Dag 7/23

Ochtend

Vanochtend sta ik vroeg op en ga eerst terug naar het cafe waar ik de Colibri’s heb gefotografeerd, maar alle feeders zijn weggehaald dus geen vogel te zien. Hierna rij ik terug naar het Children’s Eternal Rainforest. Eigenlijk is dit pas om 08:00 open (het is nu 06:45) maar mijn ticket van gisteravond is nog geldig. Zonde om een uur te gaan zitten wachten. Ik loop het Monkey Trail en het Jaguar Trail. Dat laatste gaat het verst het bos in en daalt ook vrij steil af in de canyon. Dieren zie ik op de heenweg nauwelijks, dus dat valt wat tegen. 1 Aguti is de score. Ergens halverwege het Jaguar Trail stinkt het enorm naar urine, een Jaguar misschien? Ik voel me toch even niet helemaal prettig, je weet tenslotte maar nooit. Onderweg kom ik een mooi gevormde boom tegen.

Tree on the Jaguar Trail.

De trail gaat nog veel verder naar beneden, maar ik moet ook erg in de tijd houden. Uiterlijk 12:00 moet ik uitchecken en ik ben nu, continue afdalend al 1.5 uur onderweg. Ook weet ik niet meer of het Jaguar Trail een loop-trail is of niet. Nog verder doorlopen betekent misschien dat ik nog veel verder terug omhoog moet. Op safe spelen en terug omhoog maar dan. De fotospullen van bijna 20 kilo beginnen zo omhoog lopend flink door te wegen. Onderweg zie ik nog een paar grote zwarte vogels en een Aguti. Deze laatste blijft een tijd lang zitten, maar zodra ik mijn tas openmaak, gaat hij er vandoor. Het Tarantula hol van gisteren weet ik nog terug te vinden en ik herhaal de truuk met het stokje. Heb echter mijn zaklampje thuis laten liggen dus ik kan niet goed zien wat ik doe. Ik krijg hem er niet uit.

Terug bij de ingang loop ik nog even langs de balie. Ik ben de enige in het park. In het verleden zijn een aantal koeien opgegeten door Jaguars. De boeren kregen voor iedere koe een vergoeding als ze de Jaguar niet afschoten. Soms deden ze dit alsnog. Als ik vraag naar de urine-stank zegt hij dat het waarschijnlijk wel van een katachtige is maar een Ocelot is aannemelijker dan een Jaguar. Ze zitten er waarschijnlijk nog wel en patrouilleren in een heel groot territorium. Het is mogelijk dat ze af en toe door dit stukje bos komen. Hij heeft in 5 jaar tijd alle katachtigen een keertje gezien met uitzondering van de Jaguar.

Er zijn vrijwel geen verhalen bekend van Jaguars die mensen aanvallen. Voor de kleinere Poema ligt dit heel anders. Hij vertelt van een gevecht dat een ranger diep in de jungle heeft geleverd met een Poema. Dit duurde bijna 2 uur en hij heeft het beest met een grote zaklamp van zich af weten te houden. In de VS worden veel vaker mensen door Poema’s aangevallen omdat daar veel minder vegetatie is. In de nationale parken daar wordt ook regelmatig gewaarschuwd voor Poema’s en er wordt altijd bijgezegd dat je terug moet blijven vechten. Iets dat je zeker niet moet doen met beren.

Hierna ga ik terug naar de Colibri’s die er nu wel zijn. Achteraf zag ik dat een aantal foto’s niet zo scherp waren als ik dacht en ik wil er nog een paar maken voor de zekerheid. Eerst fotografeer ik een groep Bananaquits die een eigen territorium lijken te hebben geclaimed bij the feeders.

Bananaquit.

Een grote blauwe Colibri weet wat zijn plaats is tussen hen.

Colibri.

Ze houden alles in de gaten.

Bananaquit.

Een stukje verderop bij de Colibri’s zit één van mijn favorieten.

Colibri.

