Dag 21/23

Ochtend

Vanochtend is het eindelijk droog. Rond 5 uur hoor ik wat gekrijs in de bomen, maar ik kan niet erg wakker worden. Al dat gesjouw door de regen van de afgelopen dagen zit aardig in mijn benen. Rond 07:00 uur schop ik mezelf er maar uit voor het ontbijt. Hierna weer op zoek naar het weggetje naar het strand. Het eerstvolgende weggetje blijkt een privéweg te zijn, dus waarschijnlijk is het dan de derde? Ik ga een stuk naar beneden, maar dit is ook al weer zo’n rotweg, vol met keien en diepe kuilen. Rijden gaat echt stapvoets hier. Een paar keer twijfel ik om verder te gaan en loop even vooruit om het terrein te verkennen. Het is echt oppassen. Je staat zo vast. Het weggetje splitst een paar keer en iedere splitsing lijkt op een privéweg uit te komen. Een beetje gefrustreerd keer ik om en ga terug naar de lodge.

Daar vraag ik nog maar eens en het lijkt er toch op dat ik goed zat. ’Gewoon rechtdoor blijven rijden’. Ja het zal voor hen best rechtdoor zijn als je er iedere dag komt, maar voor mij is het links of rechts. Ik pak alles maar in en check uit. Het heeft niet zo veel zin meer om hier te blijven. Misschien is Manuel Antonio National Park langs de kust nog iets.

Bij het eerste riviertje is de weg versperd, er staat een vrachtwagen midden in het water, waarvan er een band is afgelopen. Dit kan nog wel even gaan duren. Een tijdje sta ik te wachten en denk dan, ’toch nog even terug en het strand proberen?’. Ik rij terug en ga weer naar beneden, maar nu een heel stuk verder. ’Tussen twee betonpalen’ door had ie gezegd en die zie ik nu ook. ’Door een riviertje heen’ klopt ook. ’Daarna wordt het een stuk slechter’ dat klopt zeker. Het lijkt wel of ik door een dalende rivierbedding rij. Van een weg is geen sprake meer. Weer stap ik een paar keer uit om alles even goed in te schatten.

Vreemd is dat het er lopend allemaal wel aardig uitziet, maar zodra je in de auto zit is dat toch weer anders. Na een tijdje kom ik een paar surfers tegen en die bevestigen dat het strand echt vlakbij is. Ik hobbel en kruip nog een tijdje door en wil dan met de auto echt niet meer verder. Teveel risico om brokken te maken. Af en toe rij ik met één wiel over een grote kei heen om de bodem van de auto vrij te houden, maar soms glij ik daar ook zijwaarts vanaf. Het is weer mooi geweest. De zee hoor ik wel maar geen papegaaien, waar het allemaal om ging. Ik kan de auto hier achterlaten en verder lopen, want volgens mij is het niet zo ver meer, maar heb nu wel alle baggage achterin liggen en dat wordt afgeraden.

Het stopt hier, dan maar geen foto’s van Scarlet Macaws. Als er zoveel barrières worden opgeworpen voor een foto kun je het beter maar laten gaan. Ik bewaar dit voor een volgende keer. Dan loop ik wel naar het strand. Iets waar ik na de laatste redelijk zware dagen nu geen zin meer in heb (paar honderd meter naar beneden en weer naar boven).

Heelhuids komen we (auto en ik) weer boven. Heb zo de afgelopen week wel aardig wat ervaring opgedaan met rijden op ruw terrein. Kan de beste routes steeds gemakkelijker inschatten. Waar de grens ligt voor het rijden door water qua diepte, bodem en stroomsnelheid, dat weet ik nog niet.

De vrachtwagen is inmiddels uit het riviertje weg, dus nu kan ik wel door. Na een tijdje ben ik weer terug bij de grote weg, hier gooi ik de tank vol en ga op weg naar het noorden. Het is inmiddels weer begonnen met regenen.

Middag

De weg langs de kust is redelijk saai. Urenlang tuffen met 80 kilometer per uur. De oceaan is vrijwel nooit te zien. Ik zie een keer een bordje van een bekende hotelketen en ga van de weg af. Met een paar minuten zit ik in een wat heuvelachtig landschap dat vol staat met bouwvallige schuurtjes: golfplaten en hout. Bij ons zouden dit niet eens schuurtjes zijn, maar ik denk dat het hier zelfs huizen moeten voorstellen. Midden in dit landschap staat een kleurloos hotel met een hek eromheen. Ok, leuk geprobeerd maar dit gaat hem niet worden.

