Dag 14/23

Ochtend

Vanochtend om 06:00 krijgen we warme chocolademelk, waarna we via het pad achter de lodges omhoog gaan naar de hoge bomen waar Jason gisteren naar wees. Het is een flinke modderbende hier en je glijdt gemakkelijk weg. We zijn op zoek naar de magische Quetzal, de Paradijsvogel. Deze vogels zijn behoorlijk zeldzaam en komen alleen maar voor in de hogere wouden. Ze hebben hier maar één paartje. Het kost wat fluiten en zoeken om ze te vinden, maar toch hebben we ze al gauw.

Hele aparte vogels zijn het, maar moeilijk te fotograferen. Ze zitten hoog boven ons in de bomen. Bij de eerste poging vliegt hij weg, een spoor van kleuren achterlatend.

Quetzal

Je moet bijna recht omhoog fotograferen, met een felle witte lucht als achtergrond,…

Quetzal

…die ik behoorlijk moet wegsnijden om nog enigszins behoorlijke foto’s over te houden.

Quetzal

Na korte tijd vinden we het vrouwtje ook.

Quetzal

Zo’n beetje om de 10 minuten verkassen ze naar een andere boom en gaan wij mee.

Quetzal

De foto’s worden er echter niet beter mee.

Quetzal

Na een uurtje gaan we weer terug voor het ontbijt. In ieder geval foto’s van een Quetzal! Dat had ik niet gedacht toen ik hiernaartoe kwam.

Hierna volgt een 6 uur durende rit naar de Tiskita Jungle Lodge. Ik heb een routekaartje gekregen en dat klopt redelijk maar niet helemaal. Het laatste stukje moet ik vragen en ik rij ook nog een keer net niet ver genoeg en keer om, om er vervolgens achter te komen dat ik er bijna was, maar net nog een paar honderd meter tekort kwam.

Middag

De ontvangst is hartelijk. Er zit een slanke blonde dame aan een tafel die hier pas net blijkt te werken. Ze haalt de eigenaresse voor me. Een klein, vrolijk vrouwtje dat alles uitlegt. Drie maaltijden zijn inbegrepen om 07:30, 12:30 en 18:30. Ze waarschuwt me voor Fer-de-lance en Coral Snakes die hier op het terrein voorkomen. Dit is vooral ’s nachts een potentieel gevaar. Het hele pad voor je, moet je goed scannen met een zaklamp alvorens verder te gaan. Ze rijdt even met me mee om de cabin te laten zien. Een leuk hokje met een buitenplee en -douche, hangmat, schommelstoel en uitzicht op een stukje jungle en een paar honderd meter verder de oceaan.

In het hoofdgebouw staat een koelkast vol vers geperst vruchtensap en water, dat je mag gebruiken. Ze hoort apen en sommeert me mee te komen voor mijn eerste foto’s. Het blijken Howler Monkeys te zijn. Eentje heeft een kleintje bij zich. Ik stel snel mijn statief op, haal camera en lenzen uit de tas om er vervolgens achter te komen dat alle lenzen compleet beslagen zijn aan de buitenkant. Doekje erover halen helpt niet, het komt meteen weer terug. Foto’s maken kan dus nog niet. Alle spullen moeten eerst acclimatiseren.

Ik loop eerst maar even door naar het strandje. Maar hier valt op dit moment nog niet veel te beleven. Op de terugweg zie ik een aantal aapjes over een hek heen rennen: Squirrel Monkeys zijn het. Jammer dat ik niets kan doen.

Niet lang daarna is het tijd voor het avondeten. Ze eten hier allemaal gezamelijk aan TTn grote tafel, Peter en Elizabeth zijn de eigenaren en Clyde is de zoon. Al snel komen de verhalen over tafel. Tiskita Jungle Lodge is zowel een lodge voor gasten als een fruitkwekerij. Het is een heel groot gebied met zo’n 15 kilometer aan paden, deels jungle deels plantage, maar in zijn geheel heuvelachtig en bebost.

Avond

Peter vertelt hoe hij zijn terrein in de droge tijd moet bewaken tegen stropers. ’s Nachts gaat hij op patrouille met TTn van zijn medewerkers. Kogelvrij vest aan en bewapening mee. De stropers zijn immers ook gewapend. Hij heeft al verschillende keren stropers ontwapend en weggestuurd. Uiteindelijk blijven ze weg, maar de patrouilles blijven preventief noodzakelijk. ’s Nachts moet je heel voorzichtig en langzaam lopen in de jungle omdat de meeste gifslangen dan actief zijn. Hij vertelt van verschillende voorvallen van Fer-de-lance ontmoetingen.

Hij beschijnt een meter of 5-6 pad voor hem en loopt dan langzaam voetje voor voetje vooruit tot hij die 5-6 meter verder is. Fer-de-lance schijnen bij de eerste agitatie een back-flip te doen: de kop slaat naar achteren en de slang springt weg en rolt op, klaar voor de aanval. Peter heeft dit een aantal keer gehoord vlak bij hem. Ondanks goed kijken had hij de slang van te voren niet gezien, maar hij hoorde hem wel weg springen. Op gehoor kon hij vervolgens de slang met zijn zaklamp vinden.

