Dag 5/35

De Noordkaap

Vanochtend rond 08:30 vertrek ik richting Cape Reinga, bijna het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland. Hier komen de Grote Oceaan en de Tasman Zee bij elkaar. Het landschap wordt richting de kaap steeds heuvelachtiger met veel plukjes bomen. De grond is hier rood van kleur net als in Australie. De weg er naar toe is net een grote racebaan waar je 100 mag. Er zijn vrijwel geen andere auto’s en er is geen enkel stukje rechte weg bij. Lekker zoevend van links naar rechts en beneden naar boven zijn de iets meer dan 100 kilometer zo afgelegd.

Cape Reinga is voor de Maori een speciale plaats, omdat vanaf hier de geesten vertrekken richting het thuisland Hawiiki-a-nui. Terwijl ik dit en meer sta te lezen op een bord en ondertussen een paar boterhammen naar binnen schuif, lees ik dat er op deze speciale plaats niet mag worden gegeten of gedronken. Tja, dat is nu dus te laat. Moeten ze het maar beter aangeven.

Je kunt hier veel wandelingen maken, maar allemaal in de orde van 5-20 kilometer enkele reis. Daar heb ik niet zo’n zin in, zeker met al die fotospullen bij me en het feit dat ik nu op het hoogste punt sta. Alle wandelingen gaan een heel eind naar beneden vanaf hier. Je kunt het hele gebied overzien, dus wat dat betreft zou zo’n lange wandeling ook niet veel opleveren. De vuurtoren is wel gemakkelijk te doen.

Cape Reinga vuurtoren, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Nadere inspectie, maakt één van de geesten zichtbaar…zie je hem ook?

Geest op weg naar Hawiiki-a-nui, Cape Reinga, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Hier staat ook een paal met afstanden naar plaatsen op de hele wereld in alle windrichtingen.

Bordjes naar alle windrichtingen, Cape Reinga, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

In zee kun je duidelijk de twee stromen zien die hier bij elkaar komen. Links de grote oceaan en rechts de Tasman zee.

De Grote Oceaan (links) en de Tasman Zee (rechts) komen bij elkaar, Cape Reinga, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Iets dichter bij het woeste water.

De Grote Oceaan (links) en de Tasman Zee (rechts) komen bij elkaar, Cape Reinga, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Er staat een vrij harde wind hier. Ik loop een eindje naar beneden om een wat beschut plekje te zoeken. Hiervandaan maak ik een panorama van bij elkaar 135 foto’s van Te Werahi Beach en Cape Maria van Diemen die ten westen liggen van Cape Reinga. Cape Maria van Diemen is de meest westelijke punt van het noorder eiland en is door Abel Tasman vernoemd naar de vrouw van zijn meerdere, Anthony van Diemen, die gouverneur was van Jakarta. Dit is één van die langere wandelingen die je hier kunt maken.

Te Werahi Beach en Cape Maria van Diemen, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

De weg naar het noorden is een enkele weg, dus er zit niets anders op dan dezelfde racebaan weer de andere kant op te volgen. Onderweg valt er nog wel het een en ander te zien. Het leek me het beste om zo noordelijk mogelijk te beginnen en dan af te zakken naar het zuiden. Zou ik geen tijd hebben om alles te kunnen zien, dan zou ik in ieder geval wel al zo ver mogelijk naar het zuiden zitten om op zoek te gaan naar een hotel.

De Zandduinen van Te Paki

De volgende stop is bij de Te Paki Sand Dunes, vrij hoge duinen. Dit duinengebied heeft zijn oorsprong in vulkanische uitbarstingen die 2 miljoen jaar geleden plaats vonden. Het gesteente is door water en wind geërodeerd en door rivieren afgevoerd naar zee. Uiteindelijk is het honderden kilometers noordelijker weer aangespoeld en vormt nu deze duinen. In de afgelopen honderdduizenden jaren heeft het zand zich al op verschillende andere plaatsen in Nieuw Zeeland verzameld.

Te Paki Sand Dunes, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Je kunt hier sandboards huren om op je buik liggend naar beneden te scheuren. Dit gaat ontzettend hard zie ik, alleen ben je wel constant omgeven door een wolk zand. Volgens mij loop je dagen erna nog zand te knarsen in je mond. Ik speel even met de gedachte om halverwege de helling te gaan zitten om dan actiefoto’s te maken, maar ik zie daar toch maar vanaf. Er staat zowiezo al aardig wat wind en ik vind het risico voor mijn spullen te groot.

