niet eens zover. Er lopen verschillende mensen en het lijkt wel of je het riviertje kunt oversteken. Maar eens even op onderzoek uit.

Na een tijdje langs de rechter canyonrand te hebben gelopen kom ik uit bij een helling vol met losse stenen waarover een pad naar beneden loopt. Dit geeft best wel een leuk overzicht, straks even een paar foto’s maken hier.

Eénmaal beneden blijkt dat de stroken water tussen de stenen toch een stuk breder zijn dan ik vanaf boven dacht te zien. Als het moet kan ik hier wel aan de overkant komen, maar met de fotospullen bij me vind ik dat toch wat te link. Verder stroomopwaarts liggen ook veel stenen in de rivier en daar lijkt het gemakkelijker. Aan de overkant is genoeg ruimte tussen wand en water om terug te lopen naar de waterval.

Maar uiteindelijk zie ik er toch maar vanaf. De route naar de oversteek is bezaaid met scherpe stenen en rotsblokken. Poot heb je zo gebroken hier. En als ik éénmaal aan de overkant ben is het zeker nog een half uur terug naar de waterval en sta ik tegen het licht in te kijken. Waarom wilde ik dit ook alweer? Oh ja, gewoon uit nieuwsgierigheid, ’hoe zal het er daar uitzien?’, een vraag die me al heel vaak ergens heen gebracht heeft waar ik niet van plan was om naartoe te gaan, maar soms ook mooie plaatjes oplevert.

Bovendien heb ik geen water meegenomen, want ik zou alleen maar even naar de rand van de canyon toe lopen, niet verstandig met deze warmte. Terug naar boven dus. Nu dan even tijd voor een paar foto’s van de canyonwand en de vlakte waar ik zojuist vandaan kom.

Palouse Falls

De Palouse River is rechts midden op de foto te zien en vlak na de bocht naar rechts ligt de waterval.

Palouse Falls

Terug bij de waterval maar eens een paar composities uitproberen voor straks. Het valt me op dat er al veel meer bewolking is dan daarstraks. Het is ook harder gaan waaien. Zo vlak bij de rand wordt ik af en toe gebombardeerd door stofwolken. Truuk straks voor de zonsondergang zal zijn om de waterval links in beeld te hebben en de verlichte canyonwand voor het grootste deel van de foto te reserveren, met de zon vanuit rechts.

Om dit voor elkaar te krijgen moet ik heel dicht bij de rand komen. Op mijn knieën zittend schuif ik het statief stapje voor stapje naar de rand. Valt niet mee met die wind. Ik heb hem in de laagste stand staan om er zo min mogelijk last van te hebben.

Het valt me ook op dat het steeds donkerder wordt en dat het nu bijna helemaal bewolkt is. Die zonsondergang kan ik dus ook wel op mijn buik schrijven. Dan maar beter nu foto’s maken, want ik weet niet hoe zich dit gaat ontwikkelen. Die lucht ziet er helemaal niet goed uit.

Ik buig naar voren om door de zoeker te kunnen kijken. Hoorde ik dat nou goed? Scheurde daar iets? Ik voel even aan de achterkant maar vind niets. Ik buig weer naar voren en hoor weer dat geluid. Daar scheurt inderdaad iets. Ik voel nog eens maar nu wat beter en vind inderdaad een scheur in mijn broek. Shit! Hoe komt dat nu weer, heb ik een dikke reet gekregen van al die fish & chips in Alaska? Neu, dat zal ‘t niet zijn.

Eerst maar even verder met de foto’s, broek komt straks wel.

Palouse Falls
Palouse Falls
Palouse Falls

De lucht wordt heel snel donkerder. Ik loop nog even helemaal naar rechts voor de laatste serie en terwijl ik daarmee bezig ben begint het al te regenen.

Palouse Falls
Palouse Falls
Palouse Falls

De lucht is heel donker nu en het wordt echt tijd om naar de auto te gaan. Snel pak ik alles in en zet het op een lopen. Bij de auto aangekomen kwak ik alle spullen naar binnen en neem dan zelf een duik. Ik hou het niet helemaal droog. Het regent echt keihard nu met grote druppels. Als ik net een fractie later was teruggegaan was ik nu compleet doorweekt geweest.

In de auto check ik even die scheur en dat blijkt inmiddels al een flinke te zijn. Fijn, ook nog een naaiklusje erbij voor vanavond.

Zonde, maar mijn watervalplannetje valt nu dus ook in het water. Ik ben aanvankelijk van plan om naar Moscow te rijden, een plaatsje midden in de Palouse, maar kom al eerder een Best Western tegen en besluit hier maar te blijven. De scheur is inmiddels nog wat groter geworden. Tering, mijn hele hand past er nu in. De gasten in het hotel zijn een beetje deftig en ik kom met vieze kleren, een baard van een week en een megascheur in mijn broek binnen. Hmmm, ik zou me bijna gaan schamen. Gelukkig hebben ze een kamer en kan ik snel naar boven. Die scheur is nog erger dan ik dacht, de broek is compleet aan flarden, die kan ik wel weggooien. Hoe het komt is me nog steeds een raadsel, misschien dat de jungleschimmels van Costa Rica hem opgevreten hebben of zo.

’s Avonds nog een lekkere moot zalm met rijst in broek twee, die nog wel heel is en dan eindelijk tijd om Alaska dag 20, het verhaal van de beren te schrijven.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Washington & Oregon Herfst 2013, Dag 01

Download het originele gpx bestand hier.

edit