Dag 8/23

Ochtend

Iedereen ging gisteren alweer heel vroeg naar bed, 21:00 uur of zo. Die keet waar ik in zit is zo gehorig, je kunt de buren bijna horen ademhalen. Dus ook maar naar bed gegaan. De hutjes staan onder bomen waar zo’n beetje ierdere 10 minuten een vrucht uit klettert op het golfplaten dak. Aan het einde van de avond hoorde ik een aantal brulapen tekeer gaan. k hoopte dat ze er vanochtend nog zijn.

Rond een uur of 05:00 hoor ik de eerste schreeuwen van de brulapen. Ze lijken niet zo heel ver hier vandaan te zijn. Om 05:30 vlak voor zonsopkomst ga ik naar buiten. Iedere paar minuten gaat die hele troep brulapen tekeer en ze zijn gemakkelijk te vinden. Ze zitten in een boom bij een boerderij. Ik wil niet het erf op lopen, maar of ze nieuwsgierig zijn of niet, precies op dit moment komen ze een voor een uit de boom en wandelen over het dak van een grote schuur naar de boom die het dichtst bij mij staat. Een tijd lang blijven ze verborgen achter het gebladerte en zie ik alleen maar wat schaduwen.

Brulaap

Eentje komt wat meer naar de buitenkant van de boom, maar het licht is nog niet mooi.

Brulaap

De flitser geeft kuren. Blijkbaar zijn de batterijen vanacht niet opgeladen. Misschien dat de stroom er de hele nacht afgeweest is, dat kan.

Opeens is er een hoop herrie in de bomen. De apen worden aangevallen door een troep vogels. Veel geschreeuw en gegil van beide kanten. Van alles vliegt er door de lucht. Takken en vruchten kletteren op het schuurdak. Even later is de rust weer hersteld. De enkele keer dat er een auto of motor voorbijkomt brullen ze alles bij elkaar. Ongelofelijk hoeveel lawaai er uit zo’n klein lijfje kan komen. Voetbalsupporters zijn er niks bij. Maar tussendoor hoor je alleen wat van die typische apengeluidjes.

Langzaamaan komt de boom in de zon te staan en verhuizen de meeste apen meer naar de buitenkant. Ze worden nu mooi verlicht door het warme zonlicht en dat maakt het allemaal zoveel gemakkelijker.

Brulaap

Een apengezichtje wat dieper tussen de bladeren.

Brulaap

Soms bungelen ze alleen maar aan hun staart om het beste fruit uit te zoeken aan de buitenkant van de boom.

Brulaap

Brulaap

Brulaap

Brulaap

Na een tijdje eten gaan ze een beetje zitten uitbuiken.

Brulaap

Deze heeft de hik, erg grappig om te zien.

Brulaap

Brulaap

Brulaap

Brulaap

Brulaap

Brulaap

Sommigen spelen met elkaar, maar dit gedrag is erg moeilijk te fotograferen omdat ze letterlijk achter elkaar aan rennen door de boom heen al stoeiend en elkaar achtervolgend. Tegen de tijd dat ik klaar ben, verhuizen de meesten weer via het schuurdak terug naar de eerste boom. Mooi getimed alles bij elkaar!

Ik loop terug naar het kamp en zie een boom in mooi zonlicht staan.

Boom

Op het strandje lopen een paar watervogels maar die zijn ook zo vertrokken als ik er aankom. Het enige dat rest zijn wat foto’s van de steiger van gisteravond…

Pier

Pier

…en van het mangrovestrandje.

Mangrove strand

Terug bij mijn cabin fotografeer ik die ook nog even, maar dat had ik beter gisteren aan het einde van de middag kunnen doen, toen die in mooi warm zonlicht stond.

Mijn huisje

Daarna ontbijt en mijn hutje nog even op de foto zetten. Om 07:00 is het al behoorlijk warm. Ik heb tijdens vorige trips wel geleerd om één keer per week even mijn gemak te houden. Heb de neiging om maar door te blijven hollen, maar kom mezelf dan meestal in week 3 tegen. Gisteren een middagje geluierd en toch nog een hoop mooie foto’s. Vanochtend doe ik het ook nog even een paar uur rustig aan. Ik moet toch eerst weer een hotel gaan zoeken en daar kun je meestal ook niet vroeg in de ochtend aankomen. Naar een park gaan en de auto achterlaten met alle spullen erin kan meestal wel, maar hier doe ik dat niet.

Een paar uurtjes op mijn eigen veranda in het ochtendzonnetje is best lekker eigenlijk. Hierna rij ik naar Liberia. Het hotel heb ik al in mijn hoofd.

Middag

Rond 12:00 uur kom ik daar aan en ik kan meteen mijn kamer in. Voor parken is het nu al aan de late kant, dat doe ik maandag (Palo Verde National Park) en dinsdag (Rincon de la Vieja National Park) wel.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het schiereiland eruit ziet. Het eerste doel is een paar strandjes: Tamarindo en Conchal. Hier heb ik mooie foto’s van gezien. Het rijden gaat hier zo soepel dat ik mijn plannen onderweg bijstel. Ongelofelijk, in amper een half uur rij ik hemelsbreed net zo ver als waar ik rond Fortuna vier uur over deed. Dat betekent dat ik nog wel een stuk verder naar het zuiden kan en ik besluit naar Diria National Park te rijden. Als ik daar voor 14:00 ben heb ik genoeg tijd.

