Dag 3/35 – Deel 1/3

Darwin

De vlucht is afgelopen voor ik het goed en wel in de gaten heb. Ik ben in Darwin.

Douane duurt wat lang hier. Heb alles maar weer aangekruist op het formulier wat van toepassing is: modder op de tas, meer dan 900 AUD aan spullen bij me en resten van zaden/bessen. Vorige keer ook al gemerkt. Als je serieus met de kruisjes omgaat zijn ze vrij gemakkelijk. Dan is het allemaal geen probleem en hoeven ze niets te zien. Als je er eentje ‘vergeet’, ben je zuur.

Fotospullen is trouwens een raar verhaal. Alles wat ouder is dan 1 jaar, heeft voor de douane geen inklaringswaarde, maar het cameraatje dat ik een paar weken terug er nog bijgekocht heb dus wel. Gelukkig blijft die onder de 900 AUD, anders zou ik invoerrechten moeten betalen. Het is ook maar de vraag of je die bij vertrek weer terug krijgt. Zelf vind ze het ook een rare regel. Nooit dure spullen kopen dus in het jaar voordat je naar Australië gaat.

Zondag is inmiddels door al het gereis al overgelopen in dinsdag. Het is nu 02:00 hier, met 7.5 uur tijdsverschil. Nog 2.5 uur wachten tot ik de auto op kan pikken. Kan ik ondertussen mooi mijn dagboekje even bijwerken.

Rond half vijf ga ik de auto ophalen. De dame achter de balie zegt dat ik er niet bij sta. Ik laat mijn voucher zien en ze gaat proberen iets voor me te regelen. Na een tijdje komt ze terug met een all-drive. Als ik vraag wat dat is, komt ze er zelf ook niet helemaal uit. Het is een 4WD maar toch ook weer niet. ’Kan ik er wel mee naar Bungle Bungles/Purnululu National Park?’ (Purnululu is de Aboriginal naam voor het park) vraag ik, waarop ze antwoord met ’Nee, daar mag je met geen van onze auto’s naar toe’.

Hmmm, dat is wel een flinke streep door de rekening, omdat dat zo’n beetje de helft van mijn plan is voor de komende week. Ik ga er maar even op door, want ik wil daar toch echt naar toe. Het probleem blijkt de clearance te zijn, de auto staat niet hoog genoeg op zijn wielen. Ik vraag of ze een alternatief voor me weet. De enige optie lijkt een geregelde tour te zijn, maar dat lijkt me helemaal niets.

Ze leest de voorwaarden er nog eens op na en er blijkt toch wel een mogelijkheid te zijn. Een echte 4WD die wel voldoende clearance heeft. Ze belooft dat ze gaat proberen om voor het tweede deel van de week er zo eentje voor me te regelen.

Ik rij even de stad in op zoek naar een 24×7 winkel om alvast wat voorraden in te slaan, maar alles is donker daar. Maar even terug langs het vliegveld om wat cash en een ontbijtje op te halen.

Kakadu National Park

Daarna op weg naar Kakadu National Park. Het begint al lichter te worden. De route neemt een paar uur in beslag en is redelijk saai. Het is een tweebaans-tweerichtingsweg waar je 130 mag. Soort van provinciale weg dus. Goed opletten, want je zit zo naast de weg omdat het heel smal is en er geen belijning is.

Onderweg zie ik mijn eerste Wallaby en een aantal grote termietenheuvels.

Het bos is vreemd. Het is wel een bos maar heel open en toch ook weer niet. De bomen staan vrij ver uit elkaar dus op het eerste gezicht is het heel open, maar veel verder dan 200-300 meter kijk je het bos niet in. Alle bomen staan zo versprongen ten opzichte van elkaar dat het al gauw vrij dicht lijkt (terwijl het dat dus eigenlijk helemaal niet is). Ondanks het feit dat de bomen best ver uit elkaar staan, denk ik dat je heel gemakkelijk verdwaalt als je er een kilometer of meer in loopt.

Onderweg zijn een aantal andere attracties, maar zo vroeg is alles nog gesloten.

Ben behoorlijk moe en heb de grootst mogelijke moeite om mijn ogen open te houden. Halverwege ga ik even naar de kant om wat water in te slaan en een paar tosties te halen als een soort tweede ontbijt. Bedacht me ook dat het niet slim is om hier zonder water rond te rijden. Er rijden hier genoeg mensen, maar ik merk wel dat ik constant een droge mond heb.

Een uurtje later zet ik de auto even aan de kant om de ogen even rust te geven. Ze hebben er geen zin meer in.

Rond 09:30 kom ik in Jabiru aan en al gauw zie ik het hotel in de vorm van een hele grote krokodil. Inchecken is pas vanaf 14:00 maar je weet maar nooit. Na wat zoeken hebben ze inderdaad al een kamer vrij, maar hij is wel wat groter. Of ik daar bezwaar tegen heb? ’Nee, natuurlijk niet. Kom maar op.’

Eénmaal binnen trekt het grote bed als een magneet. Eééééven een tukkie doen dan maar. Uiteindelijk bijna 4 uur geslapen. Had ik dus net zo goed gisteren kunnen doen, maar het was nu echt even nodig.

edit