Dag 2/10

Akureyri

Het idee om naar Akureyri in het noorden te rijden werd gisteravond steeds sterker en nu ik vanochtend nog eens naar de condities van de wegen kijk, ziet het er een heel stuk beter uit dan de voorgaande dagen Road Conditions and Weather in Iceland. Als je bijvoorbeeld North Iceland kiest, dan waren de lijnen rondom Akureyri vooral blauw maar ook roze en rood. Vandaag zijn ze vooral groen, geel en wit.

Ik vroeg me al af wat de getallen zijn in de rechthoeken bij ’Since midnight.’, maar ik denk dat dit het aantal auto’s is dat hier is langsgereden. Voorgaande dagen stonden die heel laag en vaak op 0. Vanochtend zie ik overal tussen de 20 en 40 staan. Als er ’s nachts al gemiddeld iedere 20 minuten een auto langs komt, dan moet het geen probleem zijn. Ook in geval van pech, komen er dan genoeg auto’s voorbij.

Ik kan me van mijn eerste trip in het oosten van IJsland nog een ’regenbuitje’ herinneren in juni, waarbij ik geen hand meer voor ogen zag. Het leek wel een tropische storm. Hele stromen modder kwamen er toen van de hellingen naar beneden. Dan voel je je wel klein alleen in zo’n autootje in niemandsland. Gisteren was die wind ook al zo idioot hard. Dat zie je bij ons zelden, terwijl ik hier niet de indruk kreeg dat het bijzonder was.

De baliemedewerker van het hotel vertelde vanochtend nog dat eergisteren de ergste sneeuwstorm sinds 2000 is overgewaaid. Vandaar ook dat die wegen allemaal onbegaanbaar waren. In het fjordengebied in het westen (kies het kaartje van Western Fjords) is dit nog steeds zo. Die zullen er wel helemaal van langs hebben gekregen zo vlak aan de kust.

Het zou hooguit hinderlijk zijn als ik er halverwege achter zou komen dat ik Akureyri niet kan bereiken, maar zolang ik om kan keren en terug kan rijden naar Reykjavik is er niets aan de hand. Het kan hooguit geld kosten voor de reservering van het hotel maar verder is het vooral verloren tijd. Het is heel iets anders om ingesloten te raken, zo’n rood streepje voor je en ook eentje achter je. Sneeuw, ijzel en wind hier, zijn totaal niet te vergelijken met thuis. Dus beter om alles van tevoren goed te bekijken en bij twijfel maar iets anders te verzinnen.

Als ik even naar hotels in Akureyri kijk, zie ik dat het er niet eens zo heel veel zijn en dat het aantal vrije kamers nog maar beperkt is. Beter dan maar om te boeken en zeker te weten dat ik ook een slaapplek heb vanavond. Ik boek Hotel Kea, Akureyri voor 2 nachten. Beetje aan de prijzige kant, maar gedeeld toilet en dan ook nog zonder internet, daar heb ik geen zin in.

Zodra het licht is ga ik op weg. Het is een kleine 400 kilometer rijden, dus dat moet gemakkelijk te doen zijn. Opeens schiet me te binnen dat ik de GoPro ook bij me heb. Telkens als ik iets zie dat de moeite waard is maak ik een kort videoclipje uit de hand. Vaak herinner ik me later de details niet meer van dit soort langere ritten en met deze filmpjes wordt het een stuk gemakkelijker.

De weg is zonder problemen te volgen tot het punt dat op de website ook wordt aangegeven. IJsplaten op de weg en vooral veel stuifsneeuw. Soms zoveel dat je bijna niets meer ziet. Dit komt omdat de weg tussen hellingen doorloopt die vol liggen met sneeuw. Door de harde wind wordt er veel sneeuw van de hellingen over de weg heen geblazen. Verrassend ook hoeveel grip de speciale spijkerbanden hebben op ijs. Moet er echt even op leren vertrouwen.

Opeens zie ik een soort canyon waar water door heen loopt en blauw ijs in ligt. Terwijl ik me bedenk dat dit wel eens een leuke foto kan worden ben ik er al voorbij. De weg is vrij smal hier en ligt zo’n meter of 4 boven het landschap. Nergens een mogelijkheid om te keren. Kilometers verder wil ik hem laten schieten, maar eigenlijk is het toch net iets te mooi om te laten lopen. Nog een stuk verderop vind ik een plek waar ik kan keren. Terug dan maar, het kost me hooguit een half uurtje.

Deze keer moet ik wel midden op de weg keren, want er is geen andere mogelijkheid. Moet best een aantal keren heen en weer steken omdat ik niet te dicht bij de randen wil komen met de wielen. Eén foutje en je glijdt van de weg af.

Vlakbij de canyon is de weg ietsje breder waardoor ik de auto niet helemaal op de weg hoef te parkeren. Met statief en rugzak een paar honderd meter lopen voor de foto’s. Valt nog niet mee, vanuit de auto zag het er beter uit. Omdat je er sneller langs gaat is het ook gemakkelijker om het juiste punt met de beste compositie te bepalen. Uiteindelijk vind ik wel wat ik zocht.

Miklagil

Handen worden heel snel koud in die wind. Volgende keer maar met handschoenen. Daarna snel weer verder.

