Dag 9/10

Eystrahorn

Vanochtend is er een heldere lucht. Gisteravond nog een paar keer mijn hoofd uit het raam gestoken maar geen sterren te zien en al helemaal geen noorderlicht. Jammer er was een 2 opgegeven en er was aanvankelijk een open stuk in de bewolking. Voor vandaag is er een 3 opgegeven, het hoogste dat ik tot nu toe heb gezien sinds ik hier ben. Dat kan nog leuk worden!

Ik ben om 05:00 uur al wakker en heb slecht geslapen. Hiernaast is er eentje al uren bomen aan het zagen (wat een pokkegeluid is dat toch) en mijn voeten hangen buitenboord want het bed is te kort. Rond 06:30 ga ik naar buiten, nog 50 minuten voor de zonsopkomst. Er is een vers laagje sneeuw gevallen en er zit voor het eerst ijs op de ruiten.

Aan de lucht te zien moet ik aan de andere kant van de tunnel zijn, om de Oosthoorn in zonlicht te kunnen zien. Het is behoorlijk glad op de weg. Ik rij gewoon op ijs. Plekje al snel gevonden voor een paar foto’s, maar ik heb wel in de gaten dat de zon hier voorlopig nog niet op schijnt. De Oosthoorn is vrij laag in vergelijking met de bergen die er nog voor liggen.

Eystrahorn

Aanvankelijk is het helemaal niet koud, maar meteen als de zon opkomt begint er een ijskoude wind te waaien. Kou zet altijd nog even door in de ochtend, omdat de zon nog niets verwarmt. Dat komt pas later. Ik ben nog vergeten mijn thermolegging onder mijn broek aan te trekken en dat voel ik meteen. Maar gauw de auto weer in, de oren vriezen gewoon van je kop hier.

Altijd moeilijk inschatten met bergen, welke top het eerst en mooist wordt verlicht. Terug aan de andere kant van de tunnel, zie ik dat alle toppen van de bergketen aan deze kant licht oranje verlicht zijn. Toch hier dus. Maar ze zijn te ver weg om er echt iets mee te kunnen. Nog even de auto aan de kant voor een foto van de kleuren in de lucht.

Bergen rondom Höfn

Het blijft me maar verbazen hoeveel kouder die wind het maakt. Net had ik het idee dat ik wel in een dun truitje zou kunnen rondlopen, het is net boven het vriespunt. Maar die harde wind, die snijdt gewoon in je gezicht en handen. Ben blij als ik weer in mijn warme hokje met stoelverwarming zit. Terug maar naar het hotel voor ontbijt. Het is weer mooi geweest.

Jokulsarlon

Ontbijt is niet slecht maar ziet er wel een beetje karig uit allemaal. Halve eieren, halve plakjes kaas. Je voelt je al gauw hebberig als je er ergens 2 of 4 van neemt. Ook een strategie. Kleine bordjes helpt ook niet echt. Ik prop alles naar binnen en ga om 08:15 op weg. Vandaag 500 km te rijden terug naar Keflavik. Op zich goed te doen. Onderweg zijn er nog een aantal leuke stops.

De weg ligt er in ieder geval een stuk beter bij dan gisterochtend en de lucht is helemaal open, bijna geen wolkje te zien.

Na een uurtje kom ik bij Jokulsarlon aan. Ook de eerste keer (van de 4 of 5 keer dat ik hier ben geweest) dat het mooi weer is. Wel zonde dat er zoveel sneeuw is gevallen. Van het blauwe ijs is niet heel veel te zien. Alle ijsschotsen zijn bedekt. In dit meer drijven ijsschotsen die zijn afgebroken van de gletsjer en die gaan langzaam maar zeker naar zee. Een aantal worden teruggeworpen op het strandje hier verderop.

Jokulsarlon is al decor geweest voor een aantal bekende films waaronder één van de James Bonds. Ook wordt het vaak gebruikt voor commercials. De vorige keer stond hier een heel circus van Audi was het geloof ik. Groot deel afgesloten voor ons toeristen, want ja je wil natuurlijk niet dat er iemand langs je auto loopt terwijl er net foto’s worden gemaakt. Vroeg me toen wel af of ze het recht wel hebben om zo’n heel gebied zomaar af te sluiten.

Al met al schiet ik hier toch een uurtje foto’s. Eerst 4 voor een overzicht rondom van links naar rechts.

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Dan een aantal uitsnedes voor mooie details.

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Hierna door naar het strandje.

Er ligt een hoop ijs, maar er blijkt ook al veel licht te zijn. Het is nauwelijks mogelijk om foto’s te maken zonder dat ze overbelicht raken. Een grote ijsklomp ligt vlakbij het water. Terwijl ik foto’s maak met mijn linkeroog voor de zoeker hou ik met mijn rechteroog nauwlettend de golven in de gaten.

Als ik dan even kijk hoe ze zijn geworden wordt ik toch nog verrast. Ik spring weg op een reflex, maar mijn voet glijdt weg in het zachte zand. Ik kan me gelukkig opvangen op mijn linker hand en zodoende alle spullen drooghouden, maar ik hou er wel een natte poot aan over. Getverderries.

