Dag 19/23

Ochtend

Vanmorgen de wekker gezet om 05:40. Om 06:30 ga ik met een early-bird tour mee: vogeltjes kijken dus. We blijken met zijn 4-en te gaan, gids + het Canadese stel van gisteren. Aangezien de lucht hier helemaal dicht zit, rijden we een kilometer of 10 terug richting Puerto Jimenez naar een open veld. Hier blijkt meteen al een grote vogel te zitten, alleen die Canadese druiloor wil het even van dichtbij bekijken waardoor hij wegvliegt voordat ik een degelijke foto heb kunnen maken.

We lopen hier anderhalf uur rond en zien allerlei mooie vogels. Probleem is alleen dat ze vaak veel te ver weg zijn om er goed op te krijgen.

Vogel

Na ons een tijdje van een veilige afstand in de gaten gehouden te hebben, komt de grote vogel terug en krijg ik hem er toch nog op.

Vogel

Vogel

Vogel

Vogel

Vogel

Vogel

Vogel

Vogel

Vogel

Met de spotting-scope zijn ze wel goed te zien. Na een tijdje valt me op dat er behoorlijk veel vlinders zijn hier en met 600mm en flitser krijg ik de één voor de ander op de foto vanaf een meter of drie. Niet beeldvullend maar voordeel is wel dat ze niet van mij opschrikken en ik mijn foto’s gemakkelijk kan maken.

Vlinder

Tussendoor nog een mooi vogeltje…

Vogel

…en een mooi gekleurde bloem in de berm.

Bloem

Vogel

Vogel

Vogel

Vogel

Een aantal koeien beginnen gezamenlijk aan de ochtendwandeling.

Koeien

Tot slot nog een vogeltje vrij dichtbij op een omgevallen boom, voordat we weer terug rijden.

Vogel

Carlos (de gids) geeft nog de tip om door te rijden naar Carate, ongeveer een half uurtje rijden van hier omdat daar veel Scarlet Macaws zitten. De papegaai die ik gisteren wel heb gezien maar niet op de foto heb gezet. In Puerto Jimenez langs het voetbalveld zitten ze ook. Even onthouden.

Bij het ontbijt ga ik bij Dori en haar nichtje zitten. Het is weer even gezellig als gisteravond. We praten een tijdlang over fotografie en reizen. Zij is trouwens hart-echoloog van beroep. Eén keer per jaar doet ze een dure vakantie en één keer een goedkopere. Zodra ze thuis komt van deze trip begint ze al weer met het plannen van de volgende. Lijk ik wel (-;

Rond een uur of tien neem ik afscheid van ze. Want er is nog genoeg te doen vandaag. Wel wisselen we emailadressen uit. Leuk voor later. Misschien kunnen we één van onze volgende trips deels combineren zodat we samen een paar dagen kunnen fotograferen.

Ik rij naar Carate, het laatste puntje beschaving voor Corcovado National Park. De weg valt me erg mee. Ik dacht dat deze dwars door de jungle zou gaan, maar er wonen hier en daar mensen en er zijn soms zelfs weiden met koeien (van die Indiaase met grote hangende oren).

Weer een aantal riviertjes door. Ook deze vallen wel mee. Vlak voor Carate rij ik langs de zee en hoor een paar Macaws schreeuwen boven me. Ik zie ze niet en rij nog een stukje door. Eerst langs het vliegveld, dan nog een paar lodges en uiteindelijk kom ik bij een rivier uit die er een heel stuk dieper en breder uit ziet. Ook het water stroomt een stuk sneller. Geen idee of de rest van Carate hier nog voorbij ligt. Het ziet er allemaal maar verlaten uit. Ik was gewoon nieuwsgierig waar de weg zou eindigen: de toegangspoort tot Corcovado National Park via het strand. Maar het risico dat hier wat mis gaat is me iets te groot. Moeilijk om in te schatten of dit goed zal gaan. Ik draai dus maar om.

Terug bij het strand stop ik even om een foto van Corcovado National Park te maken.

Kust richting Corcovado National Park

Het viel me al op dat er een soort waas boven de kust hing. Dacht eerst dat dat opgestuifd water was maar het blijkt regen te zijn. Op het moment dat ik de foto wil maken worden de sluizen opengetrokken. Dit is wel weer even vloeken. Het lijkt wel alsof iedere keer dat ik een foto wil maken het begint te regenen. Natuurlijk is dit onzin, maar ik wordt er wel gek van.

Ik maak snel de foto’s, flikker alles in mijn tas en zet het op een lopen naar de auto. Hier wacht ik een tijdje tot het wat minder wordt. Ondertussen zie ik een paar mooie vogels in de boom zitten. Hele zooitje weer in elkaar geklikt, maar voordat ik klaar ben zijn ze weg. Het blijft ook regenen.

Terug naar de lodge dan maar. Ben ik nog net op tijd voor de lunch. Lekker scheuren door de grote plassen en de modder. Af en toe hard lachen van pret. In het laatste riviertje blijkt het water een heel stuk hoger te staan dan op de heenweg amper een uurtje terug. Ik zag het eerst niet, maar het water stroomt nu over de voorkant van de motorkap heen en dat deed het op de heenweg beslist niet.

