Dag 12/35

Orakei Korako

Vandaag op tijd opgestaan om naar Orakei Korako te gaan. Mijn verwachtingen zijn nogal hoog gespannen omdat ik hier van de week hele mooi foto’s van heb gezien. Ik ben er net na 08:00. Je moet hier met een bootje de rivier oversteken om bij de thermische vallei te komen. Het duurt even voordat de boatdriver zijn opwachting maakt. Hij moet worden gehaald.

Na een tijdje komt hij al zuchtend en puffend aangesjokt. Het is een grote nukkige kerel, zeker 200 kilo schoon aan de haak, met een breed gezicht op een dikke nek en een enorme wrat onder zijn lip. Op mijn vrolijke ’Good morning’ krijg ik maar weinig respons. Hij begint op zijn gemakkie de motor te controleren. Het bootje heeft een driverseat links voor met een stoel, een stuurwiel, een gaspedaal en een grote hendel zoals je ook wel op die moerasboten ziet.

De bestuurder neemt met zijn dikke reet plaats in het veel te kleine stoeltje en start de motor die meteen aanslaat. Hierna geeft hij een flinke dot gas waarna we rustig de rivier over drijven.

Aan de overkant wordt de grote hendel gebruikt, die is dus voor zijn achteruit. Met een gemompeld ’mmpfff’ mag ik de boot verlaten. Aan deze kant staat een paal met een bel. Hiermee kan ik hem straks weer oproepen. Ben benieuwd…

Ik ben hier inderdaad de eerste vandaag. Overal hangen nog spinnewebben over de paden. Het gebied zelf valt toch een beetje tegen. Het licht staat zowiezo verkeerd en de mooie kleuren die ik op de foto’s heb gezien zijn er nauwelijks, althans niet over grote oppervlakten. Wel zijn er een aantal gekleurde kanaaltjes.

Orakei Korako, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Op dit detailniveau is fotograferen best weer leuk, hoewel de lage stand van de zon het af en toe wel ingewikkeld maakt. Deze kanaaltjes zijn maar zo’n 30 centimeter breed.

Orakei Korako, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Het spelletje hier is om zo ver mogelijk in te zoomen en vervolgens een mooie compositie te vinden in een gekleurd gebied.

Orakei Korako, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Een heel smal kanaaltje van maar zo’n 10 centimeter breed geeft een bijna gouden kleur af in de zon.

Orakei Korako, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Meer richting de zon wordt het allemaal wat wazig door de oprijzende stoom.

Orakei Korako, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Vlakbij het einde, zie ik eindelijk de kleuren die ik op de foto’s heb gezien. Maar nu zijn die beperkt tot een kleine stroom water in plaats van de grote gebieden die ik op de foto’s heb gezien.

Orakei Korako, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Een wat breder perspectief heeft last van het zonlicht.

Orakei Korako, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Dit gebied is nogal actief en verandert continue. Vandaar misschien dat het er nu wat minder spectaculair uitziet. Na anderhalf uur heb ik het wel gezien en onderga nogmaals een overtocht met de zwijgzame bestuurder. Gelukkig hoef ik hem niet te bellen want hij kwam toch al deze kant op met het volgende vrachtje.

Eenmaal terug bij de auto kijk nog eens achterom en zie de bestuurder verveeld rondjes draaien midden op de rivier, waarna hij het bootje tegen het vlonder aan parkeert en wacht op zijn volgende ’last’.

Hierna rij ik nog langs een hydrothermische fabriek die ik gisteravond heb gezien. Maar foto’s maken is er hier niet bij. Ik kan geen goede locatie vinden.

Had van de week ook nog iets. Had scheerschuim gekocht, althans dat dacht ik. Mijn gezicht er mee ingesmeerd en vond het al een beetje vreemd spul. Heel droog en dik. Scheren ging helemaal voor geen meter. Continue zaten de mesjes vol met die troep. Toch nog maar eens wat beter gelezen op de tube. Bleek het Beard Conditioner te zijn, die je moet mengen met water. Wat een troep zeg, vandaar dat het niet ging. (-;

Mt Egmond

Omdat ik vrij vroeg op de dag klaar ben hier, voel ik er niet zoveel meer voor om terug te gaan naar Tongariro National Park. Temeer omdat ik daar vooral aan het einde van de dag wil fotograferen. Het lijkt me beter om op weg te gaan naar het westen, naar Egmond National Park.

De Forgotten World Highway voert door een gebied met veel stijle heuvels die heel dicht op elkaar staan. Er is nog weinig erosie te zien, dus dit gebied zal geologisch gezien relatief jong zijn. Het gevolg is wel dat er geen 50 meter rechtuit te rijden is. Al met al een vermoeiende rit met veel bochtenwerk. Een uurtje is wel leuk, maar na een paar uur ben ik er wel klaar mee. Alles vliegt ook constant door de hele auto heen.

Vanaf zo’n 70 kilometer afstand is de vulkaan al goed te zien.

