Dag 10/35

Tarawera Falls

Vanochtend wordt ik iets te laat wakker naar mijn zin: 07:30 pas. Vanacht weer een gevecht geleverd met de koelkast die ook hier een rotherrie maakt. Gelukkig vond ik hier uiteindelijk wel het uitknopje. Het is schitterend weer buiten. De zon is al op en er is een stralend blauwe lucht. Eindelijk na al die dagen bewolking.

Om de één of andere reden kan ik alleen maar linkersokken vinden vanochtend.
Alle rechtersokken zijn zoek. (-;

Eerst op pad gegaan naar Kawerau, een dorp ten oosten van Rotorua. Hier kun je een permit kopen om naar de Tarawera waterval te gaan. Die ligt in een gebied waar hout wordt gekapt. De weg ernaar toe is door het bos en je moet hier goed uitkijken voor de ’logging-trucks’; grote lange vrachtwagens met bomen erop. Vooral de achterkant kan doorzwaaien in een bocht en op de andere weghelft terechtkomen.

Onderweg zie ik een grote roofvogel op een prooi zitten. Als ik er aan kom gaat hij er rap vandoor. Ik weet niet precies wat het is maar hij is vrij groot met een spanwijdte van zeker een meter. De lange benen van de prooi herken ik meteen: een Wallaby. Ik had er al over gelezen dat er Wallabies in Nieuw-Zeeland zijn. Waarschijnlijk zijn ze ooit geimporteerd vanuit Australie.

Een paar kilometer verderop zie ik opeens wat bewegen aan de kant van de weg en even later nog veel meer: een stuk of 6 Wallabies zitten in de zon, maar gaan er gauw vandoor als ik langs rij. Eentje blijft zitten en die krijg ik op de foto. Eigenlijk wordt het beestje van de verkeerde kant belicht, maar ik denk dat als ik ook maar de kleinste beweging maak, dat hij er direct vandoor gaat. Deze foto is daarom eigenlijk meer ’leuk’ dan ’mooi’.

Wallaby in Tarawera Falls area, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Een stuk verderop zit weer zo’n grote roofvogel op de weg. Deze zijn te schuw om te poseren voor een foto. Ze gaan er heel snel vandoor. Verder vliegen er veel zwart-witte vogels rond. Van een afstandje lijken het net eksters maar van dichterbij doen ze vreemd genoeg meer aan orca’s denken: ronde vorm en verschillende witte en zwarte vlakken.

Na een tijdje kom ik bij een kleine parkeerplaats. Wederom ben ik de enige hier. Het pad naar de waterval loopt zo’n 40 minuten door een mooi bos. De waterval is een bijzondere. De rivier gaat ondergronds en loopt door een oude lavatunnel, die ongeveer 11.000 jaar geleden is ontstaan tijdens een uitbarsting van Mt. Tarawera. Midden in een rotswand komt het water weer tevoorschijn, om vervolgens 65 meter naar beneden te vallen in een nevel van waterdamp.

De vorige keer ben ik hier ook geweest. Inmiddels komt er uit 4 gaten water en is het hele afstroomgebied begroeid. De vorige keer was dit allemaal nog open. Het licht is redelijk waardeloos hier: felle zon en de waterval zelf in de schaduw. Ik probeer nog wat foto’s te maken maar het moeilijke licht en de dichte begroeiing maken het behoorlijk lastig. Hier eentje voor het idee, maar ik had iets anders in gedachten toen ik hier naar toe ging.

Tarawera Falls, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Op de terugweg kom ik weer langs het gebied waar ik de Wallabies heb gezien. Dit maal zitten ze er weer en vliegen meteen het bos in. Dus ik zet de motor af en wacht een tijdje. Al snel komen ze weer tevoorschijn. Blijkbaar vinden ze het prettig om lekker in het zonnetje te zitten. Ze kijken wat wantrouwend rond en houden mij goed in de gaten. Eentje zit mooi in het licht en die kan ik redelijk goed fotograferen.

