Dag 7/10 – Deel 1/2

Skaftafell National Park

Vanochtend doe ik wederom rustig aan. De lucht is bewolkt dus ik heb geen haast. Vandaag rij ik verder naar Höfn aan de zuidkust. Het is maar 230 km deze keer en ik heb maar één doel onderweg: Skaftafell National Park met de Svartifoss. Rond een uur 09:30 ga ik rijden na een wat mager ontbijt van twee dunne boterhammetjes. Niet te vergelijken met de ervaringen eerder deze week. Ze zijn ook een beetje onpersoonlijk hier. Een glimlach kan er niet vanaf. Net of het alleen maar lastig is dat je hier bent. Nou ja, misschien is dat ook wel zo.

Dit stukje van de zuidkust is veel mooier dan het stuk dat ik gisteren heb gereden. Veel afwisselender. Onderweg maak ik weer wat filmpjes.

Wat eerder dan ik verwacht kom ik bij het nationaal park aan. Svartifoss is een mooie waterval die hangt in een kom van basaltpilaren. Ik heb hem al eens eerder gezien. Deze keer wil ik ook de gletsjer die er naast ligt zien. De vorige keer heb ik een lang pad gevolgd naar de voet van de gletsjer maar daar was weinig te zien. Navraag bij de balie leert dat ik pad 6 moet volgen. Dat loopt langs de waterval en de gletsjer, zo’n 6.5km. Volgens de gids neemt dit ongeveer 2.5 – 3 uur in beslag. Het pad gaat een paar honderd meter omhoog en is modderig vanwege de vele regen van de afgelopen weken.

Na een banaan en wat drinken, ga ik goed ingepakt op weg. Na een minuut of 10 kan de eerste trui al weer uit. Je genereert zoveel warmte met klimmen. Langs de route omhoog liggen verschillende watervallen, maar geen van allen zijn ze goed te fotograferen, teveel struikgewas ervoor. Eéntje twijfel ik over, die zou best nog kunnen, maar in de onderkant steken allemaal takken in beeld. Misschien als ik het statief helemaal uitschuif dat het zou lukken, maar dan wordt het een heel gedoe om de foto goed te krijgen. Laat maar even gaan dan.

Svartifoss komt al snel in beeld. Eerst een paar foto’s van een afstandje.

Svartifoss

Klein beetje ingezoomd voor een wat cleanere foto.

Svartifoss

Daarna doorlopen tot aan het water. Hoe imposant hij er op foto’s ook altijd uit ziet, in het echt is hij helemaal zo groot niet. Het is een drukte van jewelste. Er is net een heel regiment wandelaars geland. Eéntje staat met zijn maat 48 wat lomp op het ijs te stampen en zakt er pardoes doorheen. Die heeft een natte flipper hahaha en kan soppend terug naar beneden.

Ik wacht even totdat de meesten weer zijn vertrokken en zoek dan een plekje op. Al gauw kom ik in een soort flow. Heel anders dan het jachtige gevoel van gisteren. Lekker geconcentreerd werk ik de foto’s één voor één af. Zowel links…

Svartifoss

… als rechts levert een mooie compositie op.

Svartifoss

Alhoewel ik water het liefst met lange sluitertijden fotografeer, zoals op de foto’s hierboven, is het soms ook wel aardig om een aantal foto’s met korte sluitertijd over elkaar heen te schieten.

Svartifoss

Eerlijkheidshalve moet ik wel bekennen dat de lucht in alle Svartifoss foto’s is vervangen door een lucht van een andere foto, genomen in Australië nota bene. Ik schaam me hier niet voor. Het gaat mij om de uiteindelijke plaat en niet om de weersomstandigheden op de betreffende dag. Vandaag is de lucht helemaal wit en dat maakt de foto’s vlakker en saaier. Tijdens het verwerken van de foto’s is dit wat steeds mijn aandacht blijft trekken en gewoon schreeuwt om een aanpassing. Het is even een kwestie van de juiste kleur zien te vinden in de enorme collectie foto’s. Sommige kleuren lijken goed maar blijken uiteindelijk veel te fel. Na een tijdje heb ik de juiste kleur blauw gevonden, ééntje die past bij het zwakke licht vandaag. Dit soort aanpassingen is vrij zelden nodig, maar dit is er dan ééntje.

De videoclipjes worden onderhand standaard. Die zijn zo gemakkelijk mee te pakken. De camera staat toch al goed. Er hangen enorme ijspegels naast de waterval.

Svartifoss

Die zijn ook wel een paar foto’s waard.

Svartifoss

Net de pijpen van een groot kerkorgel.

Svartifoss

Erg fraai.

Svartifoss

Nu verder naar boven naar de gletsjer. Dit is het punt waar de vorige keer allebei mijn schoenen compleet uit elkaar vielen. Was echt bizar. De zool desintegreerde in nog geen 50 meter lopen. Lekker als je dat hele eind nog naar beneden moet over de stenen. Blote voeten is geen optie. Ik heb toen geloof ik de zolen aan de rest van mijn schoenen vastgebonden met de veters en heel voorzichtig, bijna schuifelend gelopen. Tot overmaat van ramp was dat het enige paar schoenen dat ik bij me had. Een paar slippers was het enige alternatief, maar daar scheurde binnen de kortste keren ook van alles vanaf. Gelukkig gebeurde het wel in één van de laatste dagen. Moest bijna Schiphol in op blote voeten (-;

Deze keer zijn ze wat nieuwer, dus ik ga er vanuit dat ze het blijven doen. De route naar boven loopt via een kronkelend pad door een heideveld: de Austurheidar.

Austurheidar

De grote ronding in het pad op deze foto straalt een zekere rust en uit, maar de vele details en bruintinten in de vorige foto komen goed uit de verf. Ben er nog niet uit welke van de twee ik het mooist vind. De rivier in de laagvlakte op de achtergrond lijkt in het verlengde te liggen van het pad op de voorgrond. Was me nog niet eens opgevallen.

Austurheidar

Er staat totaal geen wind en het uitzicht is fantastisch. Achter me de bergen, voor me de grote vlakte richting de zee en links komt de gletsjer al in beeld. Hier maak ik ook een 360 graden filmpje van.

Vrij onverwacht stuit ik op een waterval waar ik niet van wist. Die kan ik niet laten liggen.

Austurheidarfoss

Navraag leert dat dit de Austurheidarfoss is, oftewel de waterval op de oosterheide.

Austurheidarfoss

Daarna verder.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, IJsland Winter 2013, Dag 07

Download the original gpx file here.

edit