Dag 10/21 – Deel 2/3

Grand Prismatic Spring, maar nu echt

Het lastige van deze locatie is dat ie vrij groot is (100 meter doorsnede) en dat je er op grondniveau langs loopt. Het enige dat je ziet is stoom. Vanuit de lucht ziet het er heel mooi uit. Het enige alternatief om het vanuit de hoogte te bekijken is een grote heuvel in het zuiden of eigenlijk twee. Ik heb op internet al wat rond gezocht. Het is aan de overkant van de rivier ten zuiden van de bron. Er loopt daar een pad naar een waterval. Op de heuvel zelf zijn geen paden. Ik ben er niet helemaal zeker van of ik daar wel naar boven wil vanwege de beren in dit gebied.

De afgelopen dagen heb ik het één en ander over beren en hun gedrag geleerd. Normaliter vermijden ze mensen, vooral stemgeluid zorgt ervoor dat ze je uit de weg gaan. Beren zijn eigenlijk in 4 gevallen gevaarlijk gebleken:

  • een moeder met jongen die jou als gevaar beschouwt
  • een beer die wordt verrast omdat ie je niet heeft horen aankomen (of gezien of geroken)
  • een beer die een karkas bewaakt (eten)
  • een beer die honger heeft en jou aanziet voor lunch

Dit laatste komt heel zelden voor. De overige situaties zijn over het algemeen te vermijden door veel lawaai te maken. Beren mijden over het algemeen (maar niet altijd) ook gebieden waar veel mensen zijn.

Wel omhoog of niet?

Aan de zuidzijde zijn er twee heuvels van waaruit de Grand Prismatic Spring goed is te zien, een lage en een hogere. Beide heuvels zijn redelijk kaal en er staan relatief weinig bomen. Vooral op de hoge heuvel liggen veel verbrande en omgevallen boomstammen. Ik besluit om er maar gewoon heen te rijden en te kijken hoever ik kom en spreek met mezelf af dat ik het probeer maar dat ik omkeer zodra ik het niet zie zitten.

Op de parkeerplaats blijkt het redelijk druk te zijn, maar ik vind nog wel een plekje voor de auto. Vlak voor het bruggetje over de rivier staat een groot bord met de nodige waarschuwingen. ’Er zijn beren in dit gebied. Uw veiligheid kan niet worden gegarandeerd. Ga niet alleen.’ Tja, wat doe je dan? Het pad aan de overkant is vrij breed en ik zie verderop een aantal mensen lopen. Waarschijnlijk gaan zij naar de waterval.

De lage heuvel eerst

Ik steek de rivier over, ga het pad op en blijf behoedzaam. Ik hou mezelf voor dat ik altijd terug kan als ik het niet zie zitten. Na een tijdje kom ik een vrouw tegen en begin een praatje met haar. Ze vraagt of ik op zoek ben naar het pad dat de heuvel op gaat. Een beetje verrast door die vraag, bevestig ik dat. Ze vertelt me dat een stuk verderop om de bocht haar man en zoon op de heuvel staan te fotograferen. Dat geeft hoop en ik voel me meteen wat meer op mijn gemak.

Na een stukje verder lopen zie ik ze staan, een meter of 40 hoog denk ik. Het terrein is goed te overzien dus ik klim ook naar boven. Vanaf daar heb ik een redelijk overzicht en ik maak een paar foto’s. Het uitzicht vanaf hier is al een heel stuk beter dan vanaf het bordes aan de andere zijde waar je normaliter loopt.

Grand Prismatic Spring

Door in te zoomen kan ik al een hele aardige foto maken die bijna vrij is van bomen. Als ik hiermee naar huis moet ben ik zeker niet ontevreden. De hoek waaronder je hier vandaan kunt fotograferen is behoorlijk klein, daarom is de invloed van de stoom eigenlijk nog te groot. De mooie kleuren zijn al veel beter te zien dan vanaf grondniveau, maar ik heb mooiere foto’s gezien.

Grand Prismatic Spring

Ik vraag of de andere twee misschien met mij mee willen klimmen naar de hoge heuvel achter ons. We hebben hier best een mooi uitzicht, maar het moet nog een stuk beter kunnen vanaf een hoger punt.

Zij hadden er ook al over nagedacht maar durven het niet aan vanwege…de beren. Hmmm, lekker hoopgevend. Zij gaan liever naar een klif aan de oostkant van de bron, die vrij kaal is en redelijk beklimbaar lijkt. Eigenlijk was die me nog niet echt opgevallen als mogelijk uitzichtspunt. We houden hem even in gedachten, maar voorlopig is mijn aandacht bij de heuvel achter me.

De twee mannen gaan er vandoor en ik blijf alleen achter met mijn gedachten en twijfels.

Een lastige beslissing

De hoge heuvel is nu een stuk dichterbij en lijkt binnen bereik. Ik weeg het nog eens allemaal even goed af. De heuvel kan ik helemaal overzien. Er zijn geen beren te zien en volgens mij moet ik met een klein kwartiertje boven kunnen zijn. Ik besluit te gaan, zo snel mogelijk naar boven, even goed rondkijken vanaf de top, de foto’s maken en snel weer naar beneden.

De beklimming

Ik moet toegeven dat mijn hart redelijk tekeer gaat en dat is niet alleen vanwege die steile heuvel (-;. Het is een behoorlijke klauterpartij en ik ga niet zo snel als ik gehoopt had. De hele helling ligt vol met omgevallen verbrande bomen en is een stuk steiler dan ik aanvankelijk dacht, zeker 45 graden. Onderweg kom ik een aantal berensporen tegen, zo te zien van een zwarte beer.

