Dag 10/23

Ochtend

Vanochtend sta ik om 06:00 op. Wil om 07:00 in het Rincon de la Vieja National Park zijn. Met een beetje moeite vind ik de weg omhoog vanuit Liberia. Dit is een nogal bizarre weg. Hij lijkt uit gips te bestaan, helemaal wit en er waait een hoop stof. De weg ligt verdiept in het landschap en vormt zo een soort tunnel. Hoe verder ik kom hoe meer stof en vooral plastic zakken er naar me toe waaien. Steeds meer plastic zakken waaien er langs, net een absurde attractie.

Op een gegeven moment splitst de weg zich, je kunt rechtdoor en linksaf. Het aantal rondvliegende plastic zakken heeft hier echt absurde proporties aangenomen. Er hangt een bordje met rechtdoor voor het park, maar op de poort staan twee pijlen naar links. Ik ga rechtdoor en… rij de plaatselijke vuilnishoop op.

Niet te geloven. Beneden in de stad rijden de vuilnisauto’s rond om vuil op te halen, dat wordt hier gestort en met dezelfde vaart waait de hele klerezooi de stad weer in.

Ook de wegbewijzering is weer typisch. Hoe kun je nou een bord plaatsen met rechtdoor terwijl je linksaf moet? Het is me opgevallen dat er veel aanwijzingen op de houten electriciteitspalen staan. Net alsof ze er met krijt zijn opgezet. Zo ook hier op de poort, ’Naar links moet je, niet rechtdoor’ lijkt het te willen zeggen.

Ik rij nog een stuk door maar de wolken boven het park worden steeds donkerder tot het begint te regenen. Dit is het moment dat ik omkeer. Het heeft geen zin om in de regen rond te gaan lopen daar. Dit park staat bekend om zijn extreme weersveranderingen. Soms schijn je op kompas je weg door de mist terug te moeten vinden.

Heb trouwens weer een (tijdelijke) verslaving ontwikkeld. Geen lollies dit keer maar noga, hmmm, van die lekkere grote plakken. 4 heb ik er al soldaat gemaakt. Lekker alternatief als het ontbijt in het hotel (zoals hier in Liberia) te wensen over laat. Lekker compact en kan comfortabel onderweg in de auto naar binnen worden geschoven.

Plan B is Santa Rosa National Park in het noorden aan de kust. Het kost me een uurtje om daar te komen. Ik passeer de hoofdtoegang omdat er nog een ingang in het noorden is, vlakbij de kust. Veel vogels daar. Die tip kreeg ik gisteren.

Vlakbij het park staat een truck midden op de weg voor een afslag. De bestuurder ziet er nogal zenuwachtig uit in zijn spiegel. Hij gebaart me hem te passeren en dat doe ik. Een paar kilometer verderop loopt de weg dood, dus ik had toch die afslag moeten nemen. Ik rij terug naar de afslag en ga daar heen.

De weg loopt het bos in…en daar staat de truck weer midden op de weg. De bestuurder kijkt weer in zijn spiegel en ziet er nerveus en zweterig uit. Iets klopt hier niet. Costa Rica is de laatste jaren één van de hoofdroutes geworden voor cocaïnesmokkel naar het noorden en het kan zo maar zijn dat deze truck daar op de één of andere manier bij betrokken is. Het voelt in ieder geval niet goed.

Precies wanneer ik de vrachtwagen passeer, komt er uit het bos een politieauto aanrijden met blauwe zwaailichten en die stopt bij de truck. Ik ga verder het bos in maar vertrouw de situatie helemaal niet. Na een tijdje stuit ik op een klein riviertje en moet een beslissing nemen: oversteken of niet? Het lijkt niet diep te zijn en ik rij het water in. Het voelt wat raar omdat de wielen telkens grip verliezen op de kiezels. Ik wil zo snel mogelijk aan de andere kant zijn, maar juist daarom ga ik al snel te hard en verlies ik grip.

Ik kom aan de overzijde aan en rij verder. De weg wordt smaller en smaller en raakt steeds meer overgroeid. Dan kom ik aan bij een veel grotere beek en de eerste gedachte is om terug te keren. Maar na even rustig nadenken ga ik toch verder. De GPS geeft aan dat de kust heel dichtbij is nu en ik wil niet op het allerlaatste moment omkeren. De beek is zo’n 3 autolengtes breed en maar 20 centimeter diep. Het beste is om een zo laag mogelijke versnelling te gebruiken en langzaam het water in te gaan. Aan de andere kant buigt de weg al snel af naar links, dieper het bos in en verder weg van de kust. De weg is compleet overgroeit hier wat aangeeft dat er niet heel veel auto’s komen. Dit is het punt waar ik de missie afbreek. Ik keer om en rij terug.

