Dag 15/35

De Tsunami

Vanacht zijn er op tv enkele specialisten aan het woord die aangeven dat de gevolgen van de tsunami voor Nieuw Zeeland heel beperkt zullen blijven. Er is midden op de oceaan een golf met een hoogte van 20 centimeter waargenomen. Aan de kust kan die aanzwellen tot maximaal 3 meter, maar er wordt alleen gesproken over het uiterste noorden van het noorder eiland.

Voor de zekerheid zet ik enkele uren later de tv nog eens aan, vooral omdat mijn hotel vrij dicht bij de kust staat. Maar daar is verder geen spannend nieuws. De chaos in Japan is compleet.

Ik vraag me af waar Claire in terecht is gekomen, de leuke dame die ik enkele dagen geleden heb ontmoet bij de Inferno Crater in Waimangu Volcanic Valley. Zij zou vandaag in die puinhoop aankomen…

De filmset

Rond 06:30 is het volledig bewolkt dus heeft het ook niet zo veel zin om naar buiten te gaan voor de zonsopkomst. Ik blijf liggen tot 09:00 uur en rij terug naar het strandje van gisteravond. Is zo dichtbij. Als er goed licht staat zou ik vrij eenvoudig een paar mooie foto’s kunnen schieten.

Ik wordt onderweg even opgehouden omdat ze met een filmset bezig zijn. Er staat een snelle auto met een hoes erover. Aan de rechterkant zit een grote arm voor een camera en langs de linkerzijde van de auto zit een doorzichtige koker. Geen idee waar dat voor bedoeld is. Verder een blondje dat waarschijnlijk een eindje moet gaan scheuren. Grappig wel.

Het strandje is niets in dit bewolkte ochtendlicht en ik heb het gauw gezien. Nog een keertje langs de filmset dan maar.

De westkust

Hierna rij ik in de richting van de westkust. De eerste helft van de route is wel mooi maar niet super. De heuvels zijn wijdser hier en staan vol met bomen voor de houtkap. Allemaal nette rijen naaldbomen in vlakken van verschillende leeftijden. Hier en daar ook een kale helling. De weg volgt de canyon van de Buller rivier, die op sommige plaatsen goed te zien is.

Buller River, late summer, South Island, New Zealand.

Bij een uitzichtpunt, Hope Saddle Lookout, is een aardig uitzicht over de omgeving. Ook staat hier een markering die wordt gebruikt als referentiepositie voor hoogtebepaling van het landschap.

Hope Saddle Lookout, late summer, South Island, New Zealand.

Halverwege bij Lyell is nog een pioniersbegraafplaats die ik eigenlijk bij toeval vindt. Maar het is een foto niet waard.

Een grappig stel

Aan de kust bij het plaatsje Westport rij ik even naar het strand om wat te eten en uit te rusten. De weg naar het strand is een verharde zandweg maar eindigt in vrij mul zand. Hier ga ik maar niet verder in. Er staan nog wat pickup trucks en er ligt heel veel drijfhout op het strand. Verder zijn er wat surfers bezig. Ik parkeer mijn auto een beetje schuin achter een pickup truck.

Als het stel dat erbij hoort even later weg wil vraag ik of ik soms in de weg sta. ’Nee hoor, geen probeem’ volgens hem. Op het moment dat hij weg wil rijden graaft hij zichzelf al in. Na wat heen en weer geklooi komt hij vrij, schiet de weg over en komt daar weer in het mulle zand terecht. Ik denk nog ’oh jee dat wordt graven’.

Na wat ruig heen en weer gegas gaat hij over iets heen en komt dan helemaal niet meer weg. Hij is over een dikke boomstam heen geschoten en die zit nu vast onder de bodem. Ik vraag nog of ik moet helpen, maar dat hoeft niet. Na nog een stuk verder achteruit, komt de stam een beetje vrij, waardoor hij hem uit het midden vandaan kan trappen. Daarna knalt hij met een flinke hoop gas over de stam heen, die in losse stukken uiteenvalt. Dit alles gebeurt terwijl ik mijn boterhammetje met kip naar binnen werk. Best vermakelijk!

Cape Foulwind

Hierna rij ik verder naar Cape Foulwind voor een fotootje van de vuurtoren.

Cape Foulwind Lighthouse, late summer, South Island, New Zealand.

