Dag 11/35

Een Vulkanische Vallei

Vanochtend sta ik om 07:00 uur op. Om 08:30 gaat Waimangu Volcanic Valley open en ik wil daar op tijd zijn. Het is vrij koud buiten maar wel helder. Deze vallei was voor de uitbarsting van de Tarawera wereldwijd bekend vanwege de Pink and White Terraces. Volgens de overlevering de grootste en mooiste kalksteenterrassen ooit. Maar deze zijn jammer genoeg door de uitbarsting verwoest.

Niet lang daarna is hier de grootste geyser ooit ontstaan. Deze had iedere 36 uur een eruptie tot soms wel 400 meter hoog. Hierbij werd ook veel zand en zelfs rotsblokken uitgebraakt. In de vallei is nu een meer, Lake Tarawera, en zijn er veel geothermische verschijnselen waaronder de grootste heet-water poel ter wereld, de Frying Pan. Het is wel een gebied van superlatieven.

Echo Crater & Frying Pan Lake

Het licht is zo ’s ochtends vroeg al onverwacht hard en schijnt recht de vallei in. Ook is er veel stoom. De eerste ’attractie’, Echo Crater & Frying Pan Lake is vanaf het eerste uitzichtpunt vrijwel niet te fotograferen. Het wordt bijna een zwart-wit foto. Misschien verder op de dag nog maar eens kijken of het licht dan beter staat hier, want op zich biedt deze plek wel een heel mooi uitzicht over de krater.

Een stukje verder naar beneden kijk je met de zon mee richting de Cathedral Rocks en hiervandaan staat Frying Pan Lake wel goed in het licht. Ook de begroeide randen van Echo Crater zijn mooi verlicht.

Cathedral Rocks, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Deze rots leent zich ook goed voor een vertikale foto.

Cathedral Rocks, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Inferno Crater

De volgende attractie is de Inferno Crater die net als Echo Crater is ontstaan tijdens de eruptie van Mt Tarawera in 1886. Inferno Crater is gevuld met heel zuur water (pH 2.1) dat fel blauw gekleurd is door alle erin opgeloste mineralen. Het waterniveau varieert gedurende een complexe 38 daagse cyclus.

Op het hoogste niveau overstroomt het meer in het ernaast gelegen beekje, terwijl het waterniveau op het laagste punt zo’n 8 meter onder de rand staat. In uitzonderlijke gevallen kan het zelfs 12 meter lager staan. Ook de temperatuur van het water varieert mee met het niveau. Het is vooralsnog onbekend waar deze cyclus door wordt veroorzaakt.

Er worden 4 stadia onderkend. Op het hoogste niveau bereikt het water ook de hoogste temperatuur van zo’n 70 graden Celsius en loopt het rustig over de rand gedurende een periode van ongeveer 50 uur. In het stadium hierna trekt het water zich voor een periode van 15 dagen, tot 8 meter of meer onder de rand terug, waarbij de temperatuur daalt tot 44 graden. In dit stadium verdwijnt zo’n 46.000 kubieke meter water in ondergrondse ruimten. Intrigerend…

In het hierna volgende stadium dat zo’n 8 dagen duurt, komt 24.000 kubieke meter hiervan weer terug waarbij het niveau zo’n 4 meter stijgt en de temperatuur mee stijgt naar 61 graden. In het laatste stadium stijgt het water nog ruim 4 meter in een periode van 15 dagen waarbij de overige 22.000 kubieke meter terug komt en de temperatuur stabiel blijft. Zo te zien is het water nu langzaam aan het stijgen om over enkele dagen op het hoogste niveau aan te komen.

Het mooie blauwe water is tussen de oprijzende stoom regelmatig te zien maar heel moeilijk vast te leggen. De hoge kraterwanden en de stand van de zon op dit moment maken het wel heel moeilijk om een mooie foto te maken. Ik ga op een later moment vandaag zeker nog terug voor een tweede poging, maar voor dit moment moet de volgende foto het maar even zijn.

Inferno Crater, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Lake Tarawera

Het pad, zo’n 3 kilometer lang, loopt helemaal door de vallei heen richting Lake Tarawera. Vanaf Inferno Crater splitst het pad zich. Omdat ik beide wil zien neem ik eerst het hoger gelegen pad. Hier zijn geen bronnen te zien, maar het geeft vooral een beter uitzicht over de vallei.