Na een rit van ongeveer 6 uur en ruim 400 kilometer kom ik bij Egmond National Park aan in het westen. De rit heeft veel langer geduurd dan gepland en dat is meer regelmaat dan uitzondering hier. Ik denk dat dat komt omdat je hier vrijwel overal 100 mag rijden maar je dat vaak helemaal niet kunt. De GPS zal wel rekening met 100 houden.

Het is nu 16:00 uur aan en ik zou eigenlijk op zoek moeten naar een hotel of vast rondkijken naar fotolocaties voor vanavond. Maar ik wil graag even de auto uit en wat lopen. Ik rij meteen door naar de noordkant van de berg voor een wandeling door een soort sprookjesbos: Kamahi Forest, een regenwoud waar alles is bekleed met mos.

Dit is overigens de natste plek van NZ. Er valt hier zo’n 7 meter water per jaar. Bij het visitor center heb ik hele mooie foto’s gezien van hoge, met mos beklede bomen, maar die liggen op enkele uren lopen afstand en dat lukt niet meer vandaag.

Dit is een leuke scene op het pad die meteen mijn aandacht pakt.

Kamahi Forest, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Het typisch gevormde stuk hout op de voorgrond is net een vogel.

Kamahi Forest, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Hotel

Hierna ga ik op zoek naar een hotel en dat valt niet mee. Ik had verwacht dat hier veel accomodatie beschikbaar zou zijn. Hotels zijn er wel maar dit is de tweede keer dat ik een stadje in rij en dat blijkt dat in de eerste 3 dagen van de week alle hotels vol zitten met businesslui. Moeten zo nodig alle kamers bezetten met hun dagjes op de hei. Vreemde gewoonte is dat hier.

Het eerste motel waar ik aanbel heeft geen plaats meer, maar heeft een vriendje verderop aan de weg die nog wel een plek heeft. Hij vraagt naar mijn budget. Ik denk al ’dat is niet handig’. Ik noem een bedrag dat me redelijk lijkt voor hier 120 dollar. En hij bevestigt dat dat wel ongeveer klopt. Ik denk ’jaja, zodra ik hier de deur uitstap hang jij aan de telefoon om door te geven hoeveel ik voor die kamer over heb’. Ik zit inderdaad nog niet koud in de auto of hij zit druk te bellen.

Ik ga maar op zoek naar een ander hotel. Dit neemt behoorlijk wat tijd in beslag. Na zo’n anderhalf uur rondrijden, heb ik er eindelijk één gevonden voor 90 dollar. Internet is overigens wel een probleem. Het is er wel, maar ze moeten het ’aanzetten’ ??? en ze gaan om 20:00 al dicht. Rond die tijd ben ik nog lekker aan het rondrijden. Als ik uitleg wat ik van plan ben, geeft ze aan dat ik het rond 21:00 uur nog wel even mag proberen.

Mt Egmond

De tijd begint al te dringen. Het licht is al mooi nu. Maar Mt Egmond staat vanaf deze zijde in de schaduw. De zon staat toch een stuk zuidelijker dan ik had verwacht. Er zit niets anders op dan een eindje naar het zuiden te rijden.

Na ongeveer 45 minuten rijden langs de kustweg, kom ik in een gebied waar de vulkaan wel in de zon staan. Nu nog een plekje vinden met een mooie voorgrond.

Dat blijkt uiteindelijk niet mee te vallen. Ik probeer een aantal zijwegen maar vind niet wat ik zoek. Op een gegeven moment staat de zon wel erg laag en ik spring uit de auto om dan hier ter plekke maar enkele foto’s te maken. Een voorgrond van niets, maar ik heb geen alternatief.

Mt Egmond/Taranaki, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Ik probeer door middel van compressie met een telelens nog wat drama in de foto te krijgen.

Mt Egmond/Taranaki, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Nog een vertikale poging en dan gaat de zon onder en is het afgelopen. Secondenwerk is het, werkelijk.

Mt Egmond/Taranaki, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Terug op de GPS gaat over de hellingen van de vulkaan via een beetje eng weggetje. Het is eenbaans en compleet overgroeit. Het is wel een officiele weg want er zijn wegmarkeringen en bordjes. Maar het is heel smal en ik rij een kilometer of 10 door een donkere tunnel van bomen en struiken, niet breder dan een fietspad. Op dit soort momenten vraag je je echt af of dit wel weer goed komt. Maar de GPS heeft (bijna) altijd gelijk.

Uiteindelijk komt de weg weer in de open lucht, wordt breder en ook het stadje komt weer in beeld. Links staat de maan boven zee. Na totaal 50 minuten sta ik weer voor mijn hotel. Ik ben compleet versleten en kan alleen maar denken aan slapen. Ik blijf nog een half uurtje wakker om mijn dagboek bij te werken en glij dan mijn bed in. Internet laat ik maar even zitten voor vandaag.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie. Om de één of andere reden mis ik een stuk van mijn GPS-route.

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Nieuw Zeeland Nazomer 2011, Dag 12

Download het originele gpx bestand gpx file hier.

edit