Dag 16/23

Ochtend

De hele nacht heeft het geregend en het is maar moeilijk wakker worden na zo’n kort nachtje (4 uurtjes). Nog een beetje versuft blijf ik op bed liggen totdat het tijd is voor het ontbijt. Ik laat Peter de foto’s van de rattenslang (ook wel racer genaamd) van vorige week zien. Deze slang blijkt niet giftig te zijn. Maar hij is wel ontzettend snel. Je kunt hem vrijwel niet bijhouden. De manier om hem te vangen is om hem bij zijn staart te grijpen en daarna als een lasso rond te zwaaien (goed kijken dat je genoeg ruimte hebt, anders bijt hij in je gezicht). De slang wordt dan een beetje duf in zijn hoofd van al het bloed en dan kun je hem pakken.

Ook volgen er weer verschillende Fer-de-lance verhalen en hij pakt een potje met een kop op sterk water. Dit was er eentje die hem bijna te pakken had. Hij stuitte er per ongeluk op bij de waterpoelen. De slang richtte zich op hem en maakte zich klaar om aan te vallen. Als slangen hongerig zijn kunnen ze zelfs mensen als potentiële prooi zien en dat was hier het geval. Peter wilde met een lange machete zijn kop eraf hakken om aan een beet te ontsnappen. De slang sloeg zo snel toe dat de machete in zijn rug terecht kwam in plaats van net achter zijn kop. Met gebroken rug bleef de slang uitvallen doen naar Peter, totdat zijn kop er ook afging.

Ik laat de foto van de andere slang zien en Peter zegt dat dit een pitviper is. 90% van alle gifslangen in Costa Rica zijn pitvipers. Tussen de ogen en de neusgaten zitten twee kleine gaatjes. Dit zijn z’n warmtesensoren. Ook de Fer-de-lance heeft ze. Hiermee kan hij op 6 meter afstand muizen detecteren. Alle pitvipers zijn giftig.

Hij vertelt ook over de Bushmaster, een gifslang van maar liefst 4 meter lang. Er zijn twee soorten. De Atlantische Bushmaster is heel rustig en vormt vrijwel geen gevaar. De Pacifische Bushmaster komt hier voor en is behoorlijk aggressief. Laatst heeft hij aan zijn werkers eens gevraagd of ze recentelijk nog een Bushmaster waren tegengekomen, aangezien hij er zelf al 25 jaar geen meer heeft gezien. Het bleek dat één van de werkers er 2 maanden terug één heeft doodgemaakt die hem voor voer aanzag en achter hem aankwam. Alle giftige slangen worden hier afgemaakt omdat ze veel te gevaarlijk zijn voor zowel de gasten als de werkers.

Als ik hem vertel van het geblaas vlak achter me pas bij de waterval, zegt hij dat dit waarschijnlijk een Boa Constrictor is geweest, omdat dit vrijwel de enige slangen zijn hier die dit doen.
Tijdens het ontbijt komt Daphne tegenover me zitten en er volgen weer de nodige verhalen. Ze heeft 8 jaar geen Nederlands gesproken en heeft duidelijk behoefte aan een paar luisterende oren (-;

Een Amerikaans meisje blijkt ziek te zijn. Ze heeft de hele nacht diarree gehad. Ik beloof haar wat van mijn ORS zakjes, waar ze heel blij mee is.

Elizabeth en Clyde gaan vandaag richting San José naar hun andere huis. Ze neemt van iedereen afscheid en ook ik krijg een warme omhelzing. Zo’n hartelijk vrouwtje. Ongelofelijk hoe gemakkelijk zij contact maakt met mensen. Ik vertel haar dat ik het hier heel goed naar mijn zin heb gehad en de twee nachtjes eigenlijk te kort zijn geweest. Een volgende keer op Costa Rica ga ik dan ook zeker hier naar terug, maar dan voor een langere periode. Ook van Daphne neem ik afscheid. Zij gaat met hen terug naar San José, voor wat reparaties aan haar gebit.

Terug bij de cabin neem ik nog wat foto’s van een paar mooie bloemen.

Jungle bloem

Jungle bloem

Jungle bloem

Deze struiken leveren mooie patronen op wanneer ze niet in focus zijn.

Patronen in de jungle

Een palmblad vereenvoudigd tot een spel van lijnen.

Palmblad

Het witte vleermuisje hangt nog steeds aan het plafond en doet al een tijdje wat vreemde oefeningen. Hij hangt snel heen en weer te zwaaien en strekt af en toe zijn vleugels helemaal uit. Dit zou een mooie foto kunnen zijn. Een tijdje probeer ik hem er zo op te krijgen. Maar als ik maar even in de buurt kom, gaat hij weer stil hangen. Er is op het moment ook heel weinig licht. Toch nog maar een foto.