Op het punt waar beide paden weer bij elkaar komen heb ik een keuze: verder naar beneden of terug naar boven. Aangezien het nu tegen de middag loopt en fotografie weinig moois oplevert met dit licht besluit ik verder naar beneden te gaan voor een boottochtje over Lake Tarawera. Hierdoor kom ik wat gemakkelijker de tijd door in afwachting van zachter licht. Bovendien lijkt het me ook best wel aardig om hier rond te varen. Het meer is tijdens de uitbarsting 12 meter gestegen en bedekt nu de restanten van de Pink and White Terraces die door de uitbarsting zijn verwoest.

Als ik naar de vertrektijden van het bootje kijk, kom ik er achter dat ik me nog behoorlijk moet haasten om nog op tijd te zijn. De resterende 1.5 kilometer leg ik hardlopend af, hetgeen niet echt meevalt met een rugzak vol fotospullen en een statief. Gelukkig ben ik op tijd.

Het meer is nu een natuurreservaat met veel vogels waaronder ook een aantal zwarte zwanen. Mt Tarawera is vanaf deze kant goed te zien, evenals de krater die de terrassen destijds heeft vernietigd. Net als bij Mt St. Helens zit de krater aan de zijkant van de berg, zodat de explosie alles heeft weggevaagd.

Het boottochtje is best aardig maar er valt weinig te fotograferen. De paar overige toeristen aan boord, klikken en filmen er lustig op los. Eén ervan is behoorlijk irritant omdat hij regelmatig met zijn grote reet midden in beeld gaat staan. Ergerlijk, dit soort mensen. Er is ook nauwelijks aan te ontkomen op zo’n klein bootje.

Op de terugweg bijna aan het einde van het tochtje komen we op een plaats waar de gehele rotswand aan de rand van het meer actief is. Er is een klein geysertje dat water spuit en hier en daar zijn wat kleuren te zien, voornamelijk geel. Dan opeens wordt mijn aandacht getrokken door een felgeel gekleurde en fraai gevormde geyser. Het licht is nog steeds erg hard, maar deze is wel degelijk fotogeniek. Met drie uit de hand genomen belichtingen die ieder een stop van elkaar verschillen, valt er toch nog een hele aardige foto van te maken.

Inferno Crater, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Vertikaal is het water wat beter te zien.

Inferno Crater, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Terug aan land loop ik nog een stuk langs de rand van het meer omdat hier veel watervogels zijn. Ook hier zijn weer een aantal zwarte zwanen. Maar ik ben er al snel achter dat de afstand veel te groot is om behoorlijke foto’s te maken.

Terug naar Inferno Crater

Ik stap in de bus voor de terugrit omhoog en stap halverwege uit om nog eens een poging te wagen bij Inferno Crater. De zon staat nu een stuk hoger en zou de kraterwanden beter moeten verlichten. Ook is de temperatuur flink gestegen waardoor er waarschijnlijk minder stoom is.

Daar aangekomen ga ik eerst even aan de slag bij het gekleurde beekje waar Inferno Crater zijn water in loost. Er is een kleine geyser in de schaduw die met grote regelmaat water en stoom uitbraakt. Het is een scene die deels in de schaduw en deels in het licht staat en daarom wat lastig goed te krijgen.

Verder sta je hier op een houten vlonder dat beweegt wanneer er andere mensen lopen. Het vereist aardig wat kunst en vliegwerk om hier mooie foto’s mee naar huis te nemen. De ’uitbarstingen’ van de geyser lopen niet helemaal synchroon met de verlichting van de scene: soms schuiven er wolken voor de zon. Daarom fotografeer ik de voor- en achtergrond separaat van uitgespoten stoom en water. Uiteindelijk ben ik best tevreden met het resultaat.

Afwatering Inferno Crater, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Inferno Crater blijkt inderdaad veel beter in het licht te staan. Ook is er veel minder stoom en komt de mooie blauwe kleur van het water veel beter uit. Aanvankelijk maak ik dezelfde foto’s als eerder op de dag, maar ondanks de betere verlichting ben ik er niet tevreden mee. Ik zet het statief in de hoogste stand en ga zelf op een bankje staan om er nog bij te kunnen. Een groothoek lens (14mm) laat de krater veel beter tot zijn recht komen.

Op dat moment komt er een dame aangelopen die ook wat foto’s begint te maken. Ze lijkt alleen te zijn. Het is lastig om de belichting goed te krijgen. Terwijl ik hiermee sta te vogelen komt ze bijna onder mijn statief staan om haar foto’s te maken. Ik ben toch even afgeleid. Het lijkt me best een leuk tiepje. Wat nu? Aanspreken of verder met de foto’s…? De drang om Inferno Crater er goed op te zetten krijgt toch even de overhand. Alles staat nu goed. Kletsen kan zometeen wel.

