Dag 7/35

Hunua Falls

Vanochtend sta ik vroeg op (07:00 uur) en ga vrijwel direct op weg om zoveel mogelijk uit de dag te halen. Het valt me op dat de zonsopkomsten best mooi zijn: blauwe lucht met roze wolken. Maar tot nu toe nog geen vrij zicht gehad rond die tijd.

Eerst ga ik naar Hunua Falls. Zo ’s ochtends vroeg ben ik de enige hier. Deze waterval is niet heel bijzonder maar wel fotogeniek. Lichtcondities zijn behoorlijk waardeloos overigens.

Hunua Falls, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Coromandel Peninsula

Na een paar foto’s gauw de auto weer in en op naar Coromandel Peninsula. De interessante stukken liggen voor mij vooral aan de oostkust. Later bedenk ik me dat dit redelijk ver rijden is en dat ik pas laat in de ochtend zou aankomen. De oostkust is bij voorkeur een vroege ochtendlocatie en de westkust een middaglocatie. Langs de westkust loopt een mooie route helemaal tot aan Port Jackson in het noorden en via de oostkant door naar Whitianga. Eigenlijk is het dus beter om deze route met de wijzers van de klok mee te rijden om dan in de avond aan de oostkust aan te komen. Zodoende ben ik morgen vroeg als de zon hier opkomt op de juiste plaats.

Onder Auckland is het landschap vlakker, nog steeds heuvelachtig maar veel ruimer. Richting Coromandel Peninsula, word het terrein bergachtig. Niet hoog maar wel stijl.

De kustweg aan de westzijde is inderdaad een mooie route. Een groot deel van de route loopt pal langs het water, waarbij grote wetlands af en toe ruimte maken voor kiezelstranden met oude bomen er langs. Deze bomen bloeien een groot deel van het jaar (rood) maar nu zijn er geen bloemen te zien.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Op de strandjes zie ik weer dezelfde vogels als ik gisteren bij de rivier tegen kwam.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

De beste manier om vogels te fotograferen is om ze heel langzaam te benaderen en continue foto’s te maken. Anders is de kans groot dat je helemaal niets hebt. Ik neem ruim 20 foto’s van deze jongen voordat hij vindt dat ik te dichtbij kom en wegvliegt.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Het lijken toch zeevogels te zijn.

De weg wordt steeds smaller, stijler en bochtiger naar het noorden. Ook maakt asfalt plaats voor gravel. Na een tijdje draait de weg het binnenland in,…

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

…om niet lang daarna weer naar de kust te draaien voor het laatst stuk naar het noordelijkste puntje. De weg ligt nu veel hoger dan bij het eerste deel het geval was. Dichter bij het noorden wordt de weg pas echt spectaculair.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Het is hier echt oppassen, omdat je telkens maar een meter of 50 vooruit kunt kijken vanwege de bochten. De laatste 10 kilometer is enkelbaans.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Eén keer wordt ik verrast door kerels op trikes met grote kooien achterop waarin honden zitten. Ze rijden als gekken en lijken er aan gewend te zijn dat ze af en toe een tegenligger moeten ontwijken.

Bijna bij het noorden staat een bordje ’Ford’ wat zoveel betekent als rivier oversteken. Een paar honderd meter verderop moet ik inderdaad door het water heen. Het is maar een centimeter of 10-15 diep en de bodem bestaat uit keien, maar ik heb geen idee hoe gemakkelijk dit gaat met tweewielaandrijving. Het beekje is maar een meter of twee breed, maar direct aan de overkant gaat het vrij stijl omhoog. Ik besluit om de vaart er maar een beetje in te houden om zodoende de voorwielen aan de overkant te krijgen. Door het water heen gaat vlot. Eenmaal aan de overkant slippen de wielen wat door maar al gauw sta ik weer helemaal op het droge. De weg loopt nog enkele kilometers door en eindigt dan abrupt…?

Het blijkt dat de weg vroeger wel doorliep maar dat dit deel nu is vervangen door een wandelpad. Het zou zo’n 3 uur lopen zijn om aan de andere kant van het schiereiland weer op een bereidbare weg uit te komen. Doorrijden is geen optie en ik moet het hele eind terug langs de westkant. Verbazingwekkend hoe anders het landschap er uit ziet als je de andere kant op rijdt.

Ik moet nu dus nog een keer door het water met de auto. Dit blijft een beetje eng met een normale auto. Omdat het van deze kant vrij stijl is besluit ik er nu zachtjes maar gestaag door heen te rijden. De onderkant van de auto bonkt aan de voorkant onverwacht vrij hard tegen de grond aan. Blij dat ik dit keer zachtjes reed.

Een half uurtje later hoor ik een rammelend geluid dat ik niet helemaal kan plaatsen. Maar eens gestopt om onder de auto te kijken. Daar zie ik een behoorlijke stroom vloeistof weglopen. Ai, als dit al een half uur aan de gang is, is er nu misschien iets helemaal leeg. Ik ruik er even aan en het lijkt gewoon water te zijn. Even denk ik dat de radiateur beschadigd is, maar daar zit koelvloeistof in en geen water, of doen ze dat hier soms wel? Snel maak ik nog enkele foto’s van het kiezelstrand dat ik op de heenweg al heb gezien.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Beide zijn verschillend bewerkt om hun eigen specifieke kwaliteiten te benadrukken.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Na deze kort stop, rij ik gauw door om weer in de bewoonde wereld te komen en terwijl ik de temperatuur goed in de gaten hou. Alles blijft normaal en dan bedenk ik dat het hoogstwaarschijnlijk condens van de airco is geweest die er uit liep.