Witte Vleermuis

Hierna dan gooi ik alle spullen in de auto.

Een ritje van bijna 3 uur brengt me bij mijn volgende bestemming: de Esquinas Rain Forest Lodge. Zelfde concept, maar in een ander gebied: het Piedras Blancas National Park. Dit staat in verbinding met Corcovado National Park en ziet er ook ongeveer hetzelfde uit.

De rit richting Golfito gaat een stuk soepeler dan twee dagen geleden de andere kant op. De wegen zijn nu nat en wat gladder. Dit geeft minder gerammel dan bij droog weer. Vanaf Golfito volgt er een wat smallere en ruwere 4WD weg. Hier moet ik verschillende diepe obstakels nemen. Best wel leuk eigenlijk. De laatste is een helemaal scheef weggezakte brug.

Middag

Ik kan meteen aanschuiven bij de lunch: rode bietensoep, een lekkere lap vlees met mangomoes en een gepofte aardappel en als laatste een zoet kokustoetje. Verder werk ik zo’n 2.5 liter vruchtensap en water naar binnen als voorbereiding op de wandeling van zo meteen.

Opeens komen de Zwitsers van een paar dagen geleden binnen. Ze kijken net zo stomverbaast als ik. We kletsen heel even, maar al snel heb ik het wel gezien met ze. Ik ga liever naar buiten.

Je moet hier opgegeven welke route je gaat lopen en je ook weer afmelden als je terug bent. Ook hier schijnt het weer van de slangen te stikken maar dat is voornamelijk in het donker een gevaar.

Ik begin met het Ocelot trail. Je kunt zien dat dit echte jungle is. Alles is zeiknat, heel veel verschillende planten en bomen, heuvelachtig, modderig. Al snel vind ik dit mooie bloempje. Het is maar ongeveer één centimeter groot.

Jungle bloem

Als ik al vond dat ik op andere plaatsen veel zweette, dan is dat allemaal niets vergeleken bij hier. Het loopt echt in stralen van me af. Het zou me niets verbazen dat die paar liter vocht van zonet in een half uurtje tijd naar buiten wordt geperst. Al mijn kleren zijn compleet doorweekt alsof ik door een stortbui ben gelopen.

Ik merk ook dat je goed moet oppassen bij klimmen of dalen. Je broek zit dan helemaal aan je huid geplakt en hij kan bij een flinke stap finaal afscheuren.

Het terrein wordt al snel een stuk steiler en wat ik dacht dat een gemakkelijke wandeling zou worden, wordt al gauw weer een klim- en klauterpartij. Constant let ik op waar ik handen en voeten plaats. Onderweg maak ik wel wat foto’s maar gemakkelijk is dit niet.

Ik zie geen beesten, nauwelijks bloemen en afgezien van een duizendpoot ook geen insecten of spinnen. Dus richt ik me maar op de jungle zelf.

Jungle

Hier kun je goed zien hoe dicht de jungle hier is.

Jungle

In de verte hoor ik onweer en het valt me ook op dat het een stuk donkerder is geworden. In plaats van door te lopen ga ik terug. Het terrein zal in die richting dalend zijn, dus ik moet vrij snel weer terug kunnen zijn. Het begint al snel te regenen.

Avond

Rond 19:00 is er diner. Iedere groep heeft een eigen tafel en zodra je gaat zitten komen de 3 rondes op tafel. Een uien-met-ei soepje, vis met rijst als hoofdgerecht en een echt heerlijk rijstepapje met kaneelsmaak. Ook het vocht wordt weer flink aangevuld. Je drinkt hier zo een liter of 6 per dag.

Ik loop nog even langs de boekenafdeling en sla er een paar open. Er hangt hier een vieze muffe schimmellucht. Het is me ook al opgevallen dat mijn eigen boekjes vochtig aanvoelen. Het papier zuigt het water letterlijk uit de lucht op.

Na het douchen kom ik er achter dat zo’n beetje de halve kamer blank staat en dat het water ook al onder de deur door de veranda op loopt. Niet de eerste keer dat ik een waterballet heb op zo’n tochtje (-; Blijkt dat ze de douchevloer een beetje verkeerd hebben aangelegd. De afwatering loopt de kamer in in plaats van naar het putje toe. Zucht… Ik veeg alles onder de deur door naar buiten met een badlaken en droog de rest op.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 16

Download het originele gpx bestand hier.

edit