Dag 3/35

Voorraden

Ik sta redelijk op tijd op (07:30) maar niet al te gek vroeg, want ik heb toch geen zonsopkomstlocatie op het oog. Eerst maar even voorraden inslaan voor de komende dagen. De winkels zijn niet heel bijzonder. Vreemde producten en weinig keus. De bakker heeft bijvoorbeeld maar één soort brood (wit).

Een bijzonder Ecosysteem

Ik rij direct naar de kust ten zuid-westen van Auckland, naar het Waitakere Ranges Regional Park. Dit is een mooi gebied waar nog de oorspronkelijke vegetatie van Nieuw Zeeland te zien is. Vrijwel heel Nieuw Zeeland (meer dan 90%) is in amper honderd jaar tijd compleet kaal gehakt. Alle bomen zijn omgehakt voor de houtindustrie en daarmee is ook de rest van het ecosysteem om zeep geholpen. Nieuw Zeeland was ooit net als alle andere zuidelijke continenten onderdeel van een groot super continent: Gondwanaland. Zo’n 130 miljoen jaar geleden heeft Nieuw Zeeland zich afgesplitst en is als een soort ark zuidwaarts gedreven. Alle toenmalige vegetatie heeft een eigen evolutie meegemaakt en dat is wat hier nu nog te zien is. De bossen hier zouden best veel weg kunnen hebben van het soort terrein waar de dino’s vroeger hebben rondgewandeld.

De volgende foto’s tonen de bladeren van enkele van deze bomen.

Manuka ook bekend als de Tea Tree, heeft uitzonderlijke antibacteriële werking.

Manuka bladeren, Waitakere Ranges Regional Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Kauri kunnen heel oud en ontzettend groot worden.

Kauri bladeren, Waitakere Ranges Regional Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Rimu met zijn nogal typische blaadjes.

Rimu bladeren, Waitakere Ranges Regional Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

De vorige keer dat ik hier was heb ik me al afgevraagd wat hier zo anders is, want het zijn tenslotte gewoon maar bomen en struiken. Maar ik ben daar nu wel achter. De vegetatie is op zich anders dan bij ons: veel varens, palmen en bomen die bij ons helemaal niet voorkomen. Maar het is vooral de varieteit die het zo bijzonder maakt. Als je willekeurig een paar vierkante meter bekijkt, zie je een heleboel tinten groen en verschillende soorten blad. Een paar meter daarnaast staan weer compleet andere planten. Op een bordje staat dat dit relatief kleine stuk bos meer varieteit heeft dan alle bossen in West Europa bij elkaar. Bijzonder!

Rondom het Arataki Visitor Center zijn een aantal wandelpaden en daar loop ik er een aantal van. Op een van de paden hangen allemaal grote doosvormige webben die vrij stevig zijn.

Web van de Nursing Spider, Waitakere Ranges Regional Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Later even nagevraagd. Blijkt van een Nursing Web Spider te zijn. Overdag zit de spin ergens op de grond onder het web en ’s nachts bewaakt hij het web en zit hij er op. Binnenin zitten honderden kleintjes. Nog een klein vogeltje gezien en dat bleek een Tomtit te zijn. Enkele jaren terug zo goed als uitgestorven maar hij wordt nu weer regelmatig gezien.

Het stikt hier overigens van de Possums. Mooie dieren wel. Maar hier worden ze uitgeroeid met vergif. Possums zijn ingevoerd vanuit Australie vanwege het bont, net als wezeltjes en hermelijntjes. Possums zijn in Australie beschermd maar hier horen ze niet thuis. Ze vreten bomen kaal en roven eieren uit nestjes. Zowel schadelijk voor vegetatie als vogels dus.

Er zijn ook heel veel cycaden. Een oorverdovend lawaai maken die beestjes. Ik vraag me af hoeveel decibel dit is, het is echt heel hard. Ze maken een soort tsjiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiirp geluid gevolgd door tak-tak-tak. Dat laatste doen ze door met hun vleugels te slaan. En dit doen ze dan met honderden tegelijk.

Uitzicht vanuit het Visitor Centre richting het zuid-westen.

Waitakere Ranges Regional Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

The Piano

Naar Karekare Beach gereden. Het is een eind door mul zand slenteren om op het strand te komen. Dit is een filmlocatie geweest voor ’The Piano’. Zelf vind ik het niet zo heel bijzonder eerlijk gezegd. Wel ligt er een grote zeehond (Fur Seal) en volgens mij is hij ziek. Ziet er niet goed uit, je kunt zijn ribben door de huid heen zien. Ik kan tot een paar meter afstand bij hem komen en heb een paar foto’s gemaakt.

Fur Seal on Karekare Beach.