Die scene met de vrachtwagen maakt me nerveus, omdat ik niet weet wat voor situatie ik ga aantreffen. Nadat ik het tweede beekje ben overgestoken hoor ik schoten, een stuk of 5 heel snel achter elkaar. Daarna nog 2. Ik zweet me rot en ben behoorlijk gespannen. Dan passeer ik de plek waar ik de vrachtwagen voor het laatst heb gezien en al heel snel daarna ben ik terug op de hoofdweg. Oefffff. Geen idee wat daar aan de hand was maar ik ben blij dat ik daar niet bij betrokken werd.

Op de weg terug lijkt het weer boven Rincon de la Vieja National Park opgeknapt en ik besluit nog een poging te wagen. Dit keer via een meer noordelijke route die een stuk beter blijkt. Ook hier rij ik een keertje rechtdoor in plaats van linksaf zo langs een restaurant één of ander smal boerenweggetje in. Navigatie blijft lastig hier. Een paar kleine bordjes zouden wonderen doen.

Het is inmiddels al 10:30 in plaats van de 07:00 die ik in gedachten had en het is flink warm. De enige route door het bos langs een waterval is ongeveer 3 kilometer. De route naar de Von Seebach krater is afgesloten vanwege vulkanische activiteit.

Er staan hier veel Strangler Figs, wurgvijgen. Bomen die als zaadje door een vogel op een bestaande boom worden gedropt en ontkiemen tot een ware moordenaar. De vijg omhelst de bestaande boom en kapselt hem van boven tot beneden in, waardoor de bestaande boom sterft en er een holle Strangler Fig overblijft.

Strangler Fig

Wat dieper in het bos vind ik nog een mooi exemplaar. De belichting is hier, vrijwel uit de zon, veel vlakker.

Strangler Fig

De waterval is een fraai exemplaar en hier schiet ik er een aantal. Vooral deze eerste is een lastige. Er zijn 8 belichtingen nodig om alles van de schaduwen beneden tot het felle zonlicht boven er goed op te krijgen. Bijzonder goed gelukt, al zeg ik het zelf.

Waterval

Met een telelens isoleer ik verschillende onderdelen van de waterval.

Waterval

Waterval

Waterval

Tot uiteindelijk de top, die ik voor de verandering eens met een hele korte sluitertijd op de korrel neem, zodat alle afzonderlijke druppels zichtbaar worden.

Waterval

Verder zijn er ook nog wat vulkanische modderputten, maar vergeleken bij Yellowstone en Nieuw-Zeeland stelt dat niet veel voor. Wel hangen er een paar mooie wolken boven.

Modderpoelen

Middag

Onderweg wat gesprekjes met Nederlanders, Zwitsers en Fransen. Die laatste ontdekken een grote zwart-gele slang in een boom. Het duurt even voordat ik al mijn spullen heb opgesteld maar dan heb ik ook een paar mooie closeups van hem (of haar). Het blijkt een Tiger Rat Snake te zijn.

Tiger Rat Snake

Het is zo ontzettend moeilijk om zo’n beest te zien. Je weet waar die zit, je kijkt even weg en vervolgens sta je weer seconden lang te turen voordat je hem hebt teruggevonden. Een wonder dat die fransen hem hebben gezien.

Tiger Rat Snake

Wat later verplaatst ie zich waardoor ik ook nog wat foto’s van het lijf heb.

Tiger Rat Snake

De slang is zo’n 2 meter lang en ongeveer polsdik.

Tiger Rat Snake

Wat verderop zitten een paar apen in een boom. Een Spider Monkey is degene die ik er goed op krijg, maar hij zit wel vrij ver weg en hierdoor kan ik de flitser niet gebruiken.

Spider Monkey

Het zijn geen mooie foto’s, maar zolang ik niet beter heb, zijn het blijvertjes.

Spider Monkey

Het aapje neemt de ene na de ander houding aan en ziet er wat verveeld uit.

Spider Monkey

Misschien komt het door de warmte.

Spider Monkey

Dat is nummer 2 van de 4 apensoorten hier. White Face Capucin Monkeys zie ik er ook 3 van door de boomtoppen rennen maar die krijg ik niet voor de lens. Een Toekan horen we ook nog (volgens een gids hier) maar die vliegt weg. Verder zie ik nog een aantal Aguti’s; een soort overmaatse bruine Cavia’s op stelten. Ook nog een paar grote spinnen vlakbij het water, maar die schieten weg zodra ik in de buurt kom.

Ik vraag wel af waar ik allemaal langs loop zonder het te weten. Alle dieren zijn zo goed gecamoufleerd. Dat is de kracht van een gids, die weet waar hij moet kijken. Dit ga ik de laatste week toch een paar keer doen als ik wat langer op dezelfde plek ben. Eerst met een groep mee om te zien waar alles zit en dan alleen terug voor de foto’s. Uiteindelijk loop ik hier 4.5 uur rond en heb onverwacht toch weer een paar leuke foto’s.

Ik ben redelijk afgepeigerd van de hitte en ga rond 15:00 terug naar mijn hotel.

Avond

Vanavond scoor ik voor de 2e keer een Subway. Hoop dat ik vanaf morgen weer wat meer traditioneel Costa Rica voer kan krijgen. Is toch lekkerder.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 10

Download het originele gpx bestand hier.

edit