Ook eens kijken of ik ze vliegend te pakken krijg. Je kunt ze trouwens tot op 10 centimeter met je gezicht naderen. Zo kun je ze heel goed bekijken terwijl ze het suikerwater wegslurpen. De verhouding suiker:water is 1:3 a 1:4. Te veel suiker en ze gaan dood. Ze drinken ontzettend veel van dit spul. Gisteren lukte het me bij eentje om met mijn vinger zijn borstje aan te raken terwijl hij aan het drinken was. Ze zijn zo klein en zacht! Dit is de enige die ik vliegend zag drinken.

Colibri.

Vanochtend is het een ware razernij. Ze scheuren al brommend door de lucht en gunnen elkaar het licht in de ogen niet. Dat terwijl er liters van dat spul ophangt hier. Vooral de grote blauwe zit alles en iedereen achterna. Het lijkt wel of ze op steroiden vliegen. Soms scheuren ze vlak langs je gezicht, waarbij je door hun vleugeltjes wordt geraakt. Sommigen, zoals deze blijven af en toe een centimeter of 20 voor de feeder in de lucht hangen, om er dan even op af te duiken voor een slokjes om dan weer terug te komen naar dezelfde plek. Het gaat allemaal heel snel, maar zo lukt het toch om er eentje vliegend vast te leggen.

Colibri.

Een mooie rustige poze temidden van deze gekte.

Colibri.

Ik ga nog even terug naar de Bananaquits voor een paar mooie.

Bananaquit.

Bananaquit.

Na een klein uurtje hou ik het hier weer voor gezien. Ik heb mijn foto’s en nu weet ik zeker dat ze goed zijn. Ook vliegend heb ik er een paar te pakken gekregen. Maar deze zijn nog niet zo goed. Hier moet ik nog wat meer voor oefenen.

Middag

Na een korte maar broodnodige douche check ik uit en rij richting Palo Verde National Park. Vanmiddag ga ik daar niet meer naartoe. Dat heb ik wel geleerd met Monteverde Cloud Forest Reserve. De parken gaan allemaal rond 16:00 al dicht. Ik rij via wat binnenwegen naar La Ensenada. Die tip had ik van de bio’s gekregen. Op één van de weinige plaatsen waar ik de auto onderweg aan de kant kan zetten, maak ik een foto van de omgeving.

Bergen tussen Monteverde en Palo Verde.

Ik rij een keer verkeerd en kom in Manzanillo uit, een beetje Afrikaans uitziende bende. Veel mensen op straat, een hoop troep, ouwe auto’s en bouwvallige hutjes. Hier keer ik maar gauw weer om.

Onderweg zie ik mijn eerste slang. Een platgereden Boa van ongeveer een meter lang als ik het goed gezien heb. La Ensenada ligt in een groot natuurgebied (La Ensenada Wildlife Refuge) en ze hebben nog een cabin voor me met hangmat. Het is hier behoorlijk warm en aan deze kant van Costa Rica valt bijna geen water. Ik ben hier al rond 14:00 en heb eigenlijk wel zin om even rustig te zitten. De hangmat is van doek en veel te warm. De eerste paar uur zoek ik grof mijn route uit voor de rest van deze trip.

Rond 16:00 koelt het wat af en ga ik richting het water. Het blijkt een smal mangrovebos te zijn en er is een lange verweerde steiger. Dat biedt mogelijkheden straks voor de zonsondergang. Op de steiger lopen een paar mensen en ik ga een stukje het strand op. Hier schrikken twee kalkoen-gieren op. Die ’jagen’ met hun neus. Op kilometers afstand kunnen ze rottend vlees ruiken, zelfs onder de grond. David Attenborough heeft hier een mooi stukje film over gemaakt.

De gier gaat wat verderop in een boom zitten. Ik loop heel zachtjes langs hem heen zonder naar hem te kijken en hij blijft zitten. Als ik ver genoeg bij hem vandaan ben stel ik mijn statief op. Het plan is om al foto’s makend steeds dichterbij te komen. Een truukje dat ik de vorige keer in Nieuw-Zeeland heb geleerd. Stapje voor stapje dichterbij en als je merkt dat de vogel wat zenuwachtig wordt, dan even doodstil blijven staan. Uiteindelijk zal de vogel wegvliegen als je maar dichtbij genoeg komt. Dan heb je in ieder geval foto’s en automatisch ook meteen de best mogelijke foto.