Fur Seal op Karekare Beach, Waitakere Ranges Regional Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Kitekite Falls

Richting Piha Beach, daar zijn enkele mooie watervallen. Het weer is vrij wisselvallig vandaag. Zo schijnt de zon en een half uurtje later zit alles dicht en plenst het met bakken tegelijk naar beneden. Op het moment dat ik in Piha aankom regent het, dus maar even een half uurtje gewacht. Het is ongeveer 40 minuten wandelen door het regenwoud om bij de watervallen te komen. Hier kan ik wel een paar mooie foto’s maken.

Kitekite Falls in full glory.

Karekare Falls, Waitakere Ranges Regional Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Kitekite Falls in detail.

Karekare Falls, Waitakere Ranges Regional Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Karekare Falls.

Kitekite Falls, Waitakere Ranges Regional Park, nazomer, noorder eiland, Nieuw Zeeland.

Op een gegeven moment komen er een paar Japanners met flitsers en camera’s en een bruidspaartje. Vrouwtje met mooie witte jurk en op gimpen. De fotograaf lijkt een beetje geirriteerd te zijn dat ik de beste plek in beslag neem en besluit na een tijd op te schuiven naar plekje wat meer naast de waterval als hij in de gaten krijgt dat ik hier voorlopig nog niet klaar ben. Na een paar foto’s doet de bruidegom een paar stappen achteruit en glijdt uit. Ze kunnen hem nog net tegen houden anders was hij met zijn mooie pak zo de plomp in geschoven (-;

Gevaarlijke Honden en een Vrouw in Paniek

Onderweg naar Muriwai Beach gebeurde er iets geks. De GPS stuurde me over een grintpad, ik dacht al, daar gaan we weer. Maar even aangekeken en leek toch wel een doorgaande weg te zijn. Blijkbaar toch sneller dan over de normale wegen. Opeens zie ik een nogal vreemde scene voor me. Een ouwe vrouw lag aan de zijkant van de weg in een greppel te gillen en er liepen twee honden hard te blaffen en heen en weer te rennen om die vrouw heen. Verder stond er een auto die een meter of dertig verder reed. Wat moet je hier nu van maken?

Als ik wat dichter bij kom gaan de honden helemaal door het lint. De vrouw ziet er heel verward uit en het lijkt wel of ze een beetje koekkoek is. Ik rij een stukje door naar de andere auto verderop. De honden gaan te keer en blijven rond de auto heen rennen en verdwijnen aan de voorkant van de auto. Ze zijn er zo dichtbij dat ik ze niet eens meer kan zien. We doen allebei de raampjes open en het blijkt dat die man zijn auto niet uit durft vanwege de honden. Hij denkt dat de vrouw is aangevallen en is net de ziekenauto aan het bellen. Ik heb het er ook niet zo op, maar je kunt moeilijk doorrijden en haar aan haar lot overlaten.

Ik rij een stukje terug naar de vrouw die nog steeds in de greppel ligt. De honden rennen nog steeds druk rond de auto met een hoop geblaf. Ik doe mijn raampje open om te vragen wat er aan de hand is. De vrouw is helemaal in paniek en roept alleen maar achter elkaar ’ Whaaaaa I can’t’. Bij zo’n beetje alles wat ik vraag komt dit als antwoord. Als ik haar vraag of ze is aangevallen door de honden zegt ze heel duidelijk ’No’. Ik bekijk de honden nog even goed en vind dat ze er nogal onbetrouwbaar uit zien. Vooral de ogen van één van de honden staan raar, maar ik zie wel dat de oren niet achterover staan en grommen doen ze ook niet. Ik denk dat als ik gewoon kordaat de deur open gooi en zelfverzekerd naar buiten stap dat ze waarschijnlijk niets doen. En dat blijkt ook zo te zijn.

Waar de honden mee bezig zijn begrijp ik niet helemaal. Ik loop naar de mevrouw toe en probeer weer te achterhalen wat er is gebeurd. Ondertussen hou ik wel goed de honden in de gaten, maar die blijven gelukkig een beetje op afstand. Ik krijg weer continue dezelfde antwoorden, maar ze wil wel duidelijk hulp hebben en uit die greppel weg. Ik pak haar onder de armen en til haar op, maar het blijkt dat ze helemaal geen kracht heeft in haar benen. Ik zet haar weer voorzichtig terug. Op het moment dat ik naar die andere man in de auto wil lopen, hapt één van de honden van achteren in mijn kuit. Ik draai meteen om en roep heel hard ’Hee’ naar hem en kijk hem heel fel aan. Hij deinst terug en verdwijnt. Ik heb hem hierna niet meer gezien. Hij beet niet echt maar hapte wel.

Ik loop terug naar de andere auto en vertel dat die mevrouw niet kan staan maar dat ze wel uit de greppel weg wil. De man wil nog steeds de auto niet uit, omdat hij al eens door een hond gebeten is. Het lijkt het beste om zijn auto naar achteren te rijden tot vlakbij zodat we haar in zijn auto kunnen tillen. Hij kent haar niet maar woont wel ergens in de buurt.

