Dag 11/35

Vliegen naar Perth

Om 04:15 gaat de wekker. Binnen 20 minuten zit ik in de auto en nog 20 minuten later is die ingeleverd. Ik kan ook meteen inchecken en de aardige dame achter de balie geeft me een mooie plekje bij de nooduitgang met extra beenruimte. Ik ben vrij vroeg en moet nog een uurtje of 2 wachten. Had best wat langer in bed kunnen blijven, maar toch zit ik liever hier. Als je iedere week hier komt weet je hoe alles gaat en kun je gemakkelijk 1.5 uur later aankomen, maar zo voor één keer.

Vanochtend loop ik ook een tijdje te zoeken. Op de instapkaart staat terminal 2 en gate 13, maar er zijn maar 5 gates hier. Is dit dan wel terminal 2? Ik moest hier naar boven. Mijn vlucht staat ook nog niet op de monitors. Toch maar eens vragen. Blijkt gate 2 te zijn, 13 is één of ander sequencenummer.

De Boeing 717 (nog niet eerder mee gevlogen) gaat eerst naar Alice Springs. Schuin voor me zit een beetje een vreemde vogel. Soms valt iemand op tussen alle anderen en dit is er zo eentje. Bril, grote bos luchtig verstrooid haar. Netjes gekleed. Zou een pak kunnen zijn, ware het niet dat de broek en het jasje verschillend zijn. Wit overhemd met rode vertikale strepen, gele sokken, een gele strik met rode stippeltjes en een rode pochet. Daar is nog eens aandacht aan besteed. Hoe kun je dat in vredesnaam zo combineren?

Hij zit druk te kalken in een dikke reader. Het lijkt wel een hoogleraar die een proefwerk of iets dergelijks zit te corrigeren. Maar later valt me op dat dat veel te dik is daarvoor. Als we ontbijt krijgen stopt ie het weg, maar direct erna gaat het weer open. Aangezien ik toch niet veel anders te doen heb blijft het mijn aandacht vasthouden en wordt ik steeds nieuwsgieriger. Als hij de reader weer oppakt denk ik ’Bach…’ te lezen. Misschien moet hij een lezing geven in Perth of Melbourne?

Zie ik het nou goed? Heeft ie een gele en een roze sok aan? Verdomd het is nog waar ook zeg. Misschien een grap voor op het podium? De reader gaat achter elkaar open en wordt weer weggestopt. Soms leest hij een stuk aandachtig en zit er van alles in te schrijven. De andere keer bladert ie wat en stopt het weer weg. Blijkbaar is hij er heel content mee, hij kan er niet vanaf blijven.

Er staat inderdaad ’Bach’, maar wat kan dat in vredesnaam zijn dan? Ik blijf er op letten en telkens als hij hem opnieuw pakt probeer ik het weer te lezen, maar het gaat net iets te vlug. Helemaal aan het einde van de vlucht ben ik zo nieuwsgierig geworden dat ik het gewoon MOET weten. Dan krijg ik mijn kans. Hij houdt het deze keer vast zonder de voorkant om te slaan. Ik leun een stuk naar voren en dan kan ik het eindelijk lezen. Het is een filosofisch proefschrift van de één of andere doctor over de muzikale ontwikkeling in het jonge leven van Bach. Het is een filosoof! Ja dat verklaart alles, vooral die sokken. Pfffffffft. Dacht dat ik gek werd. Het zou me toch niet gebeuren dat die vraag in mijn hoofd bleef ronddrijven zonder ooit beantwoord te worden (-;

In Alice Springs moeten we er even een half uurtje uit. Vlak voor de landing zie ik de MacDonnell Ranges van oost naar west lopen. Hier ben ik de vorige keer geweest (West MacDonnell Ranges). Daarna door naar Perth. De hele vlucht duurt 6 uur, best lang eigenlijk, maar toch is het zo voorbij. Onderweg zien we nog Ayers Rock in de woestijn liggen. Ook daar ben ik de vorige keer geweest. Leuk.

Rond 12:00 uur zit ik in mijn gloedjenieuwe autootje. Vroeeemmmm. Op naar Nambung National Park.

Ik heb me de afgelopen week afgevraagd waarom de GPS zo raar deed. Is altijd wel iets met dat ding. Hij gaf hele lange reistijden aan en kwam telkens op het allerlaatste moment met een piepje om af te slaan. Gisteren bedacht ik me opeens wat er aan de hand is. Hij staat ingesteld op wandelen in plaats van autorijden. Dear Lorrrrd. Nu werkt alles gelukkig weer normaal en krijg ik ook ruim op tijd de piepjes.

Nambung staat al een paar jaar op mijn verlanglijstje, vanaf het moment dat ik er een hele mooie foto van zag. Het is een gebied met geel zand en pinnacles (rotspieken). Heel fotogeniek. Heb daar altijd al eens los willen gaan met m’n camera. Het is maar 200 kilometer rijden. De GPS stuurt me over een andere weg dan ik in gedachten had en zodra ik een afslag naar de Indian Ocean Road zie neem ik die. Deze blijkt zomaar een uur langer te zijn.

Ik had eigenlijk in mijn hoofd zitten dat ik tijd genoeg zou hebben omdat de zon om 18:30 ondergaat, maar dan bedenk ik me opeens dat dit een andere tijdzone is en dat de zon vorige week in Bungle Bungles (zelfde zone) om 16:30 al onder ging. Shit, door mijn leuke omweg ga ik nu in tijdnood komen. Terug maar weer naar de andere weg dan. Toch maar even uitzoeken hoe laat de zon hier onder gaat en dat blijkt 18:10 te zijn. Tuurlijk, zelfde tijdzone, maar Perth ligt wel nog een heel stuk westelijker.

