Dag 13/23

Ochtend

Vanacht heeft het de hele nacht geregend. Ik heb niet veel geluk met Volcan Arenal of eigenlijk vulkanen in het algemeen hier. De oostkant van het centrale gebergte lijkt constant mistig en regenachtig te zijn. Als het licht wordt is Volcan Arenal helemaal niet te zien. Ik werk gauw mijn ontbijt naar binnen en ga op weg naar Cerro de la Muerte, een hooggelegen natuurgebied ten zuiden van San Jose.

Onderweg dwaal ik ook weer een paar keer van de route af. Dit gebeurt vooral in dorpjes waar de weg soms splitst en het niet duidelijk is welke van de twee de hoofdroute is. Regelmatig kun je de juiste kiezen door kleine hints: de weg lijkt iets breder, er gaat iets meer verkeer heen of het wegdek lijkt iets beter. Soms werken die hints ook tegen. Zo moet ik een keertje kiezen en kies de weg waar een bus vandaan komt, maar dat mond uit in een busstation (-;

Bij San Jose eindigt de snelweg in de stad en aan de andere kant moet je hem weer zien op te pikken. Ik heb van te voren twee routes uitgezocht die gemakkelijk te volgen zouden moeten zijn. Bij toeval kom ik op één van deze routes terecht. Het is een eindeloze file met rode stoplichten op ieder kruispunt, toeterende en afsnijdende taxi’s en één-richting straten. Al snel ben ik het spoor volledig bijster.

Op het GPS-kaartje kijkend zie ik dat ik ongeveer in de juiste richting ga om aan de andere kant snelweg 2 weer op te kunnen pikken. Opeens valt me op dat ik (alweer) toevallig op mijn tweede route ben uitgekomen. Na een tijdje staat er een bordje met Cartago, de richting die ik op moet. Deze weg splitst op een gegeven moment en ik moet kiezen: links of rechts. Er zijn geen bordjes. Rechts dan maar. Dit loopt uiteindelijk via wat één-richtingstraatjes volledig dood. Verkeerd gekozen dus.

Op gevoel weer terug in de richting waar het fout ging en daar pik ik een iets bredere weg op. Na een tijdje staat er weer Cartago, de juiste richting dus. Op het GPS-kaartje zie ik dat ik vrijwel boven op snelweg 2 zit. Er komt een splitsing en wederom moet ik snel beslissen: links of rechts. De GPS is niet ver genoeg ingezoomd om goed te kunnen kiezen en er is geen tijd meer. Ik kies rechts op gevoel… en dat is weer fout.

Ik kom in een buitenwijk van San Jose terecht en kan hier weer een weg oppikken die langzaam naar snelweg 2 draait. Weer file, weer stoplichten. Na een tijdje kan ik eindelijk de snelweg weer op. Wat een ellende is dat toch. Ik haat dit. Steden zijn leuk om in rond te lopen, maar je moet er niet rond moeten rijden. Oorspronkelijk had ik voorzien om via Braulio Carrillo National Park ruim aan de oostkant om de stad heen te rijden. Maar dit is nu, met mijn twee nieuwe bestemmingen veel zuidelijker, geen optie. Dan zou het nog veel langer hebben geduurd. Terug ga ik in ieder geval langs de westkust en dan moet ik zo weer op het vliegveld uit kunnen komen vlakbij mijn hotel. Deze weg ga ik niet nog een keer doen. Het heeft me ruim 1.5 uur gekost om door San Jose heen te ploeteren.

Middag

Rond 13:00 kom ik bij Mirador de Quetzales aan. Ik heb er uiteindelijk 5 uur over gedaan, een stuk langer dan ik in gedachten had. Het is een heel stuk kouder hier. Maar 17 graden in plaats van de 28 in San Jose. Vriendelijke mensen hier. Overnachting in blokhut + avondeten + begeleide wandeling op zoek naar de Quetzals + ontbijt is maar 50 dollar, ongelofelijk. Jason, de gids, laat nog een vogelnestje zien van een Colibri waar twee kleintjes in zitten.

Er is een wandelpad van zo’n 4 kilometer, maar Jason wijst continue naar achteren naar de hoge bomen als hij het over de vogels heeft. Die route is voorbehouden aan de begeleide wandeling morgen om 06:00 uur. Dan weet ik het al. Ik kan die 4 kilometer door de bagger gaan lopen en waarschijnlijk geen vogel zien. Vogels zijn zowiezo het meest actief ’s ochtends vroeg. Ik ga eerst maar eens lekker een stuk lezen, zit net midden in een spannende Stephen King.

Halverwege de middag stort de bewolking volledig in en zitten we in de wolken. Ik tuk lekker voor een uurtje of twee en lees nog wat tot het avondeten om 18:00.

Avond

Tegen dat het donker wordt hoor ik de fluitjes van de Quetzals die Jason eerder op de middag even heeft voorgedaan. De andere gasten zijn Zwitsers. We kletsen even wat maar het zijn niet mijn types. Ze zijn met zijn drieen, twee mannen en een vrouw. Als ik vraag wat ze van elkaar zijn, vraagt één van hen meteen terug waarom ik dat wil weten. ’Nou gewoon, interesse’.

Ze blijken broer en zus en stelletje te zijn. Aardige mensen verder maar als ik het goed inschat, vooral hier om te feesten. Ze zijn een tijdje in Cahuita geweest aan de oostkust en gaan hierna naar Golfito. Roken, drinken en wie weet wat nog meer. Het eten is goed: tomatensoep vooraf en forel met rijst en groenten als hoofdgerecht. Na het eten (we waren gezamelijk aan één tafel gezet) hou ik vriendelijk wat afstand.

Later op de avond laat ik mijn colibri foto’s nog aan Jason zien. Hij is behoorlijk onder de indruk en weet ze allemaal te vinden op een voorbeeldkaart. Sommigen blijken mannetje (de grote blauwe) en vrouwtje (één van de groenen) en zelfs een jonkie (kleintje met oranje borst) te zijn. Hij laat ook een aantal foto’s van de Quetzals zien. Mooie vogel, soms lijkt hij bijna nep. Nu maar hopen dat het weer mee zit. Als ik naar mijn blokhut ga, waar het overigens behoorlijk koud was vanmiddag, krijg ik een warme kruik mee. Dat zal dus ook wel niet voor niets zijn. Koude nachten hier in de hoogte.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 13

Download het originele gpx bestand hier.

edit