De overgebleven hond staat vlakbij de vrouw en hij wil daar niet weg. De vrouw probeert hem weg te duwen, maar hij blijft staan. Ik denk ik ga daar niet bukken vlak bij dat beest. Ik begrijp nog steeds niet helemaal wat hij nou eigenlijk wil. Zijn ogen staan anders dan hiervoor en hij blijft me recht aankijken. Ik bedenk me dat hij haar nu misschien wel eens aan het beschermen is. Even oppassen dus. Ik probeer hem weg te jagen maar hij blijft staan. Dichter bij komen lijkt me niet verstandig. Moeilijk in te schatten deze situatie. Vriendelijk doen en proberen te lokken heeft ook geen effect. Strak aanstaren evenmin. Ik was naar hem toegelopen tot zover ik het veilig vond maar nu moet ik terugtrekken en wat anders bedenken. Dat is natuurlijk niet handig, daar wordt hij sterker van. Hij wint als het ware.

Dan schiet me iets te binnen van de Dog Whisperer. Als hij een hond niet helemaal vertrouwt maakt hij ruimte door een tennisracket voor zich te houden. Die heb ik niet bij me, maar ik heb wel mijn fotostatief in de auto liggen. Ik loop rustig op hem af met het statief voor me en duw hem zachtjes weg. Hij bijt niet en gaat rustig achteruit. Nu hij gaat kwispelen zie ik dat hij verder geen kwaad in de zin heeft. Ik laat hem even aan mijn hand ruiken en aai hem over zijn kop. Nu zijn we vriendjes.

De man durft inmiddels ook zijn auto uit te komen. De vrouw grijpt mijn hand vast en wil die niet meer loslaten. Zachtjes één voor één haar vingers losgemaakt en haar weer onder de armen beetgepakt. Daarna dragen we haar naar de auto en zetten haar op de bijrijderstoel. De hond is helemaal door het dolle heen. Druk kwispelen en continue met zijn kop bij de mevrouw. De vrouw wordt rustig zodra ze in de auto zit en kan nu ook vertellen waar ze woont. De man geeft aan dat hij het verder wel af kan en dat de ambulance onderweg is. De hond rent hard blaffend voor de auto uit in de richting van het huis van de vrouw.

Ik rij verder en kom een stukje verderop een vrouw tegen. Ik doe even het raampje open en vertel haar wat er is gebeurd. Ze kent de vrouw goed. Ik vertel ook van de honden en zij bevestigt dat ze er een beetje vals uitzien maar het helemaal niet zijn. Een stukje verderop kom ik ambulance en politie tegen met gillende sirenes. Politie natuurlijk omdat de man heeft aangegeven dat de honden haar waarschijnlijk hebben aangevallen.

Later bedenk ik me wat er waarschijnlijk aan de hand is geweest. De vrouw kent de honden maar ze zijn niet van haar. Ze hebben haar waarschijnlijk gehoord en hebben aangevoeld dat ze hulp nodig had. Ik herinner me nu pas dat als ik vooruit reed ze allebei aan de voorkant van de auto gingen klieren en achteruit idem dito. Ik denk dat ze wilden dat we haar hielpen. Die hap gebeurde ook nadat ik haar had opgetild en vervolgens weer wegliep. Volgens mij hadden ze alleen maar goeds in de zin, maar ja hoe weet je dat? Ik ben geen Dog Whisperer…

Jan van Genten

Na dit ’avontuur’ rij ik verder naar Muriwai Beach. Daar zit een grote Gannet kolonie (Jan van Genten). Daar aangekomen spreek ik een vrouw aangesproken om te achterhalen hoe ik daar precies kan komen. Ze vertelt me dat de Gannets meestal pas eind maart vertrekken maar dit jaar dat al een maand eerder hebben gedaan. De zon gaat vlak daarna al onder en er hangt een dikke band bewolking boven zee. De zonsondergang zal dus niet te zien zijn. Ik moet maar eens op zoek naar onderdak. Ik besluit om naar Wellsford te rijden en zodoende al vast een beetje richting het noorden te komen. Snel daarna wordt het pikkedonker en de weg streeds bochtiger. Toch wel aardig moe kom ik rond 21:45 aan hier en zowaar is er een hotel dat nog een plekje heeft. Als dit niet het geval zou zijn geweest had ik terug moeten rijden naar Auckland of door moeten rijden naar Whangarei.

Foto’s zijn van het spinneweb, Manuka (Tea Tree), Kauri, Rimu, Rewarewa, Ponga (Boomvaren), en de eerste 3 bomen bij elkaar (veel tegenlicht, dus slechte foto, maar even voor het idee), overzicht over
het bos, de zeehond, en KiteKite Falls. De foto’s van de waterval zullen een stuk mooier worden dan zoals ze nu zijn, Het water heb ik apart gefotografeerd zodat dat deel minder fel en veel zachter is dan
in de huidige foto.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Nieuw Zeeland Nazomer 2011, Dag 03

Download het originele gpx bestand hier.

edit