Wel klauter ik helemaal naar boven. Dit is echt heel zwaar. Doet me denken aan Death Valley National Park. Twee stappen voorwaarts en één terugzakken.

Te Paki Sand Dunes, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Eénmaal boven staat er een vrij harde wind en de eerste vijf centimeter is een zwevend tapijt van zandkorrels. Toch lukt het om een aantal foto’s te maken, maar het is een heel gedoe om er voor te zorgen dat er nergens zand op of in komt.

Zandpatronen, Te Paki Sand Dunes, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Zandpatronen

Zandpatronen, Te Paki Sand Dunes, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Ik heb een beetje een lollie-verslaving opgelopen hier (-; Ik had van de week na de vlucht nogal last van mijn keel en was op zoek gegaan naar dropjes of zuurtjes of zo. Maar kon niet veel vinden. Het enige wat ze hadden was drie vierkante meter met allerlei soorten lollies. Heb daar maar een zak van meegenomen. Er was zoveel keus dat ik eerst niet eens wist wat ik mee moest nemen. Gelukkig had ik op tijd in de gaten dat er op sommmige zakken ’Tongue Paint’ stond. (-; Al die uren in de auto en dan zo’n 50 lollies die vanaf de bijrijderstoel naar je liggen te lonken, dat helpt niet echt. Eenmaal de smaak te pakken, blijf je bezig. Inmiddels zijn ze allemaal op. Vanmiddag de laatste soldaat gemaakt. Keel is gelukkig over dus ik denk dat ik het hier maar bij laat.

Parengarenga Harbour

De halte hierna is Parengarenga Harbour: een getijdegebied met veel kanalen en kreken en spierwit zand. Het is er allemaal, maar het is niet spectaculair. Na een heel stuk verder rijden ga ik op zoek naar een verdronken Kauri bos van 30.000 jaar oud. Achteraf gezien was ik in de war met iets anders dat ik heb gelezen, want ik was er vast van overtuigd dat het een gebied aan zee was met versteende boomstammen dat alleen bij eb te zien is. Ik weet dat het nu eb is en rij zonder goed mijn aantekeningen te lezen direct naar de kust (24km) naar Karikari Peninsula. Het valt me trouwens op dat Maori namen vrijwel altijd dubbel zijn (Kari-kari).

Deze route eindigt in een wel heel smal weggetje en een strandje, waarop ik begin te twijfelen of ik wel goed zit. Na nog eens goed lezen kom ik erachter dat het om Lake Ohia gaat en dat ligt vlak langs de weg. Stom. Ik rij helemaal terug, maar ik kan dat meer niet vinden. Op de GPS zie ik het meer wel liggen maar ik zie geen weg die er naar toe gaat. Na wat rondrijden vind ik een weggetje dat de goede richting op gaat. Nergens borden ook. Op een gegeven moment stop ik bij een T-splitsing en daar staat een auto met een paar dames (Duits blijkt). Als ik vraag of zij misschien weten waar dat meer is, zeggen ze lachend “je staat er vlak naast”. Ok, denk ik. Nu begrijp ik mijn vergissing. Het is 30.000 jaar geleden een bos geweest en dat is verdronken. Wat nu nog rest is een soort moeras (=modder) met een aantal boomstammen die nu boven komen. Ik loop hier 5 minuutjes rond en dan heb ik het wel weer gezien. Wel interessant maar niets voor foto’s. Inmiddels begint het ook te regenen. Hoog tijd om verder te gaan.

Kerikeri Falls

Ik rij door naar Kerikeri en zoek een hotel. Het blijkt dat zo’n beetje alle bedden uitverkocht zijn, maar één hotel heeft nog wel een backpackers kamer. Nou ja, doe dan die maar. Een hok met 3 bedden erin, zonder wc en douche. Er is hier een mooie waterval in de buurt en ik heb geen zin om nu meteen al weer verder te rijden. Het schijnt dat de eerste drie dagen van de week alles is uitverkocht vanwege allerlei zakenlui die hier conferenties houden. Dit is ook de eerste dag dat ik niet in het donker op zoek hoef naar een hotel. Ook wel eens lekker. Het regent nu heel erg hard.

Na een tijdje stopt het met regenen en aangezien het pas over drie kwartier donker zou worden zou ik net nog even de waterval mee kunnen pikken. Aangekomen bij de parkeerplaats blijkt dat die bij zonsondergang op slot gaat. Ja dat risico wil ik even niet nemen. De waterval moet maar even tot morgen wachten.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Nieuw Zeeland Nazomer 2011, Dag 05

Download het originele gpx bestand gpx file hier.

edit