Eén van die kerels op de steiger ziet wat ik aan het doen ben en wil ook foto’s hebben. Hij komt veel te hard en wild aanlopen. De gier kijkt van hem naar mij en terug en vliegt weg. Ik zie het gebeuren en kan er niets meer aan doen. Als ik had geroepen of met mijn handen had gezwaaid was de gier waarschijnlijk ook opgevlogen. Hier heb ik echt even de pest van in. De lomperik. Ik kon net 1 foto maken.

Kalkoengier.

Ik loop een stuk verder het mangrovestrand af in de hoop nog wat anders te zien. In de verte brullen een aantal Howler Monkeys. Hoever zouden ze hier vandaan zijn? De zon staat al laag en de mangroven staan in mooi warm licht. Hier maak ik een paar foto’s maar moet dat wel bekopen met een paar flinke modderschoenen. Stom had even mijn hoge schoenen aan moeten trekken.

Mangroven bij La Ensenada.

Avond

De muggen komen nu ook langzaam en ik ga terug naar mijn cabin om mijn ’vieze’ kleren aan te trekken met lange mouwen. Terug naar het water en het licht begint al mooier te worden. De zon gaat bijna onder. Ik maak nog een praatje met een Zwitsers stel en paar Nederlanders. Die laatste reizen met een bus en kunnen me nauwelijks vertellen in welke plaatsen ze zijn geweest.

De pier vlak voor zonsondergang.

Nicoya Gulf na zonsondergang.

Sunset boven de Nicoya Gulf.

Sunset boven de Nicoya Gulf.

Waar de zon is ondergegaan staat alles in een diep-oranje gloed.

Nicoya Gulf na zonsondergang.

Ver op het water valt me een vissersbootje op dat ik behoorlijk naar me toe kan halen met de langste lens.

Nicoya Gulf na zonsondergang.

Zodra de zon onder is gaat iedereen weg. Zonde, want het echt mooie licht moet nog komen. Een half uurtje later wordt het licht echt subliem.

Nicoya Gulf en pier na zonsondergang.

De lange steiger licht helemaal op.

Nicoya Gulf en pier na zonsondergang.

Vergelijk dit licht maar eens met dat van een half uur geleden rondom zonsondergang!

Nicoya Gulf en pier na zonsondergang.

De oranje gloed wordt met de minuut intenser.

Nicoya Gulf after sunset.

Golfpatronen in het water zijn ook heel fotogeniek.

Nicoya Gulf after sunset.

Het patroon en de kleur varieert met de brandpuntsafstand van de lens en de hoek met de horizon.

Nicoya Gulf after sunset.

Nu wordt het snel donker en wordt de kleur nog dieper oranje.

Nicoya Gulf after sunset.

De visser komt terug naar de wal.

Nicoya Gulf after sunset.

In de drukte ga ik in het donker nog even op mijn ontspannerkoordje staan met een draadbreuk als gevolg. Gelukkig heb ik er nog eentje bij me. Het wordt ook zo snel donker, dat je bijna niets meer ziet. De maan geeft nog wel wat licht, maar de fotospullen zijn allemaal zwart. Ik had meteen al een lampje moeten pakken, maar het ging allemaal zo snel. Constant lenzen wisselen en schieten (-;

Dit is een heel productief uurtje geweest. Een hele set fel gekleurde foto’s is het resultaat.

Om 18:30 is er eten. Ik had verwacht dat hier meer dieren/natuurliefhebbers zouden zijn, maar er zijn vanmiddag twee bussen gelost met Hollanders en Zwitsers. Van die potje-kaarten types. Yuk. Hoop herrie en dom geklets. Niet aan mij besteed.

Het eten is erg goed. We krijgen een Casada: een bord met van alles: rijst, vlees, fruit, groente en een maispannekoek. Op iedere tafel worden een paar karaffen met limonade neergezet. Ik krijg er ook eentje van een liter of 2 en die gaat helemaal op. Niet te geloven. Na het eten heb ik het al gauw gezien en trek me lekker terug op mijn eigen veranda. Overal om me heen hoor ik krekels, terwijl ik dit verhaal in tiep.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 7

Download het originele gpx bestand hier.

edit