Dag 2/23

Ochtend

Vanochtend wordt ik rond 05:30 wakker omdat het al licht aan het worden is. Ik douche even en pak alle spullen om, Indiana Jones hemd aan (-; en werk een ontbijtbuffet naar binnen. Het ontbijt is buiten en het is lekker weer, zo’n 22 graden met een mooi zonnetje en wat wolken. Ik zoek nog even uit hoe ik moet rijden naar de Poas Volcano Lodge en dan op pad.

Het verkeer is natuurlijk wennen. Het ziet er net allemaal even anders uit en mensen rijden ook anders. Zeker de eerste 20 minuten krijg ik wel een paar keer getoeter en wilde handgebaren om mijn oren vanwege mijn waarschijnlijk wat lompe weggedrag. Ik moet de Trans America Highway weer op maar nu terug richting het vliegveld en dan de bordjes Poas Volcano National Park volgen.

Die vind ik al snel en een tijdje gaat dat goed. Het is zo’n 32 kilometer rijden. Er staan veel optrekjes langs de weg, klein huisjes, golfplaten hokken en winkeltjes en klein bedrijfjes. Het geeft alles bij elkaar een wat rommelige aanblik. Ik had het idee al om het te filmen, maar dat komt nog wel. Het valt me op dat er veel mensen langs de weg staan. Veel staan er bij bushaltes maar een aantal lijken ook zomaar zonder zichtbare reden wat rond te hangen.

De weg gaat alsmaar omhoog en al snel kom ik verraderlijke gaten in de weg tegen. Soms wel 20-30 centimeter diep en met een scherpe rand. Net alsof ze met een grote schep, zo uit het wegdek zijn geschept. Ze zijn ook heel smal en liggen dwars op de weg. Daarom zie je ze pas op het laatste moment. Het is me wel duidelijk dat je die niet te vaak moet pakken want dat vreet banden. Rustig aan dus.

Op een gegeven moment raak ik het spoor bijster. De bordjes staan er nog steeds maar de afslag naar de lodge heb ik toch ergens gemist. Ik ben nog zo’n 4 kilometer van de vulkaan verwijderd als ik besluit om te keren. Hier boven lijkt het weer overigens wel beter. De bewolking is trouwens ook flink dichter geworden en het grootste deel van de tijd rij ik door nevel heen, hele fijne regen.

Overal wordt het afgeraden om baggage in de auto te houden en hem dan ergens te parkeren. Ook het verhuurbedrijf gaf het aan. Ik moet dus eerst de lodge vinden voor ik iets anders kan gaan doen. Hierna volgt er zo’n 1.5 uur rondrijden. Ik zie onderweg wel een keer een bord met de naam van de lodge en een telefoonnummer. Kilometers verder besluit ik dan voor de zoveelste keer terug te rijden. Uiteindelijk doorgereden naar de La Paz Waterfall Gardens. Daar even de weg gevraagd en het blijkt dichtbij te zijn. Met 4 kilometer ben ik bij datzelfde bord dat ik eerder heb gezien en hier is inderdaad een klein weggetje. Het is niet duidelijk aangegeven en ik twijfel eerst nog of dit niet een boerderij is of zo, maar verderop staan er kleine houten bordjes met ’lodge’, dus het zal wel kloppen.

Middag

Al snel heb ik mijn kamer. Aardige lui hier. Ze zijn allemaal aan het werk om de lodge nog groter en beter te maken. Aangezien de vulkaan inmiddels waarschijnlijk in de nevel ligt, besluit ik naar La Paz Waterfall Gardens te gaan. Dat is hier vlakbij en via de lodge krijg ik nog flink korting ook.

Het is een soort prive-park rondom een paar watervallen. Maar ze hebben ook apen, vlinders, kikkers, katten, vogels en slangen. Ik ben erg benieuwd. Eerst langs de aapjes. Ze hebben hier twee van de vier soorten die in Costa Rica voorkomen. Leuk om ze alvast eens te zien. Hierna door naar de vlinders. Het zijn merendeels handgrote vlinders met een lichtblauwe bovenkant en schutkleuren aan de onderkant. Ik probeer een tijdje wat foto’s te maken maar dit valt niet mee. De meeste vlinders houden hun vleugels gesloten en als ze al open zijn moet je je in de meest vreemde bochten wurmen om ze goed erop te krijgen. Na een tijdje heb ik er genoeg van.

Deze foto bestaat uit twee sets van drie belichtingen. Iedere set heeft een andere focus maar nog steeds is niet de gehele vlinder scherp.