Jokulsarlon

Jokulsarlon

Dan wordt ik aangesproken door iemand die vraagt hoe lang ik hier al ben en of ik al walvissen heb gezien. Nope nog niet gezien. Ik krijg de tip om niet te dicht bij de zee te komen. Dat is wel een open deur van jewelste zeg. Hij blijkt een gids te zijn en zo’n beetje alle mensen die nu op het strand rond lopen horen bij hem (stuk of 40). Ik vraag hem naar de ijsgrot en hij legt uit dat er een weggetje is na het Skaftafel hotel bij de benzinepomp. Zelf gaat hij er nooit naar toe omdat hij bang is dat mensen op eigen gelegenheid daar naar toe gaan. Volgens hem moet je daar nooit naar binnen gaan ook niet met gids. In het verleden zijn er al mensen verpletterd doordat het dak van honderden tonnen ijs instortte.

Ik las gisteren twee verhalen van mensen die hier verdwenen zijn. In 1953 zijn er twee, ik dacht Australische onderzoekers verdwenen. Hun campingspullen zijn gevonden, maar verder zijn ze spoorloos. In 2007 zijn er twee Duitse studenten op dezelfde manier verdwenen. Waarschijnlijk ergens in een spleet geflikkerd en er niet meer uitgekomen. Lijkt me geen fijne manier om aan je eindje te komen.

Reykjanes Peninsula

Hierna kan ik een heel eind doortuffen. Het gebied tot aan Skaftafel is eigenlijk het mooist. Een hele lange besneeuwde bergketen met een hoop gletsjers. Vanaf hier wordt het allemaal een stuk kaler en vooral saaier. Onderweg ligt nog wel een verwrongen brugdeel en zelfs een heel stuk weggeslagen brug dat recentelijk is vervangen.

Om de zoveel tijd komt er ineens heel veel water uit de gletsjers als de vulkanen eronder warmte afgeven. De ringweg is zo gemaakt, dat op bepaalde plaatsen de bruggen weggeslagen mogen worden. Bij een paar gletsjerriviertjes zie ik camera’s staan waarmee de stand van het water in de gaten kan worden gehouden.

Ik stop nog even bij Skogafoss en wat later ook bij Seljalandfoss maar hier is geen eer te behalen, die zijn alleen maar mooi in het zomergroen. Ik volg ook nog een weg naar Þórsmörk, maar die blijkt afgesloten. Dit is een heel apart gebied met zwarte modder, waar ik ook eerder al ben geweest.

Het hele stuk vanaf Skaftafel is bewolkt en ik begin me toch wat zorgen te maken over het Noorderlicht. Het zal me toch niet weer ontsnappen? Jammer dat ik terug moet naar huis, anders was ik zeker nog een dan in Höfn gebleven, aangezien het daar volledig onbewolkt was.

Later passeer ik de rand van het wolkendek en rij ik weer in de zon. Ik volg weg 34 van Selfoss richting Keflavik en maak nog een ommetje via de zuid- en westkant van het schiereiland. Het valt me op dat er langs deze weg een bergketen loopt die me niet eerder is opgevallen. Het zou een mooie voorgrond kunnen zijn voor het noorderlicht. Al moet ik er honderd kilometer voor rijden vanavond, als er een verwachting 3 is voor Noorderlicht, dan doe ik het. Ik moet het zien.

Eindelijk heb ik hier de gelegenheid om een paar foto’s te maken van een oud lavaveld dat helemaal bedekt is door mos. ’s Zomers is dat werkelijk gifgroen. Op de ringweg heb ik ook al zitten azen op een stopplekje maar die vond ik niet. Hier kan het wel.

Lavaveld bij Grindavik

Daarna rij ik door naar een nieuw en nogal actief geothermisch veld: Gunnuhver. Er is ontzettend veel stoom hier en het ruikt naar kruitdampen. Af en toe kan ik niet eens zien waar ik loop. Het is net alsof je in een stoombad rondloopt, heerlijk warm, totdat er even geen stoom is waar je staat en dan is het meteen ijskoud. Later zie ik dat mijn hele jas grijs is van de miniscule druppeltjes.

Ik heb het al snel gezien. Voor foto’s staat de wind verkeerd en al die stoom hoef ik niet op mijn lenzen.

Wat verderop is nog een vogelrots maar dat is natuurlijk niets voor in de winter en er is nog een brug die twee continenten met elkaar verbindt: Amerika en Europa. Grappig, er is een soort geul van een meter of 10 breed en daaroverheen ligt een brug. Dit is werkelijk de grens tussen de twee tectonische platen. De geul onder deze brug wordt ieder jaar 5 cm breder. Deze breuklijn is de reden voor alle vulkanen op IJsland. Doordat de platen van elkaar wegdrijven ontstaat er ruimte die wordt opgevuld door magma.

Het hele schiereiland ligt onder een wolkendek maar op zee zie ik blauw. De wind staat hierheen dus dat zou nog wel eens goed kunnen uitpakken. De juffrouw achter de balie zegt dat Noorderlicht hier vlakbij aan zee goed is te zien omdat er daar heel weinig licht is.

Zodra ik de laptop heb opengeklapt zie ik dat de verwachting naar beneden is bijgesteld naar 1 ’quiet’. Ook stormt het inmiddels buiten.

Tegen 22:00 werp ik nog een blik naar buiten, maar er is niets te zien. De laatste kans voor deze trip is dus voorbij. Nou ja, ik mag niet klagen, vorige week op Snaefellness was een fantastische show. Morgenvroeg de terugvlucht, dan zit het er voor deze keer weer op.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, IJsland Winter 2013, Dag 09

Download het originele gpx bestand hier.

edit