Dag 22/35

Lake Matheson

Gisteravond op tijd naar bed gegaan (22:00) om er vanochtend vroeg uit te kunnen. Ik sta om 06:00 op en de lucht buiten is deels bewolkt, niet echt een goed teken. Ik zie een vrij grote ster, waarschijnlijk Venus. Lake Matheson is het doel voor vanochtend, daar kun je voor zonsopkomst en na zonsondergang mooie reflecties van Mt Cook en de rest van de bergketen zien. Rond die tijd is het water zo vlak als een spiegel omdat er – uitzonderingen daargelaten – dan geen wind is. Zodra de zon aan de hemel staat, wordt de grond opgewarmd, ontstaan er wervelingen en wind: de dagelijkse gang. De spiegelwerking is hier optimaal vanwege het donkere water door tannine.

Ik ga graag vooraf even kijken waar ik de volgende ochtend in het stikkedonker moet zijn maar dat is gisteren niet gelukt vanwege de regen. Ik kan het gemakkelijk vinden en ben nu veel te vroeg omdat de zon pas om 07:40 opkomt vandaag. Het is buiten redelijk fris, 11 graden, maar gelukkig niet zo koud als gisteren. Het is ongeveer 20 minuutjes lopen naar het meer en als het goed is loopt er een duidelijk pad. Het heeft niet zo’n zin om een uur in het donker aan het water te gaan staan kleumen dus ik blijf zeker 3 kwartier in de auto zitten. Zonder in slaap te vallen dit keer, want zoals vorige keer bij Moraine Lake in Canada dat gebeurt me niet nog een keer.

Het wolkendek zit redelijk dicht en Venus (als die het was) zie ik niet meer. Rond 07:00 loop ik dan toch maar het pad af, zonder hoop op mooie reflecties want daarvoor zijn er teveel wolken, maar wie weet. Moraine Lake verrastte toen ook met mooie kleuren. De lucht begint al iets lichter te worden en ik kan goed zien waar ik loop, ondanks dat het best nog wel donker is in het bos. Bij het meer aangekomen is wel duidelijk dat ik geen reflecties van bergen ga zien (10 jaar geleden ook al niet).

Er zijn ontzettend mooie foto’s gemaakt hier, maar je moet echt geluk hebben of er een paar weken of maanden iedere ochtend staan, dan lukt het ook. Met al dat vocht in de lucht van de afgelopen dagen was de kans ook eigenlijk al nihil.

Na een minuutje of 10 gewacht te hebben komt er opeens een dame-op-fiets haastig het bos uitzetten. Ze kijkt wat om zich heen en vraagt of dit ’de plek’ is. Ik zeg ’denk het wel, maar het zou ook net zo goed iets verderop kunnen liggen. Als je naar foto’s van hier kijkt, lijken de bergen meer in het midden te staan en dat lijkt hiervandaan niet te kunnen’. Ze stuift het pad weer op en ik roep haar nog na ’Geef maar een gil als je een betere plek vindt’. Dat zou ze doen.

Er was iets vreemds te zien geweest in haar gezicht, maar ik ben er nog niet achter wat dat precies was. Daarna is het weer stil en nog steeds redelijk donker. Toch statiefje maar alvast opgezet. Je weet tenslotte maar nooit. Verrassingen zijn niet voor niets verrassingen en komen altijd onverwacht.

Na een tijdje verschijnt Jen (zo blijkt ze te heten) weer uit het bos. Dit blijkt toch ’de plek’ te zijn. Mooi zo. De zon gaat zo opkomen, dus maar vast wat verder voorbereiden op het ’spectakel’. Camera op statief en klaar voor actie. Jen komt uit Amerika en doet hier al 6 weken onderzoek naar environmental policies (of zoiets) en ze blijft nog twee weken. Weer dat vreemde, iets met haar ogen, zo lijkt het.

Rond zonsopkomst is er genoeg licht in de lucht om een paar foto’s te maken.

Lake Matheson

Het worden hele andere foto’s dan waar ik voor gekomen ben, maar wel heel fraai.

