Dag 11/23

Ochtend

Vandaag ga ik ron 07:15 op pad. Ik had een reservering uitstaan bij de Arenal Observatory Lodge maar nog niets van gehoord. Ik probeer ze te bellen vanuit de receptie maar er wordt nog niet opgenomen. Tegelijkertijd speel ik nog met de gedachte om naar Tenorio Volcano National Park terug te gaan. Gisteren een paar mensen gesproken en die zeiden dat het er mooi was. Ditzelfde heb ik er ook al over gelezen. Bijagua is het plaatsje en volgens een van de boekjes die ik heb gelezen moet ik bij de Heliconias Lodge zijn.

De wegen hier gaan supersnel vergeleken met die van een week terug en binnen het uur ben ik in Bijagua. Ik ben toch nieuwsgierig en ga op zoek naar de lodge. Met wat rondvragen vind ik de weg er naar toe. Zo rot als maar zijn kan en het is toch altijd weer de vraag waar je uitkomt; een modern gebouw of een bouwval. De weg wordt steeds smaller maar eindigt bij een redelijk modern uit ziende lodge. Computers, creditcard en zoals later blijkt zelfs lekker snel internet. Ik ben meteen verkocht. Cabin geregeld voor maar 60 dollar, geen geld. De reservering voor de Arenal Observatory Lodge voor vandaag trek ik in. Die bleek inmiddels al bevestigd te zijn. Ik maak meteen een nieuwe reservering voor morgen. Mooi geregeld. De cabin hier is eigenlijk 70 dollar maar ik krijg hem voor 60. Als ik gebruik wil maken van het pad dan kost dat 10 dollar. Zal wel Costa Ricaanse logica zijn maar ik begrijp hem niet (-; Voor Arenal werd voor vandaag mooi weer opgegeven, als het morgen geen mooi weer wordt laat ik waarschijnlijk voor de tweede keer een mooie foto van de vulkaan lopen, maar dat is dan maar zo.

Ik kleed me meteen om en ga het wandelpad op. Hier zijn een drietal hangbruggen zo’n 30 meter boven de grond. Maar voor ik daar aankom zie ik een bordje met een pad dat via 2.5 kilometer door het bos naar een meer gaat. Aangezien ik toch niets beters te doen heb en het nog vroeg op de dag is ga ik daar eerst heen. Het pad is wel hele andere koek dan het pad met de bruggen. Dit pad is mansbreed en loopt echt door de jungle. Het ligt vol met bladeren, takken en andere rommel. Vooral de eerste 1.5 kilometer kijk ik goed naar de grond of er geen slangen liggen. Het is vrij gekapt en je kunt zien dat het regelmatig wordt bijgehouden. Het pad gaat, hoe kan het ook anders omhoog en wordt uiteindelijk een echte klimpartij met de nodige uitglijders. Soms is het pad onderbroken door omgevallen bomen of compleet weggespoeld door water. Verder naar boven is het stijler en ligt er rood/gele klei die spekglad is. De ’treden’ worden ook steeds hoger tot meer dan een meter toe. Ondertussen is het toch uitkijken geblazen waar ik mijn voeten zet en wat ik beet pak. Geen idee wat hier zit en ik had iets gelezen over lanspuntslangen en koraalslangen op de route. Maar ik weet niet meer of dat nou hier was of ergens anders op de berg.

Op 3/4 van de route zie ik mijn eerste slang: een kleine pitviper. Ze zitten er dus echt. Die moet even op de foto. Hij blijft doodstil liggen maar zijn oogjes houden alles in de gaten.

Adder

Ik maak verschillende opnamen, waar telkens een ander deel scherp is, om die uiteindelijk te combineren tot een volledig scherpe foto. Maar ondanks goede software is dit nog niet gelukt. Hier moet ik verder mee experimenteren. Als ik klaar ben moet ik over hem heen stappen, dat blijft toch een beetje eng. Nu beweegt hij ook.

Verder zie ik nog twee heel aparte spinnetjes. De voorkant is gewoon een spin maar de achterkant heeft wel iets weg van een ruimteschip: een soort oplopend schild zwart met geel gekleurd met aan iedere kant een stekel. Ze zijn te klein om te fotograferen, het web vliegt alle kanten op in de wind.

Op weg omhoog glij ik een paar keer flink onderuit en vraag ik me af of ik nog wel verder moet gaan. Maar ik ben nu al zolang bezig, kan niet ver meer zijn. Het pad wordt steeds moeilijker te volgen. Een keer maak ik een flinke klap als ik een meter of 2 over vertikale gladde klei moet klauteren en wegglij. In een reflex maai je met je armen in de rondte en grijp je naar van alles om jezelf overeind te houden. Dat is dus link, omdat je niet weet wat je beetpakt. Eerst kijken en daarna uitglijden wordt mijn nieuwe motto.

Uiteindelijk kom ik na 2.5 uur zwoegen boven (1 km per uur dus, sneller gaat echt niet) bij het meertje uit. Hier maak ik een paar foto’s en zie ik dikke wolken binnen komen drijven vlak boven het meertje.

Meertje in jungle

Tijd om naar beneden te gaan. Ik zit er niet op te wachten om dat pad in de mist te gaan volgen.

Naar beneden gaat het niet veel sneller dan naar boven. Ook nu is de gladde klei weer een flinke uitdaging en glij ik weer een aantal keer onderuit. Achteraf gezien ook wat te weinig drinken mee genomen. Ik ben van top tot teen doorgezweten. Onderweg maak ik nog een paar foto’s van het pad.

Jungle pad

Wat zonlicht verandert de verlichting compleet en strooit wat diamantjes van licht rond.