Na uiteindelijk 6 uur rijden kom ik in Akureyri aan. Is inmiddels de 3e keer hier en het voelt vertrouwd. Ook hier is het een zootje met de sneeuw. Het hotel heb ik al gauw gevonden.

Na een uurtje niets doen wordt het weer tijd voor actie. Godafoss is hier zo’n 50 kilometer vandaan en Dettifoss 169. Die laatste is te ver voor vandaag, maar 50 kilometer is geen probleem. Het is nog een paar uur licht. Godafoss is een hele mooie waterval en ik ben benieuwd hoe die er nu in winterkleed uitziet.

Akureyri ligt aan het uiteinde van een fjord en hiernaartoe heb ik langs de ene kant gereden en nu moet ik oversteken en langs de andere kant verder. Het vliegveld ligt in het verlengde van de fjord en terwijl ik oversteek zie ik een toestel in de landing aankomen. Hij moet alle zeilen bijzetten om hem recht te houden. Je ziet de rukwinden gewoon aan de correcties. De neus zwiept telkens een graad of 20 naar links en dan weer terug.

Terug langs de andere kant van de fjord gaat de weg meteen omhoog. Zo’n 200 meter van de weg staat af en toe een huis op de honderden meters hoge kliffen. Bijzonder eigenlijk dat mensen hier wonen. Altijd wind en dan vooral met storm lijkt me dat knap eng in zo’n huisje zo hoog en vol in de wind. Je hoeft het ook niet in je hoofd te halen om even een paar onderbroeken over de waslijn te gooien hier.

Verderop nog veel meer sneeuw op de weg, daarna weer naar beneden. Best een steile pas dit. Dan zie ik een bordje met Husavik. Daar heb ik de vorige keren walvistochtjes gedaan. Die doen ze ook in de winter schijnt. Ik kan me niet eens voorstellen hoe koud dat moet zijn nu midden op zee.

Dan eindelijk Godafoss. Ik herken hem wel maar had er toch een ander beeld bij. Ik sta hoog boven de waterval aan de rechterkant. Het is een grote ijsmassa en spekglad. Ook hier staat weer een hele harde wind. Ik meen me te herinneren dat ik de vorige keer heel laag bij het water was en dan aan de linkerkant. Vreemd genoeg lijkt dat nu helemaal niet te kunnen. Aan beide kanten is het vertikale sneeuw- en ijswand die vrijwel tot in het water reikt.

Eerst maar foto’s maken. Het is een heel gedoe. Los van dat het glad is moet ik ook nog eens dicht bij de rand staan van een besneeuwde klif van een meter of 10 hoog denk ik. Kan gelukkig wel een stuk ruwe steen vind om op te staan. Wel maak ik me een beetje zorgen over het statief met die rukwinden. Als die over de rand gaat zou dat niet best zijn zo vroeg in de trip. Laat staan als er ook nog een camera op staat.

Ik heb mezelf goed ingepakt, met thermokleding, maar moet telkens even de handschoenen uitdoen om de camera te bedienen en filters los en vast te schroeven. Na twee minuten zonder handschoenen heb je hier niet veel meer aan je handen. Dus handschoenen aan, handen weer opwarmen en nog eens. Het valt me ook op dat er langzamerhand toch wat kou tussen de kleren komt. De temperatuur is niet eens zo laag, net onder nul, maar de wind is het echte probleem hier. Stukje bij beetje wordt je warmte afgepakt en weggevoerd.

Godafoss

Godafoss

Na de foto’s schiet ik nog even vlug een paar filmpjes en dan snel met de hele zooi de auto in.

De terugweg verloopt redelijk soepel. Wel is de sneeuwlaag op de pas inmiddels een knalharde ijslaag geworden. Ongelofelijk hoe hard sommige mensen rijden. Omhoog is nog tot daar aan toe maar om nou met 70 over een ijsweg 15 graden naar beneden te scheuren vind ik wel erg gewaagd. Ik kom niet verder dan 25 tot grote irritatie van sommigen (-;

Een uurtje voor zonsondergang ben ik weer in mijn warme hotelletje. Morgen nog maar een laagje extra aantrekken. De lucht is trouwens ondanks de zonnige voorspellingen nog bijna helemaal bewolkt. Ook hier dus. Wel is er een plek met wat blauwe lucht te zien. Hopelijk is dat morgen een stuk meer.

Toch benieuwd of er ook een weg loopt naar de linkerkant van de Godafoss (Foss=waterval en Goda=goden, Godenwaterval dus). Zo te zien is het met dit ijspak onmogelijk om zonder stijgijzers en ijsbijlen heelhuids beneden te komen.

Morgen rij ik naar Dettifoss, een hele grote waterval en onderweg kom ik nog door een thermisch gebied, Myvatn heen. Ik ga zeker ook nog wel even langs bij Godafoss aangezien dit toch op de route ligt, misschien zelfs wel op de heen- en terugweg.

Ik begin er overigens wel achter komen hoeveel kleren ik aan moet gaan trekken voor een Noorderlicht-wake: heel veel!

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, IJsland Winter 2013, Dag 02

Download het originele gpx bestand hier.

edit