Rond 13:30 ben ik in Santa Cruz, de toegangspoort tot het park. Het kaartje op de GPS helpt de juiste richting te vinden. Het stadje is opgebouwd uit een netwerk van haaks op elkaar staande straten dus dat is gemakkelijk. De buitenwijken zien er wat armoediger uit. In eerste instantie voelt dit niet echt prettig, maar bij nader inzien is het enige verschil eigenlijk het wegdek. In het centrum klinkers in de buitenwijken grint. Het verschil in aanblik is enorm want je hebt meteen het gevoel in een achterbuurt te zijn. Maar de mensen zien er hetzelfde uit en de huizen eigenlijk ook. Het went snel.

Ik vind ook een bordje van het park en ik zou er met 7 kilometer moeten zijn. Al snel splitst de weg zich, welke te nemen links of rechts? Ik neem de weg die het meest gebruik lijkt. De weg gaat redelijk steil omhoog en wordt gaandeweg smaller. Na een tijdje krijg je weer zo’n gevoel van ’Klopt dit wel, kan ik nog terug als het moet?’. Het wegdek wordt ook slechter en er komen steeds meer diepe geulen in de rijrichting, soms zo diep dat je gemakkelijk vast kunt lopen. Een keer raak ik flink de grond omdat ik zo’n geul niet zie zo tegen de zon in. Na 8 kilometer nog steeds geen parkingang. Waarschijnlijk toch de verkeerde afslag genomen.

Het navigeren tussen de geulen door gaat nu gemakkelijker maar toch slaat de twijfel toe. Na 10 kilometer kijk ik nog eens goed op de GPS en ik zie nu dat deze weg eigenlijk buiten het park om loopt richting zee. Ik zit nu vrij hoog en zie rondom bergen en in het westen de Pacific. Op een plek waar de weg ietsje breder is dan de auto probeer ik te keren. Na een keer of 7 heen en weer steken zie ik opeens verderop dat de weg richting een radiotoren boven op een berg loopt. Op de kaart staat ook een uitzichtpunt. Diezelfde 7 keer weer terug steken en nog een stukje verder. Langs de weg is een poort en ik besluit bij de toren omhoog te rijden, maar dan zie ik een man staan. Hij lijkt met de struiken bezig te zijn en zijn kleren zitten vol met grote gaten. Eerst maar even heen lopen en vragen of dit privéterrein is. ’Geen probleem’ geeft ie aan, ’rij maar omhoog’.

Bovenaan rij ik mezelf vast achter een andere auto en er zit een hele familie hierboven. Achteruit de heuvel af is eigenlijk geen optie want ik zie niets in mijn spiegels. Verder staat er een huisje. Toch privéterrein? Een man loopt naar de auto en rijdt hem naar voren zodat ik de ruimte heb. De hele familie zit me aan te gapen. Ik denk ’Laat maar’ en draai om en terug naar beneden. Nog een kilometer of 11 terug nu. Het voelt nu wel meer vertrouwd omdat ik weet waar ik heen ga en ook weet dat ik geen onoverkomelijke obstakels ga tegenkomen. Het uitzicht aan beide kanten is erg mooi, maar ik heb nergens vrij zicht. Het lange gras in zie ik ook niet zo zitten.

Niet alleen weet ik niet wat voor critters hier allemaal zitten, maar het gaat al snel naar beneden en ik kan niet goed zien waar ik nog kan staan. Ik laat het verder maar voor wat het is. Een paar kilometer verderop stop ik voor wat foto’s van mooie gele bloemen. Het staat er vol mee. Ze zijn een centimeter of 6-8 groot.

Gele bloem

Op één ervan zit een hele aparte groene spin.

Gele bloem met groene spin

Eénmaal terug in het dorp rij ik door naar Playa Conchal.

Het is een beetje een zootje daar en de mooie foto die ik ervan heb gezien zie ik hier niet terug. Door naar Playa Tamarindo.

Dit is een toeristisch gekkenhuis met surfers. Ook niet echt een plaats om met mijn camera te gaan lopen zwaaien. Hierna ga ik maar terug naar Liberia. Dat is nog een dik uur rijden.

Avond

Nadat de zon is ondergegaan zie ik vanuit de auto een mooie gele gloed die overgaat in een compleet violette lucht. Nog niet eerder gezien. Ik zie overal foto’s van silhouette bomen afsteken deze mooie lucht, maar nergens een plekje om eruit te gaan. Het laatste stuk rij ik in het donker. Ongelofelijk hoeveel mensen hier in het donker op de weg lopen en fietsen zonder verlichting. Je moet echt goed uitkijken, want er eentje aanrijden is wel het laatste wat ik wil. Af en toe groot licht helpt goed. Het is ook alleen maar in en rond de dorpen, daarbuiten wagen ze zich niet.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 8

Download het originele gpx bestand hier.

edit