Het is de hele middag bewolkt en het ziet er niet goed uit. Er worden buien voorspeld. Ik zou toch wel heel graag zo’n goudgele zonsondergang boven Nambung willen zien.

Vlak voordat ik het hotel bereik zie ik een soort parkje met Banksia’s mooie bloemen die alleen in Australië voorkomen. Die zijn hier allemaal al uitgebloeid. Ik vraag me af of ik niet al te laat ben voor de bloemen hier.

Rond 16:00 heb ik een hotel en rij direct terug richting het park. Onderweg zie ik een paar kangoeroes. Een moeder met een kleintje, dat mooi voor me poseert.

Kangoeroe

Wijsneusje (-;

Kangoeroe

Die heb ik in het noorden helemaal niet gezien. Zal daar wel te warm zijn voor ze. Even daarna wordt het kleintje wat nerveus van mij en kiest het hazenpad, met zijn moeder vlak achter hem aan.

Kangaroes

Kangaroes

De lucht is helemaal dichtgetrokken. Niet best lijkt me. Aangekomen bij de pinnacle desert blijkt er een 4 kilometer lange route door te lopen die je met de auto kunt rijden. Op een aantal plaatsen kun je de auto achterlaten en tussen de pinnacles doorlopen. Ik zoek een mooie uit als voorgrond en schiet een paar foto’s. Licht valt niet tegen. Door de bewolking licht het gele zand mooi op.

Nambung National Park

Nambung National Park

Boven zee hangen grote buien en niet veel later zie ik die langzaam mijn kant op komen. Op driekwart van de route zie ik een heuveltje met een groot aantal pilaren. Hier maar even eruit. Bui goed in de gaten houden want dat duurt niet lang meer en ik ga heel nat worden als ik daar in terecht kom.

Ik moet een kleine honderd meter lopen en als ik halverwege ben zie ik twee roze kaketoes op één van de pilaren zitten. Hmmm dat verandert de zaak. Steeds dichterbijkomend schiet ik plaatjes van de vogels, een techniek die ik me vorig jaar in Nieuw-Zeeland heb aangeleerd. Wat er ook gebeurt, zo heb je altijd de best mogelijke foto. De vogels vliegen een keer weg en als je wacht met foto’s maken en te dichtbij komt heb je niets.

Ondanks de harde wind, waarbij ze af en toe bijna van de sokken worden geblazen lukt het om een paar leuke kiekjes te schieten.

Nambung National Park

Kakatoes

Kakatoes

Steeds kijk ik achterom naar de bui die er snel aankomt. De hele lucht wordt donker. Snel nog eentje van de woestijn, voordat de sluizen echt open gaan.

Nambung National Park

Al gauw begint het te regenen. Snel terug naar de auto. Ik rij het rondje nog maar een keer en markeer de punten die bij zonsopkomst en zonsondergang interessant zijn. Dan valt me op dat er een gat in het wolkendek boven zee zit, waar de zon zeer waarschijnlijk in gaat zakken. Dat betekent dat er voor even en soort grote zaklamp op de pilarenwoestijn gaat schijnen, strakjes. Ik zoek een plekje op waar dat een mooi effect gaat geven en wacht af.

Na een tijdje gebeurt dit ook. Fantastisch mooi! Alles baadt in een zacht gouden licht. Snel een paar foto’s maken, want de zon zal zo weer weg zijn.

Nambung National Park

Nambung National Park

Het lukt maar net om 2 setjes foto’s te maken en ondanks dat de zon nog te zien is, is het effect al weg omdat er blijkbaar toch al bewolking voor zit. Als ik niet had geanticipeerd, was ik kansloos geweest.

Zodra de zon onder is, wordt het licht vlakker.

Nambung National Park

Nambung National Park

Hierna wordt het al snel donkerder en dan schiet de flitser me te binnen. Dit had ik altijd in gedachten. Wachten tot het wat donkerder wordt en dan één van de pinnacles oplichten met een flitser. Een half uur lang speel ik met verschillende belichtingen, telkens een halve circel om een pinnacle heen rennend en ondertussen de flitser uit het handje afvuren terwijl de lens open staat. Dit geeft mooie effecten. Wel ontstaan er lelijke harde schaduwen, zelfs met dimmer erop en de flitser omhoog gericht.

Door 11 geflitste foto’s van de pinnacle te combineren met een belichtingssetje van 5 foto’s voor de achtergrond, heb ik uiteindelijk toch een gelijkmatig belichte foto. Het effect dat ik eigenlijk voor ogen had, één pinnacle die er uitspringt gaat hier echter door verloren. Morgen maar eens verder experimenteren. Het moet kunnen.

Nambung National Park

Als de zon 40 minuten onder is, wordt het te donker en rij ik terug naar het hotel. Dan bedenk ik me opeens dat ik ook nog een softbox bij me heb. Die had ik eigenlijk moeten gebruiken. Misschien morgen nog, wie weet.

Onderweg zie ik nog een paar kangoeroes. Overal staan waarschuwingsborden en ik rij zo voorzichtig mogelijk naar huis. In het dorp, een paar honderd meter voor het hotel schrik ik opeens op van een paar schaduwen. Voor me uit rennen drie flinke kangoeroes over de weg. Sodeju. Je zal zo’n ding scheppen.

Morgenochtend nog maar een sessie bij de pinnacles. Ben er nog niet op uitgekeken. Daarna verder naar het noorden.

edit