Dag 14/35

De overtocht

Vanochtend moet ik vroeg op weg naar de ferry en sta om 06:00 uur op. De weg zoeken in het donker valt niet mee en na een tijdje blijkt dat ik helemaal aan het begin een verkeerde afslag heb genomen. Er zit niets anders op dan terug te rijden en dat neemt een flinke hap uit mijn reservetijd. Verderop langs Welington rijdend, zie ik opeens de veerboot liggen maar de afslag geeft geen ’ferry’ aan maar iets van ’quay’, terwijl enkele kilometers terug nog ’ferry’ stond. Wellicht heb ik een bordje gemist maar ik twijfel net iets te lang en rij de afslag voorbij.

Een stuk verderop kan ik nog net op tijd een afslag de stad in nemen vlak voor een file. Ik moet er niet aan denken dat ik daar in terechtkom. In de stad is de weg gelukkig wel goed aangegeven. Eénmaal op de terminal heb ik nog wat tijd over en maak enkele foto’s van de auto…

The car at the ferry terminal from Wellington to Picton, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

…en de ferry.

The ferry from Wellington to Picton, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Al snel daarna worden we de boot op gedirigeerd. Eenmaal op de ferry moeten we in een soort lus rijden, helemaal tot achter aan, dan helemaal terug en dan nog een keer keren. Vreemd.

Nu de zon op komt wordt Wellington mooi verlicht, alhoewel het nog steeds vrij donker is door de lage bewolking.

View from the ferry to Wellington, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

De andere kant op kan ik een mooie foto maken van de zonsopkomst.

Sunrise from the Ferry, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Eenmaal op zee, nog een terugblik op Wellington langs de schoorsteen.

View from the ferry towards Wellington, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Queen Charlotte Sound

De bootreis zelf gaat vrij snel. Het is maar 3 uurtjes waarvan de eerste helft over zee. Gedurende dat deel lig ik lekker te slapen in een comfortabele stoel. De tweede helft is door de mooie Queen Charlotte Sound.

Queen Charlotte Sound, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Op verschillende plaatsen zie ik aanlegsteigers en huisjes en ik vraag me af of ze allemaal door wegen zijn verbonden of dat ze hier alleen maar per boot kunnen komen. Aan beide kanten zijn dit soort groene hellingen te zien.

Queen Charlotte Sound, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Ik maak ook nog een paar foto’s voor een Pools meisje. Het moet een paar keer overnieuw want haar haar zit niet goed, Tsja, het kan maar belangrijk zijn (-;

Er komen verschillende ferries langs op weg naar Wellington.

Ferry in Queen Charlotte Sound, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Vooral op deze foto is goed te zien dat veel hellingen in gebruik zijn voor de houtkap. Allemaal kunstmatig aangeplant.

Ferry in Queen Charlotte Sound, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Picton Harbour

Na een tijdje komt de haven van Picton in zicht.

Picton Harbour, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Ook hier liggen ferries klaar voor vertrek.

Ferry in Picton Harbour, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Na een flinke draai komt onze parkeerplek binnen bereik.

Ferry parking spot in Picton Harbour, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

De foto’s van Queen Charlotte Sound en Picton Harbour hebben niet de licht- en kleurenkwaliteit die ik normaliter nastreef, omdat ik geen gebruik kon maken van meervoudige belichtingen vanaf een statief. Dit zijn uit de hand geschoten enkelvoudige opnamen.

Tennyson Inlet

Vanuit Picton kun je eigenlijk twee kanten op, linksaf naar beneden naar de oostkust richting Christchurch of rechtsaf om de noordkust te volgen. Normaal gesproken zou ik linksaf zijn gegaan naar Kaikoura voor de walvissen. Maar dit is typisch een plaats waar je in het weekend niet moet zijn. Dus het is beter om rechtsaf te gaan en enkele dagen door te brengen in het noordwesten. Na het weekend kan ik dan door het binnenland naar de oostkust toe om vervolgens weer terug te keren naar de westkust voor de gletsjers.

Ik volg eerst de hoofdweg langs de fjorden en al gauw kom ik wegwerkzaamheden tegen. Ik sta een tijdje voor een rood stoplicht wachten en zie een merel langs de kant van de weg zitten. Ze strompelt naar mijn auto toe en al snel zie ik haar niet meer. Het lijkt erop dat ze is aangereden. Ik doe de linker deur open om te kijken waar ze is gebleven. Daar schrikt ze van en na wat gefladder zit ze midden op de motorkap naar mij te kijken. Ik denk ’shit, zo kan ik niet gaan rijden’. Ik ga snel naar buiten en probeer haar te pakken. Dat lukt niet. Ze fladdert weer naar beneden en probeert onder de auto te kruipen. Ze kan niet echt goed vliegen. Het is wat ongecoordineerd gefladder maar ik zie geen gebroken vleugels of pootjes. Misschien is ze alleen maar versuft van de klap. Anders had ik haar even naar de eeuwige jachtvelden moeten helpen. Ik laat haar nu maar leven en hoop dat ze het redt. Voorzichtig manouvreer ik het beestje het gras in en dan springt het licht op groen en moet ik weer wegrijden. Vindt het wel jammer. Had haar graag even gevangen om wat beter te kijken wat er aan scheelt.

