Dag 18/23

Ochtend

Het heeft weer de hele nacht geregend en ik heb de halve nacht op de plee doorgebracht. Ik voelde me niet ziek of zo, maar liep wel compleet leeg. Meisje eergisteren in andere lodge had dat ook. Soort van cleansing of zo.

Vanochtend heb ik niet zo’n trek in ontbijt en dat sla ik maar over. Als ik onder de douch ga draai ik de kraan open en komen er twee kleine kikkers uit. Niet uit de kraan, maar vanonder de ring die je kan opendraaien. Mooie beestjes wel. De ene kruipt terug en komt er niet meer uit. Ik vraag me af hoe ze hier komen, misschien onder de deur door?

Terwijl ik sta te douchen springt er eentje op de muur, springt daarna boven op de rand onder het raam om vervolgens door een heel klein gaatje in de muur weg te kruipen. Hoe weten ze dit toch?

Bij het uitchecken vraag ik nog even om een banaan in plaats van ontbijt, voor later op de dag. Hierna volgt een wat spannende weg via Puerto Jimenez naar de Bosque del Cabo Rainforest Lodge. Spannend omdat het nieuw terrein is en dicht bij Corcovado National Park ligt.

Ik heb geen idee wat de condities hier zijn. Maar wat ik wel weet is dat ik 5 rivieren/riviertjes moet oversteken en dat het water hier varieert van 10 tot 170 centimeter. Ze hadden al gezegd dat ik even langs het kantoor moet rijden in Puerto Jimenez alvorens verder te gaan. Vrijwel alle gasten laten zich brengen met een shuttle.

In iets meer dan 2 uur ben ik in Puerto Jimenez. Wat me opvalt is dat geen van de straten geasfalteerd is en dat er achterlijk veel politie rondloopt.

‘Waar zou het kantoortje nu zijn?’ vraag ik me af. Ik schiet een agent aan en vraag in mijn beste Spaans of hij weet waar het kantoortje is. Na een aantal pogingen van hem om dat uit te leggen, zegt hij dat ik het aan een vriend van hem moet vragen. Dat blijkt een ex-barman te zijn van de lodge. Hij zegt dat het kantoortje een paar blokken verderop is. Ik bedank hem en rij die kant op, maar kan het kantoortje niet vinden. Ik heb geen zin om hier te blijven rondrijden en besluit verder te rijden. Kom ik een rivier tegen die ik echt niet over kan of durf kan ik altijd nog terug.

De weg is niet slechter dan ik tot nu toe heb gezien. Na een tijdje kom ik het eerste riviertje tegen. Low-gear, 4-wielaandrijving aan en langzaam er doorheen. Valt best mee. Op het gps-kaartje kan ik goed volgen hoever ik bij de uiterste punt vandaan ben, waar de lodge ligt. Uiteindelijk ben ik in 40 minuten bij de lodge. Het laatste riviertje ging redelijk de diepte in en weer omhoog maar dat lukte uiteindelijk wel.

Middag

De ontvangst is heel vriendelijk en de cabins zijn zooooooo luxe. Paar honderd meter boven de oceaan op een klif, ruim appartement met terras, hangmat en ligstoelen. Een half uurtje later kan ik aanschuiven bij de lunch. Een menukaart met 10 gerechten waar je uit kan kiezen.

Hierna ga ik op zoek naar mijn eerste wandeling. Bij het restaurant wordt ik verrast door moeder en dochter van een paar dagen geleden in Tiskita. Het meisje was toen ziek en ik had haar wat van mijn ORS-voorraad gegeven. Ze vragen of ik er bij kom zitten en mee eet. Maar aangezien ik al gegeten heb spreken we af voor het diner. Leuk! Dit zijn aardige mensen. Ik heb ze alleen maar kort gesproken vanwege Daphne met al haar verhalen.

Ik loop via een hangbrug naar de tropische tuin samen met een stel uit Canada. Hier is niet heel veel te zien en het begint te regenen. Na een tijdje houdt dit op en ik loop naar een uitzichtpunt over zee. Donkere vlekken zie ik in zee die duiden op een verdikking in de bewolking boven de oceaan. Op de foto komt het er niet zo heel duidelijk uit. Nog meer regen dus.

Storm boven de oceaan

Op de terugweg kom ik de bioloog van de lodge tegen. Hij geeft me de tip om naar het Titi-trail te gaan. Daar worden de meeste dieren gezien. 4 dagen geleden banjerde er overigens een Poema door het kamp. Best onwerkelijk eigenlijk. Eén van de gasten heeft er een foto van gemaakt.

Het Titi-trail is vrij donker en na een paar honderd meter zie ik een aantal vogels. Ik loop terug, schroef camera, lens en flitser in elkaar, maar als ik er weer naartoe loop is alles weg. Ik blijf met de camera uit de tas lopen, maar het enige dat ik nog tegen kom is een mooie boom. Het is zo donker in het bos dat een belichting 25 seconden duurt met ISO 200. Maar 1 procent van het licht bereikt de bodem en dat is hier goed te merken.

Jungle

Jungle

Jungle

Na een half uur als ik op het verste punt ben, begint het te plenzen. Ik stop alles in de tas, regenhoes er overheen en kom na een half uur als een verzopen kat weer in de lodge aan. Hierna heb ik het wel een beetje gehad voor vandaag.

Ik ga lekker languit in mijn hangmat liggen lezen, terwijl de regen om me heen neerplenst. Rond een uur of 18:00 ga ik naar een open loungeruimte waar ook wireless internet is, om alles van de afgelopen dagen te verwerken en daar zit Dori (zoals ze blijkt te heten). Niet internetten dus, maar eerst even kletsen. Dori blijkt niet de moeder maar de tante te zijn van het meisje (van wie ik de naam alweer vergeten ben). Dat meisje heeft niet zo’n best leven achter de rug en Dori neemt haar af en toe mee op vakantie mits ze goede cijfers heeft gehaald op school (aardig!). Dori is al 6 of 7 keer in Costa Rica geweest en dit is haar derde keer hier. Het is ook de eerste keer voor haar dat het zo’n takkeweer is hier.

Later hoor ik dat het de restanten zijn van een Caribische Orkaan. Het is de hele vorige week mooi weer geweest.

Hierna eten. Alle tafels zijn nu in rijen opgesteld in plaats van groepjes en er is een buffet van pasta, kip en groenten. Best lekker allemaal. Tiramisu als toetje. Dori verteld dat zij eerder een kikker-tourtje heeft gedaan met de bioloog hier vlakbij. Daarna was ze er alleen even heengegaan. De bio zag haar terugkomen en schrok. Nu met dit natte weer schijnt het vol te zitten met fer-de-lances. Die houden blijkbaar van het natte gras. Overdag trekken ze zich terug in de struiken, maar ’s nachts liggen ze op de loer. Er zijn al verschillende close-encounters geweest met gasten die er bijna op trapten. brrr.

We blijven tot een uur of 21:00 kletsen en daarna gaan zij naar bed. We spreken af voor het ontbijt morgenochtend. Hierna ga ik terug naar de lounge om nu echt al die achterstallige mails te verwerken.

Rond een uur of 23:00 zoek ik mijn bedje op..

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 20

Download het originele gpx bestand hier.

edit