Dag 10/35

Magnetische Termietenheuvels

Vanochtend is het plan om naar Litchfield National Park te gaan dat op de terugweg richting Darwin ligt. Had in mijn hoofd zitten dat dat vrij dichtbij is, maar dit ligt zo’n 230 kilometer verderop. Ik krijg de tip nog mee dat daar in de buurt een mooi resort ligt met wetlands eromheen en veel vogels. De eigenaresse van het hotel heeft daar gewoond en haar ex-man exploiteert het resort nog steeds.

Om 06:30 gaat de zon op en dit is het moment dat ik op pad ga. Ik weet eigenlijk al dat ik te laat in het park ga aankomen voor mooi licht maar dat is dan maar niet anders.

Amper een uurtje onderweg rij ik een grote roofvogel aan flarden. Een eind voor me op de weg zie ik een aangereden beest liggen (waarschijnlijk een Wallaby) en een stuk of 7, 8 grote roofvogels erop. Die zie je hier veel. Ben er nog niet achter wat het zijn. Spanwijdte al gauw een meter denk ik. Tijdens de Yellow Water Cruise waren er ook twee van deze vogels die probeerden de vis af te pakken van de zeearend.

De vogels vliegen altijd al vlot op als er in de verte een auto aankomt. Roofvogels zijn helemaal vroeg hiermee. Zo ook deze keer. De hele troep stijgt op ruim voordat ik er ben. Als ik dichterbij kom blijkt er toch nog ééntje op te zitten. Die vliegt weg als er een tegenligger voorbij komt, maar strijkt meteen weer neer en probeert een lap vlees van het wegdek te sleuren. Ik hoor mezelf nog hardop zeggen ’Stomme vogel’ en probeer nog naar de andere weghelft uit te wijken, maar al te wilde bewegingen kan ik met deze snelheid (130) niet maken. Helemaal niet met deze auto. Voor remmen is het al veel te laat. Ik raak hem vol met beide linker wielen en zie in de spiegel een grote wolk veren achter me. Dit is gelukkig geen twijfelaar, die is naar de eeuwige jachtvelden. Klote. Zonde van zo’n mooi beest. Ik denk dat hij mij helemaal niet heeft gezien, verblind door die grote biefstuk die hij dacht mee te nemen.

Na een tijdje kom ik in Litchfield National Park aan. De eerste attractie is een veld met hele grote termietenheuvels die precies in noord-zuid richting staan, vandaar de naam ’magnetische termietenheuvels’. Heeft iets te maken met de warmtehuishouding in de heuvel op basis van de zon. Heb me er nog niet in verdiept.

Litchfield ligt op maar een uurtje van Darwin af en dat is goed te merken. Overal bordjes met ’Let op uw spullen’ en bussen vol met mensen die in- en uitgeladen worden. Not my cup of tea. Fotograferen is echt een ramp met al die mensen. Ik sta op een houten vlonder te wachten tot het even stil is, maar allemaal komen ze vrolijk stampend voorbij en er is bijna geen moment te vinden dat iedereen even stil staat. Vreemd eigenlijk, nu ik er zo op let, lijken die mensen allemaal zo zenuwachtig. Net alsof je door heen en weer lopen het beter ziet of zo. Nou ja, na een kwartiertje kan ik eindelijk een paar plaatjes schieten en daar ik het dan maar bij. Het licht is toch al niet geweldig.

Magnetische Termiethopen

Magnetische Termiethopen

Het is net een begraafplaats.

Magnetische Termiethopen

Termietenheuvels daar heb ik er de afgelopen dagen duizenden van gezien. Langs de weg richting Bungle Bungles staat het er helemaal vol mee. De meesten waren slanke torens van nog geen meter hoog. Op andere plaatsen waren het juist brede en bolle gevaarten. Hier zijn ze extreem groot tot wel 5 meter aan toe. De grootste is 50 jaar oud (ze groeien gemiddeld dus 10 centimeter per jaar, red.). Langs de weg naar Kakadu stonden ze ook. Ieder gebied heeft een eigen kleur. Aanvankelijk dacht ik dat dit verschillende soorten termieten waren (is misschien ook wel zo), maar veel logischer is natuurlijk, dat die torens gebouwd zijn uit de grond waarop ze staan rood, bruin, geel, grijs.

Langs de route door het park liggen een paar watervallen. Bij de eerste is het platform afgesloten in verband met verbouwing. Dit is ook zo’n beetje de enige plek van waaraf je de waterval kunt zien, of ik zou helemaal naar beneden moeten gaan. Maar ik zie allemaal mensen in zwembroek naar de waterval lopen of er vandaan komen, dus het zal wel een gekkenhuis zijn beneden.

De tweede waterval daar komt bijna geen water naar beneden. Wel staat er nog een interessant bord. Bij de waterval zijn een aantal grotten, waarin vleermuizen leven en Olive Pythons. Dit heb ik eens op tv gezien, maar wist niet dat dat hier is. De pythons hangen aan de wanden in de grotten en vangen de vleermuizen als ze naar binnen of naar buiten vliegen. Meestal grijpen ze de vleermuizen maar soms slaan ze ze naar beneden. Met hun warmtesensoren kunnen de slangen vervolgens de vleermuizen terug vinden. Zou ik best eens willen zien, maar zo te zien kun je daar niet zo maar bijkomen. Daarnaast is het werkelijk bloedheet. Zal blij zijn als ik terug ben bij de auto. Beide watervallen zijn op het oosten gericht, mooi dus bij een ochtendzonnetje. De derde waterval is nog ruim 20 kilometer verderop. Die laat ik maar gaan.

Eénmaal weer uit het park, rij ik langs het resort dat in het vorige hotel was aanbevolen, maar dat is maar een droge, kale bende en ik besluit door te rijden naar Darwin. Daar aangekomen, blijken alle hotels vol te zijn. Er zijn nog enkele kamers vrij in het centrum, vorige week nog 270 dollar (ook niet mals) nu tussen de 450 en maar liefst 870 dollar per nacht. Goeiedag zeg! Dame achter de balie van één van de hotels zegt dat dit normaal is als alles vol zit, dan schieten de prijzen omhoog. Blijkbaar zijn er nog mensen ook die dit betalen. Ze wil me wel verder helpen en weet nog een kamp een stukje terug waar ze bungalows verhuren. 190 dollar voor een eigen schuurtje. Ok mooi. Die maar dan. 10 minuutjes rijden van het vliegveld af, dus da’s gemakkelijk voor morgen.

Daar aangekomen haal ik eerst maar eens de hele auto leeg. Er is hier vlakbij nog Crocodylus Park. Ik speel even met de gedachte om daar te gaan kijken aangezien het nog vroeg in de middag is. Aan de andere kant heb ik nog behoorlijk wat slaap in te halen van de afgelopen nachten. Aanvankelijk had ik bedacht om morgen in Perth even een middag slaap te pakken, maar als ik dat vandaag doe, kan ik morgen meteen doorrijden naar Nambung National Park, slechts 200 kilometer boven Perth.

Na een uurtje of 3 pitten pak ik alles in en daarna ga ik echt naar bed. Morgen om 04:15 eruit voor de vlucht naar Perth.

edit