Middag

Terug bij de lodge staat er weer een lekkere lunch klaar. Ze hebben een andere kaart vandaag. Lijkt er dus op dat er iedere dag een andere lunchkaart is met 10 unieke gerechten erop. Vandaag neen ik een Casado, soort van nasi ramis maar dan anders (van alles een beetje). Geen Quesado zoals ik een paar weken terug nog dacht.

Ik maak een praatje met de bioloog en vertel hem van Carate. Hij kijkt me een beetje vreemd aan en zegt dat er hier ook Macaws zitten. Net buiten de poort, eerste afslag naar het strand, 10 minuutjes met de auto. Verder ben ik wel even benieuwd naar dat verhaal over die Fer-de-lances hier. Hij zegt dat ze er inderdaad zijn en dat een paar mensen er bijna op hebben getrapt. Hij zegt ook dat dit eigenlijk geen echte Fer-de-lances zijn. De echte leeft in Zuid-Amerika beneden de Andes. Je kunt ze vrijwel niet van elkaar onderscheiden maar ze verschillen wel. 1% van de beten is dodelijk. Maar je raakt vrijwel altijd de arm of been kwijt waarin is gebeten. Het gif verwoest weefsel, vooral spieren. Dus als er al niet geamputeerd hoeft te worden, moet er een hoop aangetast weefsel worden weggehaald, waarna de huid kan worden gesloten. Klinkt niet al te jofel. Als het niet regent gaan we vanavond kijken, maar veel hoop heb ik er niet op.

Hij vertelt verder dat hij iedere dag een wandeling van 4 uur doet waarin hij uitlegt hoe het regenwoud werkt. Dit zou iedereen eigenlijk de eerste dag hier moeten doen, want je weet niet waar je naar kijkt en hoe je de dingen (dieren bijvoorbeeld) moet vinden die je zoekt. Ik speelde eigenlijk nog met het idee om morgenochtend vroeg weer naar Carate te rijden, maar het strand hier, Golfe Dulce, is misschien wel een aardig alternatief en ik zou zeker wel meer willen weten over het regenwoud.

Als ik naar de onderaardse omvang van de leaf-cutting-ant-holen vraag zegt hij dat die afhankelijk van de diepte van de grond, gemakkelijk 10 meter diep kunnen gaan! Ik ga morgen met hem mee. Heb goede geluiden over deze toer gehoord.

Ik ga direct met de auto op pad richting het strand van Golfe Dulce. De eerste keer rij ik er voorbij omdat de weg er behoorlijk slecht uit ziet, maar ik moet later toch constateren dat dit hem echt was. Ik rij terug en kijk nog eens goed voordat ik naar beneden ga. Aanvankelijk lijkt het mee te vallen maar al snel ga ik de bocht om over vrij ruw terrein en direct hierna gaat het weggetje zo steil naar beneden dat de auto wat begint te glijden. Dit is eng…

Maar ik kan niet anders dan doorgaan. Keren kan niet en achteruit evenmin. Na het eerste stuk van een meter of 40-50 wordt het weggetje wat vlakker maar hierna volgt er nog zo’n stuk dat nog steiler is. Ik lijk wel gek. Waarom doe ik dit? (Omdat de bioloog zei dat het maar 10 minuutjes naar het strand was, red.). Door de regen is alles spekglad geworden en ik begin me echt een beetje zorgen te maken of ik wel weer boven kom straks.

Na een tijdje splitst de weg: links gaat verder naar beneden, rechts gaat richting een paar huizen. Ik ga rechts, dit is tenminste vlak. Door de bomen kan ik de zee al zien, maar volgens mij moet ik nog wel een stuk verder naar beneden. Na een meter of 100 loopt de weg dood en staat er een kerel me een beetje boos aan te kijken. Zo van ‘Wat doe jij hier?’ Ik keer om en rij terug naar de splitsing. Kijk nog een keertje naar het andere weggetje dat verder naar beneden gaat en vind dat het tijd is om terug te gaan. Niet nog meer risico nemen.

Het eerste steile stuk geeft meteen al problemen. De auto gaat de eerste 10 meter nog omhoog maar daarna beginnen de voorwielen te spinnen. Geen grip meer. Fok, wat nu? Beetje terug laten zakken en nog een keer. Precies hetzelfde probleem. Ik begin me nu toch wat zorgen te maken. Als ik dit stukje niet op kom, heb ik een serieus probleem aan de hand. Ik probeer het een derde keer en weer lukt het niet.

Ok, ik moet dus wat anders proberen. Misschien een wat grotere aanloop met een beetje meer snelheid? Ik kom ietsje verder maar weer glij ik terug. Ik laat de auto zo ver mogelijk terug zakken als ik kan en neem nu een wat grotere aanloop. Het lijkt er weer op dat ik het niet ga halen, maar door een klein beetje links-rechts-links te sturen krijg ik net genoeg grip om de top te halen. Kolere zeg. Dit is niet leuk.