Lake Matheson

Lake Matheson

Terwijl ik nog een beetje met Jen babbel, blijft ze me wat langer aankijken en nu zie ik pas goed wat me daarstraks al opviel maar niet kon plaatsen. Ze kan haar ogen niet stilhouden. Beide ogen trillen van links naar rechts als ze je aankijkt. Er is ook een acteur die dat doet (naam weet ik even niet). Typisch, vraag me af of haar beeld ook trilt, maar misschien heeft ze er zelf niet zo veel last van.

Nu de zon op is, is me wel duidelijk dat we geen gletsjer meer gaan zien. De spiegel zal zometeen ook wel gebroken worden. Geen kleuren meer, vanaf nu wordt het alleen maar lichter. Jen blijft nog een tijdje en ik loop terug naar de auto. Het is inmiddels een half uur na zonsopkomst en ik kom het ene haastige groepje na het andere tegen die de beroemde spiegelfoto willen maken. Tssk, tssk, eerst lui in het nest blijven liggen en dan gaan rennen als de ’show’ al is afgelopen.

Verder naar de auto sjokkend kom ik langs een open plek en zie opeens…de bergen tussen de wolken door komen. Damn, ik begin meteen terug te lopen naar ’de plek’, maar bedenk me dan dat het daar nu hardstikke druk is.

Bij nader inzien is deze nieuwe plek nog helemaal zo gek niet. Mooie voorgrond en de bergtoppen zijn goed te isoleren met een telelens. Ik blijf hier een tijdje staan en er blijven nieuwe groepjes komen, ’Ten minutes, that way’ geef ik ze maar mee. Wegwezen hier (-; Sommigen nemen achteromkijkend tijdens het lopen ook nog gauw dezelfde foto als waar ik mee bezig ben en verdwijnen dan in het bos.

Lake Matheson Area

’You see this big tree here on the left side? He’s a bit alone and he needs a friend, everybody needs a friend, so we give him a liiiiiittle friend, just heeeeeeere on the other side’ a la Bob Ross (-;.

Lake Matheson Area

Wat later komt de zon dan toch nog even het landschap verlichten om even snel weer te verdwijnen.

Lake Matheson Area

Hierna ben ik klaar, het is inmiddels 08:30, een klein uurtje na zonsopkomst. Terug in de auto rij ik naar het hotel voor een douche en onderweg wordt een bus Japanners opengetrokken midden op de weg. Nergens oog voor, behalve voor de zon die nog even tussen de wolken door schijnt, grappig.

Gisteren had ik bedacht dat ik vanochtend nog wilde besteden aan de terminals van beide gletsjers. Wandelingetjes van 1 tot 1.5 uur per stuk. Hier even over nadenkend besluit ik het te houden bij de Fox Glacier. Terug naar Franz Josef Glacier, daar wandelen en terug rijden, kost al een hele ochtend, dit terwijl Fox vlakbij is. Tot mijn verbazing blijkt alle was nog steeds kletsnat te zijn, dit is nu al twee dagen zo. De lucht is zo ontzettend vochtig hier. Ik zwiep alles in de auto en rij naar de Fox gletsjer. Daar blijkt dat door alle regenval het terrein te gevaarlijk is geworden. De loop van de smeltrivier blijkt gewijzigd en er is een instabiele wand die grote rotsblokken los laat. Ik denk dat het wat overdreven is en dat het vooral de gidsen van werk voorziet. Maar goed het hele terrein is tot op een kilometer van de terminal afgezet. Dus bij nader inzien laat ik de gletsjers voor wat ze zijn. Ik heb aardige foto’s van gisteren.

Het volgende mikpunt is Munro Beach waar zeehonden en pinguins te vinden zijn. Pinguins zijn alleen ’s ochtends vroeg en ’s avonds laat te zien, dus die ga ik missen. Het strand is te bereiken via een 40 minuten lange wandeling door een heel mooi bos.