Na een tijdje ga ik van de hoofdweg af en sla één van de zijwegen in naar Tennyson Inlet. Dit schijnt een mooie plek te zijn. Het duurt veel langer dan gedacht om er te komen. Het is weer 35 kilometer fietspad van links naar rechts. De laatste 10 kilometer zijn zo stijl dat ik niet verder kom dan de 2e versnelling.

De inlet is een soort baai met enkele bootjes erin. Wel leuk is dat ik nu de steigers en huisjes van de andere kant zie. Er zijn dus gewoon wegen in de fjorden. Hierna het hele takke-eind weer terug. Er stond nog zo’n weggetje op de planning maar die laat ik lekker zitten.

Even de weg kwijt

Hierna rij ik eerst maar eens door naar Nelson. Hier zoek ik even een plekje en denk eens rustig na over de route. Op een uurtje rijden zijn wat uitzichtspunten en een heel mooi strandje. Er is ook nog een route helemaal naar de meest noordwestelijke punt van het eiland. Ook hier zijn wat highlights te zien, waaronder een sinkhole (gat van 200 meter diep in het bos) maar dit is wel ruim 200 kilometer rijden. Gegeven de ervaring van vanmiddag kan dit wel eens teleurstellend zijn. Verder is het een heel eind rijden en moet ik ook via dezelfde weg weer terug. Ik kan ook meteen schuin naar het zuidwesten. Maar dan loop ik de kans dat ik te snel ga.

Ik heb nog 19 dagen en dat is zo’n 6 dagen meer dan op het zuider eiland. Als ik nu te langzaam ga kom ik aan het eind tijd te kort maar ga ik te snel, dan sla ik misschien dingen over terwijl ik aan het eind van de trip tijd over heb. Het is een beetje moeilijk in te schatten en eigenlijk weet ik nog niet goed wat ik het beste kan doen. Eerst maar even de voorraden aanvullen. Misschien dat ik het daarna wel weet.

Als ik terugkom uit de winkel ben ik er nog steeds niet uit. Hierna hak ik de knoop maar door. Ik heb geen zin om helemaal naar de noordwest punt te rijden en weer terug met het risico dat ik hier makkelijk één of twee dagen aan kwijtraak. Zouden hier hele mooie dingen te zien zijn dan was het wat anders maar dit is nog niet eens zo. Die tijd kan ik beter in reserve houden voor bijvoorbeeld Steward Island. Wel kan ik een uurtje langs de kust rijden, want ook van daaruit kan ik nog direct het binnenland in.

Uiteindelijk vind ik een hotel in Motueka. Een truukje waar ik sinds kort achter ben is dat je eerst het hotel moet betalen en daarna terloops om passwords voor internet moet vragen. Omdat ik alleen ben en zo’n hele studio betaal zijn ze vaak geneigd om internet dan niet door te belasten. Het lukt niet altijd. Maar als ik het meteen vraag komt het ook op de rekening (-;

De tijd die ik vanmiddag een beetje heb verlummeld, die kom ik nu tekort. Het sinkhole blijkt hier niet eens zover vandaan te liggen. Het postcard strandje is maar 12 minuten hiervandaan en verder zijn er nog wat uitzichtpunten. De sinkhole is te bereiken via een weg van 11 kilometer gevolgd door 30 minuten lopen enkele reis. Over 2.5 uur gaat het licht hier uit. Dus dat is eigenlijk te kort. Ik wil het strandje zeker nog zien. Dit zou een mooie zonsonderganglocatie kunnen zijn.

Smerige struikjes

Eerst rij ik naar het hoogste punt (25 minuutjes rijden) voor een overzicht van het gebied. Daar aangekomen blijkt het een wandeling van bijna 3 uur te zijn om bij het uitzichtpunt te komen. De dichtsbijzijnde heuvel lijkt niet zo hoog en stijl dus ik besluit die even op te lopen. Dat valt vies tegen. Na een meter of 50 klauteren blijkt dat de rest van de heuvel bekleed is met smerige doornstruikjes. Er is geen doorkomen aan en alles wat je aanraakt levert meteen wondjes op. Terug maar naar de auto dus.