Tarawera Falls, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Al snel voelen ze zich weer op hun gemak. Gewoon een kwestie van stil zitten en geen geluid maken. Bij beide foto’s moet ik wel een flink deel van de foto afknippen omdat het bos achter het beestje heel erg donker is in vergelijking met de voorgrond. Daarnaast zijn er veel struiken in beeld die niet in focus zijn. In dit geval zou dat alleen maar afleiden van het onderwerp. Hier zou een flinke telelens gemakkelijker zijn geweest. Maar die heb ik nu niet bij me.

Tarawera Falls, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Lake Tarawera

Hierna rij ik verder naar Lake Tarawera dat ook in hetzelfde gebied ligt. Daar aangekomen zie ik twee zwarte zwanen, heel apart. Ze zijn net iets te ver weg maar ik maak alvast een foto van één van hen, terwijl ik hoop later nog wat foto’s van dichterbij te kunnen maken.

Black Swans, Lake Tarawera, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Dan komt er een boot aan scheuren en gaan er een aantal mensen aan land om vervolgens in het bos te verdwijnen. De zwanen gaan ook die kant op.

Al de hele ochtend ben ik op zoek naar Mt Tarawera, de vulkaan die hier ergens moet zijn. Dan eindelijk zie ik hem. Hij is veel lager dan verwacht. De rode kleuren op de top zijn goed te zien.

Ik loop richting de boot om te kijken waar de zwanen uithangen en raak in gesprek met de booteigenaar. Hij vertelt dat Mt Tarawera eigenlijk uit drie vulkanen bestaat. Ze zijn heilig voor de Maori.

Enkele jaren terug zijn er twee jongens met een motor één van de toppen op geraced en zo de krater in gereden. Allebei waren ze dood. Dat is de belangrijkste reden geweest om de hele berg af te sluiten voor toeristen.

De man is zelf getrouwd met een Maori vrouw en woont in één van de twee geothermische gebieden dicht bij Rotorua. Daar zijn geen mooi gekleurde poelen of geysers, maar alleen maar modderpoelen en stoom. De parken tonen het dagelijkse leven van de Maori. Vrouwen die brood bakken boven een pruttelende modderpoel is niet mijn ding, die ga ik maar skippen.

We staan op een bruggetje over de Tarawera River dat eigenlijk meer een beek is dan een rivier. Water uit Lake Tarawera stroomt hier weg naar Tarawera Falls. Vanaf hier kun je een wandeling van 3.5 uur maken naar de plaats waar de rivier ondergronds gaat.

In het eerste deel van de rivier rondom de brug is vissen verboden omdat hier veel jonge forellen rondzwemmen. Wat verderop lopen twee mannen door de rivier en porren hier en daar met lange stokken in de bodem. Het wordt ons niet duidelijk waarom ze dit doen.

Hij vertelt verder dat Mt Tarawera geen enkele activiteit vertoont. Een heuvel achter ons doet dat wel. Die groeit en bouwt druk op. Op GeoNet Nieuw Zeeland zijn alle bevingen in Nieuw-Zeeland te zien. Alle vulkanen hier zijn van het type Mt St Helens. Ze bevatten hele taaie dikke lava die vrijwel niet stroomt, maar alleen maar druk opbouwt, totdat de hele berg openscheurt of ontploft. De laatste uitbarsting van Mt Tarawera duurde maar 5 uur, maar er werd veel verwoest en Lake Tarawera werd 12 meter opgetild.

In Wellington wordt al jaren een zware aardbeving verwacht. Die in Christchurch kwam volkomen onverwacht. Na een uurtje kletsen bedenk ik me dat ik weer verder moet. De tijd dringt.

De zwanen zijn nu een stuk dichterbij en ik maak enkele foto’s.

Black Swans, Lake Tarawera, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Black Swans, Lake Tarawera, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Ik bedenk me dat ik nog een paar koekjes in de auto heb liggen en haal die even op. Ik gooi wat stukjes in het water en de zwanen komen er op af…

Black Swans, Lake Tarawera, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

…maar weten niet goed wat ze er mee moeten doen.

Black Swans, Lake Tarawera, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Hierna gooi ik wat kleine steentjes in het water dat hun interesse opwekt…

Black Swans, Lake Tarawera, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

…maar al snel hebben ze door dat er niets te halen valt en ze peddelen weer verder.

