Dag 5/35 – Deel 5/5

Terug naar Ubirr

Vanochtend toen ik wegreed was het 23 graden, inmiddels is het al weer 30. Er is nu zoveel licht dat het ook geen zin meer heeft om het houten wandelpad af te lopen en daar nog foto’s te maken. Die worden toch niet mooi.

Terug naar het hotel, nog even tanken, alles inpakken en wegwezen. Ik rij meteen door naar Ubirr, de plek waar ik eergisteren was. Ik was toen zo druk bezig met foto’s dat ik niet alles heb kunnen zien. Een aantal foto’s zijn ook nog niet goed genoeg, omdat de zon toen op de rotsen scheen. Nu zullen die in de schaduw staan, zodat de tekeningen beter uitkomen.

Kost me misschien twee uurtjes, maar ik moet dat hele eind naar Darwin nog terug en voor alles wat ik onderweg nog tegenkom is het tegen die tijd toch al te warm.

Aboriginal Rotstekening

Aboriginal Rotstekening

Deze tekening van Mabuyu herinnert de bewoners eraan om een verhaaltje te vertellen dat waarschuwt voor stelen. Mabuyu draagt hier de gevangen vis aan een draad in zijn rechterhand, samen met de getande speren. In zijn linkerhand heeft hij een speerwerper.

De draad werd doorgesneden door dieven om zijn vis te stelen. Die nacht wachtte Mabuyu tot de dieven zijn vis hadden opgegeten en zich terugtrokken in een grot langs de East Alligator River. Toen blokkeerde hij de ingang van de grot met een groot rotsblok. Iedereen in de grot ging dood. De les is dus… gij zult niet stelen.

Aboriginal Rotstekening

Dit zijn weer dezelfde tekeningen als van de vorige keer, maar met dit licht komen ze veel beter uit. Blij dat ik terug ben gekomen.

Aboriginal Rotstekening

Aboriginal Rotstekening

Hier is duidelijk een Hollander te zien, het kleine witte mannetje rechts.

Aboriginal Rotstekening

Het is wel duidelijk dat je hier vooral vis vangt voor je avondeten, soms afgewisseld door een Wallaby of een schildpad (al dan niet met een lange nek).

Aboriginal Rotstekening

Aboriginal Rotstekening

Aboriginal Rotstekening

De botten van deze persoon zijn gezwollen door Miyamiya, een ziekte die je kunt krijgen als je een heilige plaats stroomafwaarts vlakbij de East Alligator River verstoort. In werkelijkheid zijn dit de gevolgen van stralingsziekte. Bij de betreffende plaats bevindt zich veel uraniumerts.

Aboriginal Rotstekening

Voordat ik terug rij naar Darwin, verken ik de directe omgeving van Ubirr nog even, omdat hier de West Alligator River ligt. Hier heb ik ook mooie cruises van gezien maar die bewaar ik maar voor een volgende keer.

De terugweg naar Darwin valt weer zwaar. Het is al snel bloedheet in de auto. Lijkt wel een sauna. De airco lijkt niet veel te doen. Zou die soms kapot gegaan zijn?

In het winkeltje van een tankstation haal ik even een ijsje en maak een praatje met het meisje achter de kassa. Ze komt uit Duitsland en werkt hier al een half jaar. Ook wel een plek zeg, je moet 100 kilometer naar beide kanten rijden om iets van de bewoonde wereld te bereiken. Hier is niets anders dan dat tankstation langs een bloedhete weg.

Nu ik weer een beetje helder kan denken toch even naar de airco kijken en dan kom ik erachter dat die gewoon uit staat (-; Goed dat scheelt al weer. Maar het valt niet mee. Voor ik in Darwin ben, gaat de auto een paar keer aan de kant om even te relaxen. Afgezien van slaaptekort en nog wat jetlag, vraagt rijden hier veel concentratie. De weg is heel smal en vooral saai. Je moet echt blijven opletten.

Uiteindelijk ben ik rond 16:00 bij mijn hotel. Het bed staat er weer heerlijk bij en even, heeeeel eeeven, ga ik liggen, maar ik voel de slaap al meteen komen. 2 minuutjes maar en ik zal vertrokken zijn. Beter maar niet doen, anders slaap ik vanacht weer niet en morgen heb ik helemaal een flinke rit voor de boeg, ruim 900 kilometer maar liefst, 4 keer zo lang als vandaag. Dat wordt nog wat.

Ik had aanvankelijk vanuit Kakadu direct naar het zuiden naar Katherine willen rijden, maar moest nu via Darwin om de auto om te wisselen.

Als ik alle batterijen wil opladen kom ik erachter dat de AA-lader het niet doet. Hoe komt dat nu weer? Ik neem er altijd twee meer voor het geval dat. Nu eentje thuisgelaten vanwege de gewichtlimiet en op dag 4 al kapot. Klote. Als ik dit niet oplos, zijn binnen een paar dagen alle batterijen leeg en heb ik geen gps, zaklamp en flitser meer. Het is vijf uur geweest. Maar snel even op zoek naar een nieuwe lader.

Met wat mensen aanschieten vind ik al snel een electronicazaak en niet te geloven, maar echt waar, ze hebben dezelfde lader (-; Dat is nog eens snel geregeld!

Met zo’n zelfde geintje met de lader van de camera ben ik eens een halve dag kwijt geweest om er eentje te vinden. Sindsdien heb ik er altijd twee bij me.

En passant vind ik ook een Indier, dus meteen maar een bakje curry mee voor het avondeten.

Al met al weer een enerverend dagje. Voelt goed alles bij elkaar. Ben helemaal in mijn element.

edit