De eerstvolgende die ik ga tegenkomen is de Best Western in Quepos om dan morgenochtend om 07:00 naar Manuel Antonio National Park te gaan. Quepos staat slecht aangeschreven en dat blijkt ook wel in het stadje. De mensen zijn hier arm en vooral in Quepos heeft men jatten en klauwen tot ambacht verheven. Het lijkt wel of ik door een ghetto rij. Allemaal raar volk op straat, net als in dat stadje een paar weken terug. Misschien is dat omdat het weekend is, maar het voelt niet lekker. Niet onveilig of zo, maar gewoon niet fijn. Ik voel er weinig voor om hier rond te gaan lopen. Het hotel zie ik nergens dus ik rij maar door.

Na een tijdje begin ik het rijden wel een beetje zat te worden. Zit al 6 uur in de auto. Het eerstvolgende stadje is Jaco, ook al zo’n fijn oort volgens de Lonely Planet. De sfeer is heel anders hier: super toeristisch. Veel winkeltjes met troep (-; Ik rij hier een tijdje rond, maar ook dit staat me niet echt aan. Verder dan maar. Het is toch nog een paar uur licht. Desnoods rij ik helemaal door tot het vliegveld en zoek daar een groot hotel op.

Een paar kilometer verderop zie ik opeens een bord van een Marriott hotel. Dit zou wel wat kunnen zijn. Misschien te duur maar het proberen waard. Het hotel blijkt in een groot gebied te liggen dat
helemaal is omheind. Zal wel niet voor niets zijn. Ik moet twee poorten door en bij de tweede wordt ik geregistreerd. Ze hebben kamers genoeg en het ziet er allemaal netjes uit. Beetje deftig zelfs. Lopen een paar van die aangeklede pauwen rond en een dame zit op een viool te spelen. Daar kom ik dan met mijn beschimmelde kleren, vuile fototas en een zurige lucht om me heen (-; Het enige dat nog ontbreekt is een wolk vliegen en modderige voetstappen achter me. Het is wel grappig eigenlijk, een mooi contrast. Ze zeggen er niets van. Paspoort en creditcard doen wonderen.

Er zit trouwens echt schimmel op mijn kleren. Zo’n bezoekje aan het zuid-westen van Costa Rica moet je echt voor het laatste deel van je vakantie houden. Niets droogt hier meer, alles blijft zeiknat en gaat stinken. Zelfs mijn fototas is helemaal nat aan de buitenkant en stinkt zurig. Ik heb de ergste set kleren een paar dagen geleden laten wassen. Dat ziet er allemaal wel weer netjes uit en die bewaar ik voor de terugvlucht, maar het natte setje van de laatste paar dagen stinkt gruwelijk. Het andere droge setje dat ik vandaag aan heb zit helemaal vol met kleine grijze vlekjes. Bladeren rotten hier in twee dagen tijd helemaal weg. Een hele boom kost maar 2 maanden dan is er vrijwel niets meer van over. Kleding lusten ze blijkbaar ook.

Dat was even een schimmel-intermezzo. Prijzen zijn wel stevig maar niet overdreven. Deze dan maar. Kan ik morgen lekker een beetje rustig aan doen met nog zo’n 100 kilometer te gaan. Het enige dat ik nog op mijn agenda heb is de Tarcoles rivier. Daar zitten grote krokodillen. Die tip heb ik in Palo Verde National Park gekregen en ik had het ook al in de Lonely Planet gelezen. Je schijnt ze vanaf de brug te kunnen zien.

Ik ga morgen de auto maar wegbrengen in plaats van maandagochtend. Vanuit het hotel zouden ze een taxi regelen naar het vliegveld. De parken hier in de buurt zijn allemaal wat risicovoller. In Carara National Park (Scarlet Macaws) en Braulio Carrillo National Park (Jungle) zijn gewapende overvallen geweest op de wandelpaden door de nabijheid van San José. Poas Volcano National Park dat ik de eerste dag heb gedaan zou ook nog kunnen maar als ik zo naar de lucht kijk weet ik al hoe het er daar uitziet nu.

Het is mooi geweest. Ik had een dagje reserve gehouden voor het geval de rivieren te hoog zouden staan om over te steken en die heb ik nu over. Had achteraf gezien misschien beter vandaag naar Wilson Botanical Garden kunnen gaan, mooie tuinen met een lodge ergens in het zuiden. Maar ik heb daar niet meer aan gedacht. Voordeel nu is dat ik morgen niet zoveel meer hoef te doen. Alles even op het gemakkie dan maar. Is ook wel eens lekker.

Avond

Zojuist wordt er op de deur geklopt. Als ik open doe staat er een kamerdame met een grote kar en die geeft me een handvol chocolatitas. Nou die lusten we wel. En of ik nog handdoeken nodig heb. Nog meer? Ik heb er al drie. Nu ik er toch aan denk. Zometeen eerst de afwatering even goed controleren voordat ik de kranen openzet. Zal niet de eerste keer zijn dat ik de gang blank zet.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 21

Download het originele gpx bestand hier.

edit