Dan komen er onverwacht enkele andere mensen het houten vlonder op lopen en kan ik overnieuw beginnen omdat het statief beweegt. De vrouw gaat kort hierna weg. Hmmm, dat loopt even anders dat ik had voorzien. Voelt steeds meer aan als een gemiste kans.

Zodra iedereen weg is kan ik eindelijk mijn foto’s maken. Na een korte controle blijken de foto’s goed gelukt te zijn. Dit ziet er een heel stuk beter uit dan vanochtend en ook de algehele compositie is veel meer naar mijn zin.

Inferno Crater, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Een Leuke Ontmoeting

Dat dametje blijft in mijn hoofd zitten en lijkt steeds leuker te worden. Stom, ik had meteen even contact moeten maken. Maar even erachteraan, ben toch benieuwd wat haar verhaal is…

Ik loop het pad weer af naar beneden en zie haar een stuk verderop lopen. Even later zijn we in gesprek. Ze heet Claire en het is een leuke frivole tante uit Engeland. We lopen een tijdje samen het pad af en kletsen wat. Zij heeft haar baan opgezegd en is al 10 maanden op reis. Ze is vooral in Azië geweest, maar ook in Australie en nu 3 weken in Nieuw-Zeeland. Ze begint het reizen een beetje moe te worden. Het is wel leuk maar het is continue van hot naar her rennen, fotootje hier, fotootje daar en snel verder. Ze is er voor nu eigenlijk wel klaar mee en wil graag naar huis.

Morgen gaat ze nog even uit een vliegtuig springen en daarna vertrekt ze naar Japan voor de kersenbloesems, dat het hoogtepunt van haar reis moet worden. Begin april zit de trip erop en moet ze weer een baantje gaan zoeken. Ze doet iets in production disease en law. Na een tijdje sparen gaat ze misschien weer op reis.

Bij Warbrick Terrace splitsen onze wegen weer. Claire is op weg naar Lake Tarawera terwijl ik daar zojuist vandaan komt. Ook buiten het park zijn onze wegen tegengesteld. Ik ben bijna klaar met het noorder eiland en stap binnen enkele dagen op de boot naar het zuider eiland, terwijl Claire juist van het zuider eiland vandaan komt en op weg is naar Auckland voor haar volgende vlucht. Dit kwam wel even leuk samen zo.

Over enkele dagen begin ik me wat zorgen over haar te maken als de Tsunami losbarst in Japan. In wat voor situatie is ze daar terechtgekomen en wat is er met haar gebeurd…?

Warbrick Terrace

Warbrick Terrace is een actieve plaats met felle kleuren.

Warbrick Terrace, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Hier is wat meer van het omliggende terrein te zien.

Warbrick Terrace, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

De beek die langs het terras loopt mondt hier uit in een rustige plas water, die enkele meters rechts ligt van de vorige foto.

Beek, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Nogmaals Echo Crater & Frying Pan Lake

Ik loop weer helemaal terug naar boven, waar ik vanochtend ben begonnen: Echo Crater & Frying Pan Lake. Nu wordt de krater perfect verlicht door de zon en is het vrij gemakkelijk om een heel behoorlijke foto te maken. Cathedral Rock is rechts van de foto en staat er net niet op.

Echo Crater & Frying Pan Lake, Waimangu Volcanic Valley, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Rond 15:30 ben ik hier klaar en verlaat ik het park. Eenmaal bij de auto pak ik nog een paar boterhammen en die blijken heel warm te zijn. De auto heeft pal in de zon gestaan. De Zwitserse kaas is helemaal gesmolten. De ham is ook warm maar volgens mij nog wel goed.

Taupo

Ik ga op weg naar Taupo. Er staat nog een park op mijn lijstje: Orakei Korako. Maar hiervoor is het nu al te laat, die bewaar ik voor morgenochtend.

In Taupo vind ik al snel een hotel met zicht op het meer. Ik stop alle etenswaren in de koelkast. Het fruit onder in de tas voelt een beetje vies aan. Net of één van hen is geplet. Al snel kom ik er achter dat er een soort vet op zit. Dan blijkt dat ze in hetzelfde zakje zitten als de kaas. Ik heb nu dus Zwiterse Kaas Kiwi’s en dito appels, yuk…

Taupo is het resultaat van de grootste vulkaanuitbarsting ooit. Hij werd zelfs in Rome en Peking gezien. Ik denk dat ze daar de aswolk mee bedoelen. De krater is nu gevuld met water en vormt Lake Taupo.