Hiervandaan kun je 3 kilometer langs de kust lopen naar de zeehondenkolonie. Maar het is erg warm en de zon brandt behoorlijk. Er wordt ook regelmatig aangegeven dat je tussen 11:00 en 16:00 beter in de schaduw kunt blijven. De zon is erg sterk hier. De kolonie kan ook met de auto worden bereikt dus dat ga ik zometeen maar doen.

Ik zie nog een vreemde vogel rondscharrelen. Een soort kruising tussen een vrouwtjes fazant en een vrouwtjes eend. Navraag bij mensen die hier rondlopen leert dat het een Woodhen is. Die zijn dol op glinsterende dingen en hondsbrutaal. Hij (of zij) verdwijnt al snel in de struiken. Verder staat er veel gele brem in bloei. Op de foto hierboven is daar nog wat van te zien.

Op de parkeerplaats van de zeehondenkolonie lopen een stuk of 5 van die Woodhens rond de auto’s. Een meisje wordt een paar keer in haar voeten gepikt voor eten. Haar vriend jaagt ze telkens weg, maar ze duiken steeds onder de auto om vervolgens even vlot weer terug te komen. Eén keer is hij het zo zat dat hij er eentje met een vork achterna gaat (-;

Ik voer er nog een paar en laat ze weer springen net als de eenden vorige week. Maar je moet inderdaad oppassen. Ze hebben een hele lange scherpe snavel en die vliegt als een speer omhoog als ze eten zien.

De zeehondenkolonie is een beetje leeg. Eerst dacht ik dat er helemaal geen zijn. Maar je ziet ze pas als ze bewegen. Er zijn er een stuk of 10-15 denk ik. Ook hele kleintjes. Het licht is gruwelijk hard. De paar foto’s die ik kan maken zijn zo lelijk dat ze het aanzien niet waard zijn.

Regenwoud

Hierna rij ik langs de kust verder in de richting van Greymouth. De vegetatie verandert hier geleidelijk aan in regenwoud. Bij Irimahuwhero Lookout maak ik een paar foto’s van de omgeving.

Iramahuwhero Lookout, late summer, South Island, New Zealand.

Van een afstandje lijkt het hetzelfde te zijn als op het noorder eiland, maar van dichtbij is het compleet anders. De palmvarens zijn er wel, maar er is hier heel veel vlas. Ook zijn er andere planten die ik niet eerder heb gezien.

Iramahuwhero Lookout, late summer, South Island, New Zealand.

Bij het bordje ’Truman Track Coast Line’ kun je in een kwartiertje door dit bos naar de zee lopen. Ik dacht eerst dat hier de Pancake Rocks waren maar die liggen een paar kilometer verderop.

Truman Track Coast Line, late summer, South Island, New Zealand.

Langs dit pad kan ik een paar detailfoto’s van het bos maken.

Truman Track Coast Line, late summer, South Island, New Zealand.

Dit is echt een oerwoud, redelijk open op plaatsen maar ook heel dicht op andere.

Truman Track Coast Line, late summer, South Island, New Zealand.

Zelfs de boomstammen zijn begroeid met van alles.

Truman Track Coast Line, late summer, South Island, New Zealand.

Hier babbel ik ook wat met backpacker Sandra uit Zwitserland. Zij is al twee maanden onderweg en heeft er nog vijf en een half voor de boeg. Ze is eerst een maandje in Thailand geweest en een maand op het noordereiland. Nu blijft ze een maandje hier en daarna gaat ze twee maanden naar Australië. Ik zeg nog dat het dan herfst is. West-Australie is vooral spectaculair in het voorjaar. Maar ze geeft aan dat er in de herfst juist walvishaaien te zien zijn. Kijk, dat wist ik nog niet, even onthouden. Daarna gaat ze nog een maand naar Indonesië en dan terug naar Thailand (het noorden) en Laos. Ze doet veel meerdaagse wandelingen hier en slaapt af en toe in een tent voor wat privacy. Wat een lef voor zo’n meisje!