Het tweede steile stuk gaat iets gemakkelijker omdat ik meteen een aanloop neem. Het gevaar van harder gaan is controle verliezen. Maar een alternatief is er niet. Althans ik weet er geen. Het ergste heb ik nu wel gehad. De rest zou gemakkelijker moeten zijn.

Op sommige stukken loopt de weg scheef en wat je ook doet, je glijdt een beetje zijwaarts met de auto. 1 keer raak ik hierdoor een flinke kei onder de bodem. Iets wat ook op de weg naar beneden al gebeurde. Ik zie het dashboard trillen. Vast komen te zitten op een helling is niet iets waar ik op zit te wachten. Na nog wat geklooi kom ik eindelijk weer boven. Niet te geloven zeg. Die exploratiedriften zijn maar moeilijk te bedwingen, maar soms wordt ik er gek van.

Terug weer naar de lodge dan maar. Ook dit is een smalle weg en ook hier zitten een paar lastige stukken in die wat steil zijn en uit gladde klei bestaan. Door de regen van vandaag is de weg spekglad geworden. Opeens doemt er een tegenligger op. Wat nu? Er is eigenlijk geen ruimte voor 2 auto’s. Ik ga zo ver mogelijk aan de kant. Net naast de weg is een greppel waar ik liever niet in ga. Ik draai de wielen weer terug naar de weg, maar precies op dat moment begint de auto zijwaarts weg te glijden richting de greppel. Ik kan maar net voorkomen dat ik doorglij de greppel in.

De andere auto passeert, maar even knijp ik hem wel dat ie doorglijdt zodra ik probeer weg te rijden. Dat lijkt ook bijna te gebeuren. Ik zie in mijn spiegel dat de andere chauffeur het ook heeft gezien en afwacht of ik hulp nodig ga hebben. Door de wielen weer recht te draaien kan ik er net uit blijven. Oef. Ik ben voor vandaag wel weer genezen. Allemaal leuk zo lang het goed gaat, maar dit zit allemaal net te dicht bij ellende.

Terug in de lodge ga ik maar een wandeling doen. Eerst weer over de hangbrug, de tropische tuin in en aan de overkant verder richting het strand. Halverwege begint het weer te regenen en ik ga terug. Ik maak nog enkele foto’s van een boom met allemaal stekels op de stam.

Boom

Boom

Na een tijdje in de bar geschuild te hebben, komen de Canadezen er ook aan. Hij ziet een hele grote spin (ongeveer 5 centimeter doorsnede) hangen maar krijgt hem niet op de foto. Mooi beestje maar inderdaad is het erg donker waar hij hangt. Een uitdaging, vooral omdat er toch niets beters te doen is. Hij is bijna niet te zien door de lens, zo donker is het, maar na een tijdje, lukt het me toch om hem er scherp op te krijgen.

Spin

Avond

Bij het diner wordt ik tussen een aantal mensen gezet die ik nog niet ken. Na een tijdje komt er een gesprek op gang als blijkt dat het stel tegenover me allebei piloot zijn. Het vrouwtje doet aan aerobatics. Gezamenlijk vliegen ze zo’n 300 uur per jaar. Vergelijk dat eens met mijn 20… Vliegen is zo goedkoop daar dat ze minder kwijt zijn dan aan de trein. Er zit bijna een factor 4 tussen met vliegen bij ons. Ze vliegen ook veel ’s nachts op zicht, iets wat in Europa ondenkbaar en verboden is.

In Amerika zijn er veel lichtere regels komen we achter. Iedere Amerikaan heeft het recht om iets vliegends te bouwen en er mee de lucht in te gaan. Je mag ook buiten vliegvelden opstijgen en landen, iets dat in Europa helemaal niet mag. Ze kijken me met grote ogen aan. Ze vliegen regelmatig ergens heen om te dineren en ’s nachts weer terug te vliegen. Binnenkort gaan ze een eigen vliegtuigje kopen.

Zij heeft het bedrijf Orbital Outfitters opgericht en zij ontwikkelen en maken drukpakken voor de commerciële ruimtevaart. WOW!!! Ze hebben contacten met een heleboel bedrijven in deze sector, zijn bij de eerste vluchten van SpaceShipOne geweest, hebben de testpiloot gesproken en kennen bijvoorbeeld ook Joseph Kittinger, de man die op 31 kilometer uit een ballon is gesprongen. Ongelofelijk en hoe leuk om deze mensen te spreken. Dit had ik echt niet verwacht. Ze zijn zo enthousiast. Wat een interessant leven hebben die twee! We kletsen de hele avond en zijn de laatsten die weg gaan uit het restaurant. We spreken ook weer af voor morgenavond.

Bewogen dagje, maar wel leuk!

Maps, Charts & Downloads

GPS Map with color coded altitude information

Color coded distance/altitude chart

Color coded distance/altitude chart, Costa Rica Dry Season 2011, Day 19

Download the original gpx file here.

edit