’Hij geeft je dus een kans’ zegt hij. Als je hem dan weer irriteert door te dichtbij te komen bijt ie. Maar je weet nooit of de slang even hiervoor al is weggesprongen voor iets anders. Met andere woorden, hij kan ook meteen bijten. Hij heeft het ook wel gehad dat hij een Fer-de-lance tussen zijn linker- en rechtervoet had liggen. Toevallig eroverheen gestapt en niet gezien, zonder dat de slang verder reageerde. In de meeste gevallen zijn ze bijzonder agressief.

De blondine die me als eerste ontving blijkt een Nederlandse vrouw te zijn, Daphne. Tijdens het eten zitten we naast elkaar en kletsen wat. Het eten is erg goed. Rond een uur of 20:00 gaat iedereen naar bed. Daphne blijkt een nogal bijzonder verhaal te hebben en we blijven tot laat in de avond kletsen. Zij is enkele dagen geleden hier terecht gekomen en werkt tegen kost en inwoning. Ze krijgt niet betaald.

Jaren geleden heeft ze gebroken met haar familie vanwege haar gestoorde moeder en is vertrokken naar Portugal. Daar heeft ze een jaar of 7 gewoond en af en aan gewerkt. In Nederland was ze het hele georganiseerde systeem meer dan zat. Ze wilde uiteindelijk graag in Africa wonen en dieren helpen, vooral grote katten. De emigratie naar Portugal was een eerste stap in die richting maar eigenlijk een ontsnapping van haar familie. Alleen haar vader had haar telefoonnummer maar heeft haar nooit meer gebeld. Na een tijdje is ze verhuisd naar Kenia, maar het werk dat ze zocht heeft ze niet kunnen vinden. Ondertussen heeft ze een paar enge situaties meegemaakt in Nairobi.

Ook was haar bankpas gestolen. Aan ambassades heb je blijkbaar dan niet zoveel. De bank stuurt niet zomaar een nieuwe pas op, zeker niet als je geen vast adres hebt. De ambassade helpt hier ook niet bij. Het adres van de ambassade mag niet worden gebruikt om de pas naar toe te sturen. Uiteindelijk heeft ze iemand gevonden van wie ze het adres mocht gebruiken. Toen moest ze eerst een verhuisbericht naar de bank sturen om daarna pas haar pas te krijgen. Alles bij elkaar heeft dit 4 maanden geduurd en al die tijd kon ze niet aan haar geld komen. Ze heeft moeten lenen bij mensen die haar vertrouwden. Een ticket kopen om het land uit te komen kon dus ook niet. Best vreemd eigenlijk. Ik denk dat ik de ANWB alarmcentrale zou bellen in zo’n geval. Dit is toch te idioot voor woorden eigenlijk?

Enkele maanden terug is ze naar de VS gegaan samen met iemand die ze had ontmoet. Hier heeft ze een tijdje met wolven en apen gewerkt. Door problemen met haar gebit is ze in Costa Rica terecht gekomen. Omdat hier in de VS opgeleide artsen zijn die 4 maal lagere prijzen berekenen dan in de VS. De wachtkamer zit daar vol met rijke amerikanen die voor 20.000-40.000 dollar een deel of hun gehele gebit vervangen.

Eigenlijk weet ze niet goed wat ze moet doen en leeft van haar spaargeld dat hard slinkt. Een vreemd trekje is dat ze geen dieren kan doden. Nou is dat ook niet mijn hobby, maar een mug doodslaan vindt ze werkelijk afschuwelijk.

Tot overmaat van ramp is vorige week in de bus naar Quepos haar tas met laptop gestolen inclusief al het fotomateriaal dat in Afrika is gemaakt. Om even op kosten te besparen is ze in de Tiskita Jungle Lodge terechtgekomen. Als ze bevalt mag ze tot het einde van het hoogseizoen blijven. Dus qua banksaldo is het voorlopig neutraal.

Ze zegt dat ze eigenlijk nooit echt gelukkig is geweest en het werk dat ze zo graag wil doen maar niet kan vinden. Bezittingen heeft ze nauwelijks meer: twee rugzakken met kleding en wat andere spullen is alles. Ze wil eigenlijk niets meer bezitten en tegen kost en inwoning werken als het maar met dieren is. Ze vraagt zich af hoe dit allemaal gaat eindigen. Eigenlijk is ze er wel klaar mee en zou ze het niet erg vinden om er niet meer te zijn. Alleen is ze bang voor de manier waarop daar een einde aan moet gaan komen.

Als ik alles moet geloven is haar leven een aaneenschakeling van ellende. Zonde, het is best een leuke, aantrekkelijke vrouw. Zo op het eerste gezicht zou je verwachten dat ze wel meer uit haar leven had kunnen halen, maar het kan blijkbaar zo lopen.

We filosoferen nog wat over hoe het eigenlijk verder moet als je geen geld meer hebt om je paspoort te verlengen. Dan heb je geen officidle identificatie meer. Kun je het land niet uit, maar eigenlijk zou je daar ook niet mogen zijn…

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 14

Download het originele gpx bestand hier.

edit