Toch de sinkhole dan? Daar aangekomen staan er bordjes met waarschuwingen over smalle weg, weinig inhaalmogelijkheden. Tja dan weet je al dat 11 kilometer zomaar 40 minuten kan kosten (x2). Dus die laat ik maar zitten voor nu. Hierna ga ik op weg naar het strandje.

Onderweg kom ik een helling tegen met stenen die op een nogal bijzondere manier geërodeerd zijn. De stenen worden verlicht door mooi zacht licht.

Eroded Stones, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Maar het kost even tijd om een veilig plekje te vinden langs de weg. Er is vrijwel geen ruimte tussen de weg en de stijle graskant. Ondertussen loopt het warme licht er helemaal uit, omdat de zon achter een heuvel verdwijnt.

Eroded Stones, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Wat overblijft is een wat koele schaduw. Wel zijn er allerlei composities mogelijk.

Eroded Stones, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Later blijkt dat alle heuvels in de omgeving hier bezaaid zijn met deze vreemde stenen.

De zon zakt achter een redelijk groot wolkendek. Dit voorspelt niet heel veel goeds voor morgen.

Een ansichtkaartstrandje

Kaiteriteri Beach, is inderdaad en idyllisch plekje, maar blijkt wel een echte ochtendlocatie te zijn. Op de kaart leek het erop alsof de zon er tijdens de ondergang boven het water zou staan maar dat is niet zo. Er is ook nog een tweede strandje vlakbij: Little Kaiteriteri. De laatste heeft nog de meeste mogelijkheden. Aangezien de zonsondergang al nabij is rij ik daarheen.

Nog voordat ik er ben komt de zon heel even tussen de wolken vandaan en verlicht een paar rotsen vlak voor de kust. Ik ren snel met mijn spullen het strandje op. Geen tijd voor mooie composities, gewoon direct schieten zonder nadenken.

Island in front of Little Kaiteriteri Beach, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Ik heb maar tijd voor enkele pogingen. Zoals zo vaak is het weer secondenwerk. Dit hele mooi licht is er maar heel even. Twijfel je net te lang, dan sta je met lege handen.

Island in front of Little Kaiteriteri Beach, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Ik heb net nog tijd om een vertikale compositie te proberen en dan zakt de zon weer weg achter de wolken. Het is nu 19:15 en wachten op de zonsondergang over drie kwartier heeft niet zoveel zin. Ik ga terug naar mijn hotel voor wat tiepwerk. Ik mik op de zonsopkomst morgenochtend vroeg.

Island in front of Little Kaiteriteri Beach, nazomer, zuider eiland, Nieuw Zeeland.

Japan getroffen door aardbeving en tsunami

Die anderhalf uur slapen op de boot heeft me wel goed gedaan. Ik voel me weer lekker wakker en fris. Op tv zie ik het nieuws over de 8.9 aardbeving in Japan met gevolgd door de tsunami. Er wordt een waarschuwing afgegeven voor een groot aantal gebieden, maar Nieuw Zeeland wordt niet genoemd. Dit is wel iets om in de gaten te houden. Mijn hotel staat vrij dicht bij de kust en het terrein hier is heel erg vlak. Ik denk erover na hoelang het duurt voor de vloedgolf hier kan zijn.

Na een tijdje wordt Nieuw Zeeland ook genoemd in de tsunami warnings. Ik vraag me af hoe het zou zijn om in het donker geraakt te worden door zo’n muur van water en puin… Moeilijk voor te stellen wel. Ik heb het er niet helemaal op, om eerlijk te zijn. Ik blijf tv en internet in de gaten houden totdat ik zeker weet of er wat gaat gebeuren. Hoge heuvels zijn in 10 minuutjes te bereiken hier. Dus dat zou geen probleem moeten zijn.

Op internet is er ook al het één en ander te vinden. Hier kun je alle aardbevingen realtime zien en hier de travel time van de tsunami golven. De aardbeving is om 18:46 geweest en de golven komen pas 12 uur later aan de noordelijkste punt hier aan. Ik hoor nu op tv dat dat rond 06:14 zal zijn. Een uur later is dit pas het geval voor het zuider eiland.

Op dit moment is er hier nog geen officiele ’warning’ van kracht, maar een ’advisory’. De dreiging wordt continue bekeken en men verwacht op dit moment alleen een ’marine thread’. Dat wil zeggen dat er ruw water kan zijn en iedereen wordt geadviseerd om uit het water en van de stranden en riviermondingen vandaan te blijven. Daar gaat mijn ochtendplannetje.

Het advies is nu ’not be overly alarmed but alert’.

Ik blijf de tv vanacht in de gaten houden en als het toch een dreiging wordt rij ik wel de heuvels in. Die zijn hier honderden meters hoog.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Nieuw Zeeland Nazomer 2011, Dag 14

Download het originele gpx bestand gpx file hier.

edit