Butterfly, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Deze is opgebouwd uit drie sets van drie belichtingen, waarbij iedere set een andere focus heeft.

Butterfly, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Er zitten ook nog een paar luiaards te snurken in een boom. Veel meer dan een bos haar en een drie-vingerige hand is er niet te zien.

Luiaard, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Via de vogelkooien kom ik in een kolibri-tuin terecht. Hier hangt het vol met voedselbordjes en er vliegen er heel veel. Sommige groen en net zo groot als je pink en anderen paars en net zo groot als een spreeuw en een heleboel maten en kleuren er tussenin. Ze vliegen af en aan. Net als ik mijn camera helemaal in elkaar heb gezet begint het te plenzen. Na een tijdje schuilen wordt het weer droog. Bijna iedereen is naar de lunch toe die inclusief is. Ik besluit hier even gebruik van te maken en kan een uurtje rustig mijn gang gaan tot de meute weer terugkomt.

Eerst probeer ik ze vliegend te fotograferen maar dat valt niet mee. Ze zijn heel vlug. Nadeel is ook dat je telkens zo’n vuurrode suikerschotel erop krijgt en dat ook de achtergrond veel te licht is.

Opeens valt me op dat er een patroon in zit. Een minuut of 10 vliegen ze als maniakken door de lucht van het ene voederplankje naar het andere. Een paar keer vliegt er eentje zo dicht langs mijn gezicht dat ik de vleugeltjes tegen mijn huid aan voel fladderen. Daarna gaan ze een paar minuutjes op een takje uit zitten buiken waarna het patroon zich herhaalt. Die paar minuutjes rust daar moet je het dus van hebben. Eerst uit de hand geprobeerd maar dat is toch niet scherp genoeg. Daarna 600mm lens op statief + flitser om de oogjes en veren goed uit te lichten en daar komen toch wel even een paar hele mooie foto’s uit! Ik sta er zelf van te kijken.

Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Colibri, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Soms schrikken ze van de flits, maar draaien dan ook vaak hun kop richting de camera, perfect voor de foto daarna. Eentje maakt het helemaal bont. Die lijkt wel te poseren en komt zelfs een tak dichterbij zitten. Dat paars zit trouwens niet in het pallet van de camera, een mooie kleur blauw komt er voor in de plaats. Na een uurtje heb ik er genoeg, het zijn toch steeds dezelfde soort vogeltjes op de dezelfde plek. Ze lijken allemaal een favoriet plekje te hebben.

Nog even wat bloemen gefotografeerd die ik eerder al zag en dan breekt er weer een plensbui los. Is even een heel gedoe om alles zo snel mogelijk de tas in te krijgen. Ondertussen ben ik zelf compleet doorweekt.

Flower, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Eerst maar even naar het lunchbuffet. Dat is behoorlijk uitgebreid: frietjes, hot-dogs, allerlei soorten groenvoer, pasta’s, bonen, vis, zoete bakbanaan. Vooral die laatste zijn lekker. Verder verschillende vruchtensappen. Ik werk twee flinke borden naar binnen en kan alles even proeven. Verschillende nieuwe smaken. Meteen ook even flink bijgetankt, want vochtverlies gaat heel hard hier. Je zweet bijna continue.

Dan naar de kattenafdeling. Eerst twee puma’s. Eentje zit er mooi bij en ik denk dat ik door de tralies heen hier wel wat van kan maken. Het duurt even voor ik alles in elkaar geklikt heb en ondertussen zijn de twee gaan pitten. Van eentje kan ik zijn kop er nog net op krijgen.

Tussen de hokken van de katten staan een paar mooie Papyrussen.

Puma, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Papyrus, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Verderop zijn er kleine en middelgrote katten. De kleinste is net een huiskat maar heeft langere poten en een langere nek. Bruin gekleurd met zwarte vlekken: de Margay.

Margay, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Verderop een iets grotere, de Ocelot.

Ocelot, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Ocelot, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.
Ocelot, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Nog wat verder een Jaguar stelletje. Wat zijn die groot! Vooral het mannetje.

Jaguar, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Zijn kop is groter dan de mijne en ik denk dat ie zeker 80 kilo weegt. Ik blijf hier een tijdje rondhangen om ze eens goed te bekijken. Het zijn twee kooien die via een deurtje met elkaar verbonden zijn. Ze zitten ieder apart maar loeren continue naar elkaar. Het mannetje loopt heel geobsedeerd heen en weer en besluit even op bezoek te gaan. Het vrouwtje lijkt hier niet van gediend en het mannetje trekt een paar lelijke bekken die ik mooi op de foto krijg.