Black Swans, Lake Tarawera, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Sequoias

Volgens de GPS is de Waimangu Volcanic Valley, hemelsbreed maar 15 kilometer hiervandaan, maar via de weg is het anderhalf uur rijden.

Rond 15:00 kom ik daar aan. 2 uur zou voldoende moeten zijn om alles te zien…maar dat is het niet. Het gebied is veel groter dan ik had verwacht. De wandeling duurt anderhalf uur en je moet met de bus terug. De laatste bus gaat om 16:40 dus dan heb ik wel heel weinig tijd om foto’s te maken. Ook kun je hier nog met een boot varen. Dus eigenlijk is de tijd vandaag gewoon te kort. Ik besluit om morgen terug te komen. Een beetje zonde van de tijd maar het is niet anders.

Maar wat nu? Het is nog te vroeg om te stoppen.

Ik rij terug naar Rotorua en ga op zoek naar de gondel die ik vanmorgen ergens heb gezien. Weet alleen niet meer waar. De GPS kent hem. Uiteindelijk stuurt die me een berg op, maar die weg komt bij een restaurant uit. GPS coordinaten van attracties kloppen van geen kant.

Het enige dat nu nog rest is het Whakarewarewa Forest met de Sequoias. Eigenlijk heb ik daar wel zin in. Gisteravond heb ik al uitgezocht waar het precies is en dit keer is het gemakkelijk te vinden. Dit is een mooi gevarieerd en open bos. Het eerste wat me aantrekt is het bladerdak van enkele grote Sequoia’s.

Sequoia Canopy, Whakarewarewa Forest, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Door wat verder in te zoomen kan de zon worden buitengesloten. Ik ben er nog niet uit welke ik mooier vind.

Sequoia Canopy, Whakarewarewa Forest, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Er zijn hier verschillende wandelingen en ik kies er eentje van een gemiddelde lengte. Dat geeft me voldoende tijd om tussendoor te stoppen en foto’s te maken.

De volgende foto is vanaf een smal houten vlonder dat over een ondiep beekje stroomt. Er komt damp van het water af en als ik er mijn hand in steek blijkt het aangenaam warm te zijn. Het beekje stroomt verder het bos in richting de Sequoia’s op de achtergrond. Op de voorgrond wat boomvarens en riet. Links onder komt mijn eigen schaduw zachtjes naar voren.

Whakarewarewa Forest, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Wat verderop heb ik een mooi uitzicht op het bladerdak vanonder een boomvaren.

Whakarewarewa Forest, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Helemaal aan het einde van het pad staat de zon bijna op zijn laagste punt en strooit mooi warm licht uit over een Sequoia stam.

Sequoia Trunk, Whakarewarewa Forest, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

De bomen zijn in 1901 geplant en zijn dus al 110 jaar oud. Sommige stammen hebben al een diameter van ruim twee meter. Het is moeilijk om te schatten maar volgens mij zijn ze al ruim 40 meter hoog als het niet meer is. Deze Sequoias kunnen zo’n 1800 jaar oud worden. De grootste (in Californie) is 115 meter hoog en heeft een diameter van bijna 8 meter. In dit bos zijn het dus eigenlijk nog maar jonkies.

Uiteindelijk heb ik hier ruim twee en een half uur gewandeld. Er zijn veel mensen aan het hardlopen hier. Het lijkt er op dat ze na het werk meteen hierheen komen. Het is een heel mooi bos. Ik zou willen dat wij zo’n bos in de buurt hadden.

Terug naar het Hotel

Rond een uur of 7 zit het er dan eindelijk op. Tijd om te eten. Gisteren gezond gedaan met een salade, vanavond gaan we nog een keertje naar de Indier die als beste restaurant gewaarmerkt is.

Bij terugkomst in mijn hotel zie ik met een glimlach op mijn gezicht de gondel die op zo’n 200 meter van mijn hotel vertrekt.

Morgenochtend ga ik terug naar Waimangu Volcanic Valley om op mijn gemak alles te kunnen bekijken, daarna door naar Taupo.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Nieuw Zeeland Nazomer 2011, Dag 10

Download het originele gpx bestand gpx file hier.

edit