Tongariro National Park

Omdat het nog zeker 3 uur licht is besluit ik richting het zuiden te rijden naar nog een aantal vulkanen. Ik hou twee watervallen als richtpunt aan. Verder maar even zien wat er op mijn pad komt. Al snel kom ik er achter dat het een stuk verder rijden is dan ik aanvankelijk dacht. Beide watervallen gaan zeker niet lukken. De ene is 1.5 uur lopen en de ander 20 minuten. Bovendien stuurt de GPS me weer eens het bos in. Dit is de eerste keer dat de positie van een dorp niet klopt. Ik zet nu de routering via onverharde wegen maar eens uit, misschien dat dat helpt.

Mt Ngauruhoe

Rond 18:15 kom ik in de buurt van Tongariro National Park aan. Er is een hele mooi kegel te zien aan de horizon. Dit blijkt Mt Ngauruhoe te zijn. Ik rij een stuk die richting op. Het hele gebied staat vol met paarse hei. Ik loop een eindje de hei op en vindt een mooie voorgrond.

De hei is vrij dicht en vormt een verend kussen van zo’n halve meter dik. Het kost wat moeite om de poten van het statief stabiel te krijgen omdat de hei vrij stug is en het nauwelijks mogelijk is het statief op vaste grond te plaatsen. Tegen de tijd dat ik er helemaal klaar voor ben, schuift er een grote wolk voor de zon, die daar heel hinderlijk zeker een half uur blijft hangen.

Tja, wat moet je, de zon zal er best weer achter vandaan komen maar voorlopig zit er geen beweging in. Ik besluit een paar foto’s te maken voor de moeite en op zoek te gaan naar andere onderwerpen.

Mt Ngauruhoe, Tongariro National Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Een minuut of tien nadat ik ben vertrokken, komt de zon toch opeens achter de wolken vandaan. Hoe typisch. Achteromkijkend zie ik dat het licht toch nog niet mooi genoeg is en rij door naar de waterval die het snelst te bereiken is.

Wat verderop heb ik een mooi uitzicht op de kegel en het heuvelachtige landschap eromheen. De wolken zijn mooi in balans met de heuvels eronder.

Mt Ngauruhoe, Tongariro National Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Ook een closeup levert een mooi plaatje op.

Mt Ngauruhoe, Tongariro National Park,, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Tawahi Falls

Bij de parkeerplaats aangekomen moet ik nog zo’n 20 minuten een pad aflopen om bij de waterval te komen. De eerste keer weet je niet precies wat je gaat aantreffen en het licht is altijd weer een verrassing.

Deze keer blijkt de waterval zelf al in de schaduw te staan, maar staan de bomen er boven in mooi warm licht. Belichting blijkt lastig, omdat hier twee smaken licht zijn op hetzelfde moment. Het water en de directe omgeving van de waterval worden indirect en relatief zwak verlicht door de blauwe lucht erboven en zijn koud getint. Dit terwijl de bomen er boven direct en sterk worden verlicht door warm getint zonlicht. Het resultaat ziet er op de een of andere manier wat kunstmatig uit maar mij bevalt het wel.

Tawahi Falls, Tongariro National Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Hier nog een vertikale poze…

Tawahi Falls, Tongariro National Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

…en een closeup van Tawahi Falls.

Tawahi Falls, Tongariro National Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Inmiddels begint de zon echt weg te zakken en komt alles in de schaduw. Ik kan beter snel terug lopen in de richting van de auto en op zoek gaan naar een mooi onderwerp voor de zonsondergang.

Groeten vanaf Mars

Eenmaal weer boven gekomen zie ik dat Mt Ngauruhoe, die ik eerder heb gefotografeerd in heel mooi rood licht staat. Wetende dat dit soort licht meestal maar van hele korte duur is maak ik meteen een foto. Je zou bijna denken dat deze op Mars is gemaakt.

Mt Ngauruhoe, Tongariro National Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Daarom ook nog een wat ruimer perspectief waar de groen gekleurde begroeiing een mooi contrast geeft.

Mt Ngauruhoe, Tongariro National Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

5 minuten later bij de auto is het mooie licht weg. Misschien dat ik morgenavond nog even terugkeer maar dan een half uurtje eerder.

Zo zie je maar weer, veel hangt van toeval aan elkaar. Doordat ik genoeg had van de waterval, was ik precies op tijd voor de laatste foto’s. Een paar minuten langer klooien en je mist het. Dit was overigens de eerste keer dat ik rond zonsondergang vrij zicht had en dat de zon niet achter de wolken zat. Dit moet de komende weken nog veel meer gaan gebeuren.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Nieuw Zeeland Nazomer 2011, Dag 11

Download het originele gpx bestand gpx file hier.

edit