Jaguar, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Uit de hand gefotografeerd door vies glas heen en met ISO1000 geloof ik, dus helemaal scherp is het allemaal niet, maar ik vind ze wel leuk. Het mannetje zet ook nog even zijn geur af tegen TTn van de palen. Daar moet je ook niet achter staan zeg. Lijkt wel een parfumspuit. Een hele wolk van die troep spuit zeker een meter naar achteren. De paar foto’s van het vrouwtje zijn van zo’n slechte kwaliteit dat ik die hier niet post.

Hierna door naar de watervallen. Beetje dom, maar de hele route loopt een paar honderd meter naar beneden. Vandaar kun je een shuttle pakken terug naar boven. Ik had hier geen erg in en dacht ik loop even naar beneden en dan weer terug voor de slangen en de kikkers. De watervallen zijn nu overigens niet zo fotogeniek. Veel te veel nevel en ook veel te veel water. Opeens zie ik wel dat je achter TTn van de watervallen kunt kijken. De mensen die er staan lijken ook niet nat te worden. Van opzij is wel een leuk perspectief dat je niet vaak tegenkomt.

Magia Blanca Falls

Magia Blanca Falls, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Door meerdere belichtingen te combineren, worden er meer details zichtbaar in de rotsen.

Magia Blanca Falls, La Paz Waterfall Gardens, Costa Rica.

Hierna volgt de zware tocht terug naar boven.

Onderweg langs de kikkers. Welgeteld zie ik er twee. Een rood met blauwe, net zo groot als het voorste kootje van je pink en nog een wat groenige die net zo groot is als de kikkers bij ons. Er zouden er veel meer moeten zitten, maar ik speur alle planten af en zie er niet mee dan die twee. Als het hier al moeilijk is om ze te zien, laat staan in het wild.

Het laatste onderdeel zijn de slangen. Daar was ik even benieuwd naar. Ondanks dat ze in kleine glazen bakken zitten, moet je soms toch nog even goed kijken. Wat zijn die beestjes goed gecamoufleerd. Vooral de vine-snakes die op lianen lijken. De meeste slangen zijn vrij klein. Echte en valse koraalslangen hebben ze ook. Maar ook die zijn maar zo’n 40-50 centimeter lang. De koraalslang is de allergiftigste.

De lanspuntslang (Terciopelo) was ik echt benieuwd naar. Man wat een eng ding is dat. Zo groot en dik! En ook die tekening, bijna zwart en een hele brede spits toelopende kop, net een… inderdaad lanspunt. Dit is de gevaarlijkste in Costa Rica. Gemiddeld iedere 5 weken sterft er iemand aan. Deze slangen zijn bijzonder aggressief en komen ook veel voor op plantages omdat daar veel ratten en dergelijke zijn. Brrrr, moet er niet aan denken om er eentje in het echt tegen te komen.

Een Bushmaster hebben ze ook. Dit is de grootste gifslang hier, maar die schijnt niet aggressief te zijn. Deze slang kan tot wel 25 dagen doodstil liggen totdat er een snack voorbij trippelt.

Nu breekt er een echte hoosbui los. Het is inmiddels 15:00 en ik heb het allemaal wel gezien. De bewolking is nog dichter geworden en over twee uurtjes is het donker. Ik rij terug naar de lodge en ga alles eens lekker drogen. Mooi setje foto’s voor de eerste dag. Dit had ik niet gedacht.

Ik had me ook opgegeven voor het diner hier in de lodge. Na die zware lunch is dat eigenlijk wat teveel van het goede, maar goed dat moet dan maar even. Rond een uur of 19:00 ga ik naar buiten voor het diner en dan valt het me op dat de hele lucht vol sterren staat. Het is dus opgeklaard. In het restaurant kan ik ook op internet en ik reserveer meteen twee nachtjes in de Arenal Observatory Lodge. Hier heb ik een kamer met zicht op de vulkaan. Arenal is een actieve vulkaan en ’s nachts schijn je de lava te kunnen zien. Ook hier is het eten weer goed. Echte dikke tomatensoep en een kipschotel. Morgen maar even wat minder voer innemen. Morgenochtend eens kijken of ik de Poas vulkaan vanaf hier kan fotograferen. Daarna naar boven voor wat wandelingen en foto’s.

Misschien dat hetzelfde weerpatroon zich morgen weer herhaalt. Vulkanen maken meestal hun eigen weer. We zien wel hoe het loopt. Vandaag al met al een leuk dagje gehad.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek
Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Costa Rica Droogseizoen 2011, Dag 2

Download het originele gpx bestand hier.

edit