Dag 7/35 – Deel 1/2

Bungle Bungles National Park

De zon komt om 05:15 op en het eerste idee was om er voor te zorgen rond deze tijd in Bungle Bungles/Purnululu National Park te zijn. Maar na wat rekenwerk kom ik er achter dat dit eigenlijk geen doen is. Eerst moet ik al 225 km rijden om bij de dirt road richting het park te komen. Overdag kan dit in twee uur, maar in het donker worden dat er al snel 3. Koeien, paarden, kangoeroes en wallabies kun je allemaal tegenkomen op de weg.

Daarna volgt de 53 km dirt road naar de ingang van het park. Dit neemt ook ongeveer 2 uur in beslag en is eigenlijk geen weg om in het donker te rijden, helemaal niet voor de eerste keer. 5 uur rijden en om 05:15 in het park zijn betekent om 0:00 uur de auto in. Dat is gekkenwerk. Helemaal omdat ik dan in het donker aankom en me niet van tevoren kan oriënteren. Daarnaast zie ik ook niets van de omgeving die best mooi zal zijn. Beter dus om de ochtend ’op te offeren’ qua fotografie en zoveel mogelijk in daglicht te rijden.

Oh ja er is trouwens anderhalf uur tijdsverschil tussen Noordelijk Territorium en West Australië. Hier is het 1.5 uur vroeger, dezelfde tijd als in Singapore.

Aanvankelijk heb ik de wekker om 04:00 uur staan, maar vanwege de warmte kan ik maar niet in slaap vallen. De airco kan ik wel aanzetten maar dat maakt weer herrie. Uiteindelijk maak ik er 05:00 uur van. Rond die tijd, slaap ik eindelijk en schrik ik wakker van de wekker. Als ik de gordijnen open sla is de zon bijna op. Toch maar eruit dan.

Ik ben heel erg benieuwd naar de dirt road naar het park. Heb hier een paar horrorverhalen over gehoord, maar de laatste jaren schijnt de weg flink verbeterd te zijn. Er zijn vrijwel geen faciliteiten in het park en zeker geen tankstation. Onderweg blijkt er nog wel een tankstation te zijn. Daar gooi ik hem voor de laatste keer nog helemaal vol. Na een paar uur rijden kom ik dan bij de afslag. Er staat een groot bord met waarschuwingen waaronder dat je 10% van de lucht uit je banden moet laten lopen. Hmmm, dat zie ik in eerste instantie niet zo zitten. Wat je eruit laat krijg je er niet zo maar weer in terug.

De weg valt aanvankelijk wel mee, maar al snel bestaat ie helemaal uit keiharde ribbels. De hele auto rammelt als een dolle. Langzaam rijden is het devies. Dit gaat wel een tijdje duren zo. Lijkt veel op de weg in Death Valley, die ik toen heb afgebroken, alleen lagen daar ook heel veel scherpe stenen. Dat is hier nog niet zo. Toch maar wat lucht eruit dan. Misschien helpt dat iets. Maar hoeveel is 10%? Ik laat uiteindelijk 5 tellen lucht uit de banden lopen (maar wel heel snel geteld (-; ). Het lijkt inderdaad wat te helpen. Het rammelen is minder scherp nu.

Ik kom veel auto’s tegen, zelfs met aanhangers. Als die hier allemaal kunnen rijden kan het toch niet zo moeilijk zijn?

Na een tijdje begin ik me toch echt af te vragen waar al die moeilijke stukken zijn. Ik heb eigenlijk wel zin in een technisch stukje. Dat gerammel lijkt nergens op.

Al gauw komt het eerste riviertje. De aandrijving heeft 4 standen: 2-wiel, 4-wiel, 4-wiel gelocked en 4-wiel low gear gelocked. Die laatste is voor water en bijvoorbeeld sneeuw als je veel kracht nodig hebt. 4-wiel is voor off-road en die andere zit er tussenin. In het boekje staat low gear met een gelockte differentieel gebruiken en langzaam het water in, max 70 centimeter diep. Dat gaat vrij soepel. Er volgen er nog een paar, ze zijn allemaal net een auto breed.