Jungle pad

Het is niet zo goed te zien maar het pad gaat op dit stuk recht omhoog. Ik stap nog bijna op de slang van de heenweg. Dacht dat ie verderop lag, maar ik zag hem gelukkig net op tijd. Eigenlijk komt dit alleen maar omdat ik toevallig besloot om hier even uit te blazen ik een beetje om me heen stond te kijken.

Uiteindelijk de rest van de route met de bruggen afgelopen. Daar ga ik morgenochtend nog even naar terug voor foto’s. Nu valt me ook pas op wat er aan dit regenwoud anders is dan die in Nieuw Zeeland. Alles heeft hier bijna de zelfde tint groen. In New Zealand zag je juist heel veel tinten groen. In die zin is het wat saaier hier (-;

Middag

Tijdje met de eigenaar zitten kletsen. Hij vertelt dat voor 1982 het hier vol zat met wild. Zelfs Jaguars en Ocelots werden regelmatig gezien. Het bos is toen in 10 jaar tijd helemaal leeggejaagd. Vooral de Aguti’s schijnen lekker te smaken. Het gevolg hiervan is dat ook al de katten zijn verdwenen en een deel van de slangen. Het stropen zijn ze tegengegaan en heel langzaam komt er weer wat wild terug. Maar ik heb afgezien van de slang en 1 aguti ook helemaal niets gezien vandaag. Dit terwijl ik toch heel wat keren minuten lang om me heen heb staan turen op zoek naar beesten. Alle takken aflopen en alle boomtoppen. Dit heb ik gisteren wel geleerd. Met gewoon rondlopen redt je het niet. Je moet actief zoeken.

Drugs is een groot probleem in Costa Rica, dit geldt vooral voor de smokkel van Cocaïne vanuit Colombia naar het noorden. Smokkelaars komen van beide kanten de grens over en vechten in Costa Rica bendeoorlogen uit. Liquidaties komen met grote regelmaat voor. Afhakken van hoofd en handen is het kenmerk van Nicaraguaanse smokkelaars. Brrrrr… Zonde dat zo’n mooi land gebukt gaat onder die ellende.

Veel jonge mensen trekken naar de steden om daar werk te zoeken. De mensen hier proberen kinderen weer interesse in de natuur bij te brengen in de hoop dat ze hier blijven en niet ten prooi vallen aan Westerse verlokkingen.

Plotseling is er wat consternatie, er is een luiaard gezien. Na een tijdje in de bomen turen zie ik hem ook. Hij hangt zich op zijn kop uit te rekken. Een van de medewerkers rent voor me uit naar beneden naar een plek waar we hem goed kunnen zien. Ik sta een tijdje met mijn camera te klooien omdat hij geen foto wil maken. Ik snap er niets van. Dan kom ik er achter dat ie nog op timermode staat van het zelfportret. Stommeling! Dat is niet de eerste keer dat me dat overkomt. Twee meisje willen ook graag nog even door de lens kijken en kraaien van pret. De luiaard heeft zich inmiddels weer opgerold en hangt als een voddebaal in de boom waarbij hij zeker een halve meter heen en weer vliegt met de wind. Maar in ieder geval een foto van een luiaard in het wild.

Luiaard

Avond

Ik geef me op voor een nachttour bij het vlindercentrum hier dichtbij. Het is maar afwachten wat dat oplevert. Het kost even wat moeite om het centrum te vinden, maar al snel vind ik het dan toch.

Voordat het helemaal donker wordt bezoeken we de tuin en zien mooie Heliconias met grote bloemen, proeven verschillende soorten fruit en eten kaneel zo uit de boom. Ik mag ook een Boa Constrictor vast houden die een beetje koud en nattig aanvoelt, terwijl hij niet echt nat is. Ik mag ook een zo’n typische Costa Ricaanse boomkikker vasthouden: de felgroene met rode ogen en lange oranje tenen. Dat is een heel grappig gevoel. Iedere vinger is een zuignapje en die handjes gaan helemaal om je vinger heen. Leuk beestje. Ook zien we nog 3 vleermuisjes die onder een bananenblad hangen. Verder hangt er nog een luiaard hoog in de boom. Morgenochtend ga ik even terug om de kikker, de Heliconias en de vleermuizen te fotograferen. Kan leuke sessie worden.

Zodra het donker wordt begint de nachttour. Tussen 17:00 en 19:30 lopen we door het bos en vinden een groot aantal spinnen in alle soorten en maten, tot eentje van een centimeter of 8 doorsnee, een aantal kikkers, een schorpioen, een aantal motten en een paar marsupials waarvan we eerst de ogen zien als een soort zaklampjes in de boom.

Veel minder foto’s vandaag dan verwacht, maar goed, wel leuk dagje verder. De bevestiging van de tiskita lodge is ook binnen, ze hadden nog plek. Hier kijk ik wel naar uit. Dit is een fruitkwekerij aan zee, waar vooral fruit etende vogels zoals Toekan en Papegaaien op af komen. Ruim 300 vogels komen daar voor. Heb ook nog een leuke tip gekregen voor een lodge in het gebergte midden op Costa Rica waar de Quetzal voorkomt, de paradijsvogel. Inmiddels mailtje gestuurd, ik hoop dat ik daar overmorgen terecht kan, op weg naar het zuiden. Met de lodges in het zuiden, bij elkaar 8 dagen, vult de route zich heel snel op. Eerst dacht ik via Braulio Carrillo National Park te rijden en daar nog wat te bekijken maar dat past niet meer. Maar die drie lodges in het zuiden maken hopelijk meer dan goed.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 11

Download het originele gpx bestand hier.

edit