Bijna boven zie ik een dicht bos op de top. Ik ben wat huiverig om helemaal naar boven te lopen omdat ik hier vandaan niet kan zien hoe het er daar uitziet en wat daar eventueel rondloopt. Ik zou onder de top kunnen blijven om foto’s te maken, maar dan kan ik niet zien wat er boven me gebeurt. Ik besluit helemaal naar de top door te lopen. Ik vind het wel wat enger, maar dan kan ik tenminste zien of er een beer zit.

Het lijkt me vreselijk om er eentje tegen te komen. Ik ben hier ver van de auto vandaan en ik zou niet weten wat ik moest doen. Het beste is denk ik naar de grond kijken en achterwaarts langzaam terug lopen, maar wat te doen als zo’n beest je volgt?

Genieten van een mooi uitzicht

Eénmaal boven kijk ik eerst goed om me heen. Er is verder niets bijzonders te zien, gelukkig. Het uitzicht op de Grand Prismatic Spring is werkelijk fantastisch. Het is nog mooier dan ik me had voorgesteld. Hiervandaan kijk je er schuin bovenop en heb je nauwelijks last van de enorme hoeveelheid stoom die er vanaf komt. Het is vooral vanaf de zijkant dat de stoom zo dicht lijkt. De vele toeristen aan de noordzijde van de bron zijn zo klein dat het wel mieren lijken. Deze heuvel is echt hoog.

Ik stel mijn statief op en maak een aantal foto’s. Bijna onwerkelijk en zo mooi…

Grand Prismatic Spring
Grand Prismatic Spring

Helemaal vrij van bomen krijg ik de foto’s niet. Ik zou de hele heuveltop af kunnen lopen op zoek naar een vrij uitzicht, maar ik wil het risico niet groter maken dan het al is. Ze zijn goed genoeg zo.

Grand Prismatic Spring

Na ieder setje kijk ik goed om me heen. Zodoende kan ik in ieder geval nog iets doen, mocht er een beer mijn richting op komen, zeker als ik hem van een afstandje al zie aankomen.

Grand Prismatic Spring
Grand Prismatic Spring

Nadat ik alle foto’s heb gemaakt die ik kan verzinnen, controleer ik nog eens extra of ze allemaal scherp en goed belicht zijn, want ik wil niet nog een keer naar boven.

Rennend naar beneden

Hierna pak ik alles gauw in en ren met een flinke snelheid de heuvel af. Ik wil hier zo snel mogelijk vandaan. Een paar keer struikel ik over omgevallen bomen, waarbij ik mijn scheenbeen flink open haal. Aangezien ik al bijna halverwege ben, bedenk ik me dat ik beter maar wat rustiger aan kan doen voordat ik mijn benen breek. Er zijn geen beren te zien en ik voel me alweer een stuk veiliger.

Even later kom ik aan bij de lage heuvel. Het is nu nog maar een kleine stukje tot het pad en daar zie ik al weer een aantal mensen lopen. Veilig!

Eénmaal beneden geniet ik van de zoete overwinning. Het is gelukt! Ik bekijk de foto’s nog eens en ben er heel blij mee. Na het samenvoegen van de belichtingssetjes zullen dit hele mooie foto’s worden, daar ben ik zeker van. Wat een foto’s, wauw! Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zo’n adrenaline rush heb gehad van een fotoshoot. Pure euforie!

Een Zweeds onderonsje

Al snel kom ik in gesprek met een Zweedse dame die voor drie jaar in Colorado woont en microbiologisch onderzoek doet in het park. Zij mag als één van de weinigen monsters nemen uit de verschillende bronnen. Ze vertelt me dat de laag microben wel 5 centimeter dik kan zijn en uit verschillende sublagen bestaat. Eigenlijk is het een miniatuur regenwoud. Boven leven microben die met behulp van zonlicht, suikers aanmaken (net zoals planten dat doen). De laag eronder leeft weer van het afval van de laag erboven. Helemaal onderin zitten microben die allerlei chemische stoffen omzetten.

Haar zusjes wonen op IJsland en daar gaat ze binnenkort naar toe op vakantie. Zij begeleidt hier een groep studenten die met een hoop gejoel de lage heuvel bestormen. De beren zullen inmiddels wel een veilig heenkomen hebben gezocht (-;

Een desolate giftige soep

Weer op mezelf, maak ik nog een aantal foto’s vanaf grondniveau. Ook dat geeft weer een heel ander perspectief. Hier sta je niet op een plankier, maar balancerend op de boomstammen aan de rand van de bron. De destructieve uitwerking van het zure water is hier goed te zien. De bomen om me heen staan nog recht overeind, maar de witte verkleuring van de stammen is al te zien. Aan de rand liggen dode bomen in het blauwwit gekleurde water.

Grand Prismatic Spring

Dit is die andere heuvel, die ik misschien ook nog ga beklimmen voor een blik vanaf de oostzijde.

Grand Prismatic Spring

In de verte stijgt de blauwgekleurde stoom op van de bron.

Grand Prismatic Spring

Zelfs de wolken worden weerspiegeld in de giftige soep.

Grand Prismatic Spring

Een mooie verrassing

Hierna loop ik terug naar de auto. Onderweg fotografeer ik nog een mooi gekleurde bron die ik onverwacht dicht bij de auto tegenkom: de Opal Pool.

Opal Pool

Aan de oostzijde zie ik de redelijk kale heuvel liggen waar de mannen heen gingen die ik eerder gesproken had. Ik overweeg even om ook die nog te beklimmen, maar de zon staat inmiddels al te hoog. Misschien ga ik daar van de week nog een keertje naar toe, wie weet. Voorlopig heb ik de foto’s die ik al zolang wilde maken…

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Canada Voorjaar 2010, Dag 10

Download het originele gpx bestand hier.

edit