Rond 18:00 kom ik aan bij de Pancake Rocks. Ik heb al gezien dat ze niet heel erg spectaculair zijn maar wil ze toch wel fotograferen. Het licht is al veel mooier dan vanmiddag, maar het is nog twee uur wachten op de zonsondergang en er lopen nog heel veel mensen rond hier. Ik besluit een gokje te wagen. Het is 35 minuten rijden naar Greymouth waar ik wil overnachten. Dus ik kan daar even heen rijden, hotel boeken en dan weer hier terugkomen voor foto’s (84 kilometer in totaal). Anders loop ik het risico dat ik in het donker rond 21:00 uur daar aankom en alle recepties gesloten zijn.

Deze kustweg is echt heel erg mooi en loopt dwars door het regenwoud. Eenmaal aangekomen in Greymouth is het een ander soort plaats dan dat ik had gehoopt. Het is een echt stadje met een hoop pandjes maar ik zie maar weinig hotels. Na wat rondrijden vind ik er één maar kan mijn auto nergens kwijt. Er zijn ook zojuist een paar bussen met Japanners gelost. Even verder zoeken levert zo gauw ook niets op en ik besef dat ik maar beter terug kan gaan, anders mis ik de foto’s.

De Pancake Rocks

Zo rond 19:10 ben ik weer terug, een half uurtje voor zonsondergang. Zo’n kilometer voor de Pancake Rocks valt het licht mooi in het regenwoud. Hier neem ik snel een foto.

South of Pancake Rocks, late summer, South Island, New Zealand.

Daarna door naar de rocks. Zoals ik al dacht vallen die een beetje tegen. Ze liggen wat in de schaduw en de zon staat er niet goed op.

Pancake Rocks, late summer, South Island, New Zealand.

Wat verder uitgezoomd is er meer van de omgeving te zien. De hele lucht zit vol met zout, dat vanuit zee het land op wordt geblazen. Dit levert ook een wat vreemd licht op.

Pancake Rocks, late summer, South Island, New Zealand.

Er zijn hier wat paden en helemaal aan de andere kant vind ik een rots die veel beter in het licht staat.

Pancake Rocks, late summer, South Island, New Zealand.

Als ik weer terug richting de pancakes loop valt mijn oog op het vrijwel ondoordringbare woud.

Pancake Rocks, late summer, South Island, New Zealand.

Verder terug lopend kom ik bij een trap die me zojuist op de heenweg al was opgevallen. Nu de zon vlak boven zee staat, levert dit een mooi plaatje op. De verwerking kost ontzettend veel tijd, omdat de foto letterlijk bezaaid is met flares. Uiteindelijk zijn er nog een aantal imperfecties over die ik misschien in een toekomstige versie nog eens aanpak. Voorlopig kan ik hier wel mee leven.

Pancake Rocks, late summer, South Island, New Zealand.

Vertikaal en wat dichter bij, kan ik de zon helemaal buiten beeld houden.

Pancake Rocks, late summer, South Island, New Zealand.

Helemaal terug gelopen is het wachten op de zonsondergang, die niet heel lang meer op zich laat wachten.

Sunset at Pancake Rocks, late summer, South Island, New Zealand.

Jammer genoeg gaat de zon nog niet echt onder, maar verdwijnt hij achter de wolken.

Sunset at Pancake Rocks, late summer, South Island, New Zealand.

Ik zou hier graag nog een half uurtje rondhangen in dit mooie licht, maar ik kan beter op zoek gaan naar een hotel. Ik maak me wel wat zorgen over de hoeveelheid brandstof die ik nog heb. Met dat heen en weer rijden kwam ik eigenlijk wat in tijdnood en het was kiezen of delen: tanken of mooi licht missen. Er zou net genoeg in de tank moeten zitten om nog een keer heen en weer te rijden dus ik heb gekozen voor mooi licht. Uiteindelijk moest ik toch nog behoorlijk doorrijden om op tijd te zijn en is de brandstof er veel harder doorheen gegaan dan ik dacht. Ik knijp hem wel een beetje om eerlijk te zijn. Dat is overigens nog een reden om hier niet langer te blijven. Ik rij heel rustig terug om zo min mogelijk te verstoken.

Zo rond 20:45 kom ik met een vrijwel lege tank weer in Greymouth aan en hier rij ik weer terug naar het eerste hotel. Daar is de receptie gelukkig nog open en vind ik mijn kamer voor vanacht. Pffffoeeiii, wat een dag.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Nieuw Zeeland Nazomer 2011, Dag 15

Download het originele gpx bestand gpx file hier.

edit