Eenmaal terug in Coromandel, zie ik dat er maar 11 kilometer verderop een waterval is en een Kauri Grove. Omdat er nog ruim 3 uur licht is en het maar 50 minuten rijden is naar Whitianga (de eindbestemming voor vandaag) besluit ik de kleine omweg nog te maken.

Waiau Falls

Het is weer even zoeken in het bos, maar dit is echt een mooie waterval. Mooie setting en verschillende hoeken om vanuit te fotograferen. Hier ben ik al snel een uurtje bezig.

De waterval is weer wat moeilijk te vinden, maar blijkt echt de moeite waard. Vlakbij de waterval is een mooi uitzicht op het bos met een berg in de verte. Omdat het gebladerte vrij hoog is langs de weg moet ik vanaf een hoge positie foto’s maken en kan ik niet zien wat ik doe. Na een paar pogingen heb ik de compositie die ik hebben wil.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Om bij de waterval te komen, moet ik een dalend pad door een dicht bos volgen richting de rivier. Wat een verrassing! Dit is echt een hele mooie waterval. De paar mensen die er zijn gaan juist weg en al gauw heb ik het hele toneel voor mezelf.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Echt een mooie locatie waarbij je vanaf verschillende hoeken foto’s kunt maken. Al snel ben ik een uurtje bezig.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Ik probeer hier ook iets nieuws uit, dat ik de vorige keer in Canada al had bedacht, maar nog niet had uitgevoerd. Een heleboel foto’s met een sluitertijd van een 1/2 seconde heel snel achter elkaar maken. Door deze allemaal achter elkaar te zetten, zou er een filmpje moeten ontstaan waarbij het water heel langzaam en vloeiend (rokerig) naar beneden valt. Ik ben benieuwd.

De camera blijkt maar zo’n 50 foto’s op volle snelheid te kunnen maken (2 seconden video) voordat de buffer vol raakt, waarna het allemaal een stuk trager wordt. Een sneller geheugenkaartje is dus blijkbaar echt nodig hiervoor. Waarschijnlijk zijn een paar setjes van 50 foto’s wel voldoende voor een leuk filmpje.

The movie will be prepared at a later stage and added here.

Het Kauri bos ligt een stukje verderop. Daar aangekomen zie ik verschillende verbrijzelde autoruiten op de grond liggen. Duidelijk een plaats waar op een grove manier wordt ingebroken. Daar er geen andere auto’s in de buurt zijn, besluit ik om maar door te rijden. Op de terugweg stop ik om een mooie boomvaren te fotograferen…

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

…en een mooi stuk bos dat er vol mee staat.

Coromandel Peninsula, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Door de Bergen naar Whitianga

Uiteindelijk rij ik via een mooie hoge weg door de bergen naar Whitianga. Daar blijkt dat het eerste doel voor morgenochtend: Cathedral Cove, te voet tijdelijk onbereikbaar is omdat het pad is weggeslagen door recente stormen. De vorige keer dat ik hier was moest ik ook al een poging staken omdat ik halverwege teveel last kreeg van een peesontsteking. Cathedral Cove is wel met een boot bereikbaar, maar ik denk dat ik dat maar laat schieten. Naar verhouding kost het teveel tijd. Ik kan mijn tijd morgen veel beter gebruiken door naar Rotorua te rijden.

Whitianga is een nogal toeristisch plaatsje aan een baai. Zoeken van een motel kost behoorlijk wat tijd. Overal waar ik aanklop is er een bordje “No Vacancy” of is de receptie al gesloten. Bij het enige hotel waar ik nog terecht kon, weten ze dat natuurlijk en zij hebben nog een studio met uitzicht over de baai: taraaaaaaa dat wordt de hoofdprijs. Tot nu toe is dit de duurste. Nog wat onderhandeld maar de prijs blijft steken bij 165 dollar. Ik heb al gezegd dat ik hem wil hebben en zelfs na het betalen blijft de eigenaresse haar studio maar aanprijzen: ’You ’ve got your baysight and you ’ve got your queen size bed and you ’ve your kitchen’. Na de vierde keer had ik zoiets van nou weet ik het wel, kom op met die sleutel.

Het zijn verder wel aardige lui. Haar man is een beetje raar. Zijn linker oog zit een dikke centimeter hoger in zijn hoofd dan het rechter. Het is echt een heel raar gezicht, net een soort cycloop maar dan anders. Ik zou er graag een foto van maken, maar het lijkt me dat hij dat niet op prijs gaat stellen. Overigens hebben ze geen internet, dat kon je zo al zien. Vraag me af of ze al weten dat het bestaat. Op zich is de studio wel ok. Ik kan lekker buiten eten op het balkon en geniet nog wat van de ’bay-view’. Al is die lol snel over omdat het al gauw donker wordt en er twee felle straatlantarens recht de studio in schijnen.

Ik heb een bovenverdieping en binnen zit een soort tussendeur naar de wc die ’s nachts gesloten moet blijven. Ik begrijp al snel waarom. De woonkamer van de eigenaren zit naast mijn kamer en datzelfde geldt voor hun slaapkamer. Waardeloos is dat de mensen hier heel vroeg naar bed gaan en de vloeren hier allemaal van hout zijn. Al snel durf je geen stap meer te zetten

Kaarten, Grafieken & Downloads

Ik weet niet hoe het komt, maar ik mis een deel van de GPS Informatie. De route vanaf Auckland via Preece Point naar Colville en weer terug naar Preece Point, zit er niet bij. Het aantal kilometers bovenaan klopt overigens wel.

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Nieuw Zeeland Nazomer 2011, Dag 07

Download het originele gpx bestand gpx file hier.

edit