Dan sta ik opeens voor een veel langer stuk dat onder water staat. De auto voor me stopt en keert om. Dit stuk is zo’n 3 autolengtes lang, maar het einde ervan kan ik niet goed zien. Zelfde procedure weer en het water in. Halverwege kom ik opeens stil te staan. Als ik gas geef hoor ik de wielen onder water draaien maar er gebeurt niets. Oei. Even die andere versnelling proberen dan. Deze pakt wel en gelukkig rij ik het water weer uit.

Even later denk ik dat ik weet wat ik fout heb gedaan. Vlak voordat ik stil kwam te staan zag ik een aardige boeggolf. Ondanks dat ik er voor mijn gevoel langzaam in ging was het waarschijnlijk nog te snel. Ik gebruikte 4-wiel low gear gelocked en denk dat ik iets te veel gas gaf toen ik stil kwam te staan. Dan verliest ie grip. Met 4-wiel gelocked reedt ie er zo uit. Vanaf nu gebruik ik deze stand en dat gaat goed.

Rond 10:30 ben ik bij het visitor center. Na inschrijven kan ik op pad. De enige wandeling die rond deze tijd goed is qua licht is Echidna Chasm, een hele smalle kloof. Na zo’n 27 kilometer rijden ben ik bij het begin. Het is bloedheet. De kloof zelf bereik je door via een rivierbedding vol met grote kiezels te lopen. De kloof is ontstaan doordat water een scheurtje in de rots heeft uitgesleten. Dit is precies op dezelfde manier als de slot canyons in Arizona zoals de mooie Antelope Canyon.

De wand bestaat helemaal uit ronde kiezels die aan elkaar geplakt zitten. Het is een afzetting van een vroegere rivier. De kiezels zijn stil komen te liggen en daarna afgedekt door sediment. Vervolgens is alles onder hoge druk omgevormd tot gesteente dat is opgetild en nu weer wordt uitgesleten door wind en water. Interessant.

De kloof zelf is hooguit een paar honderd meter lang. Bovenin heel smal en op een aantal plaatsen zitten er grote rotsblokken klem die naar beneden gevallen zijn. Deze foto ’kijkt’ schuin omhoog naar blokken van ongeveer 1-2 meter doorsnede.

Echidna Chasm

Bij de ingang wordt er voor gewaarschuwd om niet al te lang onder deze blokken te staan, omdat ze nog altijd naar beneden kunnen komen. Zowiezo kunnen er ook altijd nieuwe brokstukken afbreken en naar beneden komen.

Echidna Chasm

Ik ben hier best wel een tijdje bezig, vooral om de compositie goed te krijgen. Er is niet zo heel veel ruimte en regelmatig moeten er mensen langs. Dit zijn twee andere blokken die vlak boven het pad hangen. Hier is goed de wand te zien die volledig uit kiezels bestaat.

Echidna Chasm

Er is echt een extreem contrast tussen de donkere wand die in diepe schaduw ligt en het enorm felle zonlicht dat van boven binnen komt. Ik heb 9 belichtingen nodig om alles goed belicht te krijgen en dan nog overspoelt het felle licht de schaduwen een beetje. Hier wat dichter bij en iets anders bewerkt.

Echidna Chasm

Hier neemt de linker wand bijna de gehele foto in beslag.

Echidna Chasm

Aan het einde van de kloof kun je een trap op en daarna loopt het dood. Zodra ik weer alleen ben hier doe ik een experimentje met de flitser. De camera staat boven aan de trap en die zet ik op een timer van 10 seconden. Daarna met de flitser in de hand het trapje af, rennen over de keien naar de foto positie, omdraaien en zodra ik de spiegel hoor opklappen in de lucht springen met de flitser op mezelf gericht. Timing blijkt lastig. Een paar keer lukt het om precies in de lucht te hangen als de flitser afgaat. Valt me op dat je hele idiote gezichten trekt tijdens een sprong. Na een keer of 20 stop ik er maar mee. De foto’s hou ik voorlopig maar voor mezelf (-;

Bijna terug bij de ingang wordt de kloof ineens een heel stuk breder en daarna weer heel smal. Het is net een soort plein van kiezels.

Echidna Chasm
edit