Munro Beach Forest

Daar aangekomen blijkt het een heel klein kiezelstrandje te zijn en geen zeehond te zien. Ik banjer wat over de kiezels en vraag me af waarom dat hele strand nat is. Dan wordt ik verrast door een hele grote golf en moet hard naar de duinen rennen om het droog te houden. Ah….dat is dus de reden. 1 in de zoveel (7?) golven spoelt het hele strand over terwijl de rest het netjes houdt. Ik zit inmiddels helemaal onder die t…..vliegjes en besluit direct terug te lopen.

Bij de auto deins ik even terug van de lucht die er uitkomt: natte hond. Getverderries, de was is al drie dagen nat en begint nu in de zon op te drogen. Wat een lucht zeg.

Langs de route via de Haast pas zijn een aantal bezienswaardigheden, voornamelijk watervalletjes en de Blue Pools. Alle watervallen staan vol in het licht. Eentje, Roaring Billy, is te bereiken via een korte wandeling door een mooi regenwoud, waarbij alle bomen en takken zijn behangen met mos. Vergelijkbaar met het bos bij Munro Beach. Ik zoek nog naar unieke foto’s maar vindt ze hier niet. De waterval komt er nog best mooi uit.

Roaring Billy

Hier stikt het echt van de sandflies en ik zit er helemaal onder. Het is lastig om niet geirriteerd te raken van die dingen. Een keer valt mijn statief met camera bijna om, omdat ik die beestjes van me af aan het slaan ben, terwijl het statief nog niet goed staat. Ik kan hem nog net op tijd beet grijpen. Zou aardig wat schade hebben opgeleverd.

Een andere waterval ga ik nog kijken maar hier maak ik geen foto’s. Hij is wel mooi om te zien maar veel te hoog om te fotograferen. Het valt me op dat dit een echte toeristische route is. Op iedere stopplaats kom je dezelfde mensen tegen. Blue Pools klinkt interessant en daar ga ik nog naar toe. Wandeling van 30 minuten of zo, maar dit blijkt niets te zijn. Twee rivieren die bij elkaar komen met wat blauw water op de kruising, tja…

Uiteindelijk kom ik via best een mooie route in Wanaka aan. Een echt toeristenoord. Ik vind vrij snel een motel met een aardige eigenaresse met gevoel voor humor dit keer. Ik kan haar bijna niet bijhouden (-;. Ze waarschuwt me nog dat er geen geesten zijn, maar dat het houten motel heel veel herrie maakt ’s avonds tijdens het afkoelen. Dat blijkt later ook wel: een heleboel knallen, de hele avond lang.

Vanavond heb ik niet veel inspiratie. Eigenlijk zijn er hier alleen maar heuvels te beklimmen, maar heb niet echt zin in weer zo’n marteltocht. Lekker op het balkon in het zonnetje zitten met een Stephen King en een Sweet and Sour Chicken, yummie. Ook wel weer eens lekker na al die natte troep. De was hang ik in de zon en na een tijdje is die nu eindelijk droog. De stank bleek uiteindelijk van mijn schoenen te komen. Ook die stonden al een paar dagen zeiknat te zijn. Brrrrr. Mijn kleren zijn verder ok.

Voor morgenochtend weet ik nog niet precies wat ik doe. Morgen ga ik naar Queenstown en daar is een meertje dat heel gewild is bij calenderfotografen vanwege de mooie reflecties. Het eerste idee was om daar morgenochtendvroeg heen te gaan. Maar een klein rekensommetje leert dat ik dan zeker om 04:30 op pad moet om dan in het donker te gaan zoeken naar een goed plekje. Beter is dan om ’s middags aan te komen en het meer zowel morgenavond als overmorgenochtend te gebruiken.

Ik hoef maar 130 kilometer te rijden morgen en er zijn daar ook nog andere dingen te zien. ’s ochtends wilde ik eigenlijk naar het Fighter Pilot Museum hier bij Wanaka, maar zag net op internet dat dat vanaf 1 maart de komende maanden is gesloten vanwege een verbouwing. Denk dat ik morgen maar ga rijden zodra de zon op is en zie wat er op mijn pad komt.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Nieuw Zeeland Nazomer 2011, Dag 22

Download het originele gpx bestand gpx file hier.

edit