Day 5/24 – Deel 1/2

Het mysterie van de bewegende stenen

Na enige overdenking, besluit ik om toch maar te proberen om The Racetrack te bereiken, een zoutvlakte met stenen daarop die lijken te bewegen over grotere tijdperiodes. Het bewijs hiervan zijn de sporen in het zout, direct achter de stenen, maar tot op de dag van vandaag, blijft het onduidelijk hoe precies deze stenen in beweging komen. Het kan worden veroorzaakt door wind, water, ijs, iedere combinatie hiervan of iets anders…

Goed voorbereid op pad

Het gaat een uur duren om op de onverharde weg te komen, waarna het nog een uur of twee rijden is naar The Racetrack. Zonsopkomst is rond 07:00 vandaag en dat betekent dat ik op zijn laatst om 04:00 op weg moet. Wakker worden valt niet mee en bijna blijf ik in het lekkere warme bed liggen, maar de drang om mooie foto’s te maken is uiteindelijk sterk genoeg om me uit bed te krijgen. Met de vele waarschuwingen over de wegcondities nog steeds in mijn hoofd, neem ik een aantal voorzorgsmaatregelen voordat ik op weg ga.

Allereerst gooi ik de tank helemaal vol, omdat ik erachter ben gekomen dat het tankstation in het noorden gesloten is en ik heb in totaal 35 liter vocht bij me (water en frisdrankjes). Je gebruikt met gemak 11 liter water in Death Valley zonder dat je het echt goed in de gaten hebt, omdat de lucht zo ontzettend droog is dat het water letterlijk uit je wordt gezogen. De gemiddelde verdamping op de bodem van het park is 380 centimeter water per jaar, terwijl er gemiddeld maar ongeveer 5 centimeter valt…

Ook laat ik een briefje achter bij de balie met daarop wat ik van plan ben en wanneer ik verwacht terug te zijn, inclusief instructies voor als ik niet verschijn (de park ranger waarschuwen). Omdat ik nog een nacht op de ranch blijf, zullen mensen me zeker missen als ik er niet ben. Ik laat zo’n zelfde briefje achter in mijn kamer.

Misschien lijkt het allemaal wat overdreven, maar er gaan geregeld mensen dood in dit soort droge gebieden omdat ze vast komen te zitten en niemand weet waar ze zijn. Dit kan gemakkelijk worden voorkomen door dit soort voorzorgsmaatregelen te nemen.

De tanden rammelen bijna uit je mond

Het eerste stuk weg naar de onverharde weg toe, valt best mee, donker maar te doen. De gevaren van de onverharde weg worden al snel duidelijk. Ik wordt compleet uit mijn stoel geschud en moet constant scherpe stenen vermijden. Het lijkt wel op een loterij met een grote kans om banden kapot te rijden. Na ongeveer een kilometer stop ik om het één en ander even rustig te overdenken. Ik moet meer dan 40 kilometer op deze weg rijden en terug, waarbij ik het risico loop om meerdere banden lek te rijden. Het duurt niet lang voordat ik erachter ben dat het toch niet heel erg verstandig is om verder te gaan. Soms kun je het beste op je gevoel afgaan. Ik keer om, iets wat op zich al niet heel eenvoudig blijkt omdat de weg in een geul van een meter diep ligt en de auto er overdwars bijna niet in past en rij terug naar het hotel.

Overpeinzingen

Alles nog eens beschouwd zou het best mogelijk moeten zijn om hier veilig doorheen te komen, maar het uitzicht om uren lang door elkaar gerammeld te worden en continue alert te zijn op scherpe stenen, lijkt op dit moment niet op te wegen tegen de foto’s die ik daar kan maken. Ik was van plan om The Racetrack rond zonsopkomst en vroege morgen te fotograferen en dan door te rijden naar de Eureka Sand Dunes om die in de namiddag te fotograferen tot na de zonsondergang. Hierdoor moet ik nog 90 mijl meer van deze weg doorstaan en omdat het rijden zo langzaam gaat, loop ik zelfs het risico om zonder brandstof te komen zitten.

Als ik beide op dezelfde dag zou doen zou ik tussendoor waarschijnlijk helemaal terug moeten rijden naar de Ranch om te tanken. Zowel The Racetrack als de Eureka Sand Dunes blijven hoog op mijn lijstje staan en ik zal zeker nog eens terug komen maar dan nog beter voorbereid. Een Jeep met grof geprofileerde banden zou mijn voorkeur hebben, samen met een extra jerrycan brandstof. De 4WD die ik nu rij is hier niet echt tegen opgewassen omdat hij vrij zwaar is, geen low gears heeft en banden met heel weinig profiel erop, waarbij het risico op lek rijden gewoon te groot is. Iets anders is dat de wegen in Death Valleu constant verbeterd worden en het is een kwestie van tijd voordat deze weg veel beter te rijden zal zijn.

Niet alleen water verdampt in Death Valley

Terug in het hotel ga ik naar de balie om het briefje dat ik een paar uur geleden heb achtergelaten te laten weghalen. Iets wat je zeker niet wil, is dat search & rescue diensten je gaan zoeken terwijl je ergens een biefstuk naar binnen zit te werken (-; Ik zie dat er nu iemand anders achter de balie staat en diegene weet helemaal niets van een briefje! Het is gewoon verdwenen. Dit is precies de reden waarom ik ook graag een briefje achterlaat op mijn kamer.

Artist Drive

Ik ga verder met het bezoeken van plaatsen die ik eigenlijk voor morgen gepland had staan. De eerste op mijn lijstje is de Artist Drive. Alhoewel de zon al wat hoger staat waardoor de kleuren niet zo intens meer zijn is het nog steeds de moeite waard.

Artist Drive

Artist Drive

Badwater Basin

De volgende is Badwater Basin dat de laagste plek is in de VS, op zo’n 85 meter beneden de zeespiegel. Mount Whitney, het hoogste punt in de lower states, ligt hier maar 76 mijl vandaan.

Bad Water

Bad Water

Zout dat is opgelost uit de rotsen hierboven, komt in dit gebied uit de grond naar boven en vormt honingraadachtige structuren door herhaald bevriezen en verdampen.

Bad Water

Bad Water

De vijver vlak naast de weg is zo zout, that het ondrinkbaar is voor zoogdieren, maar toch lijken sommige planten en enkele dieren ermee uit de voeten te kunnen. Rond het middaguur voel ik me erg slaperig worden en rij ik terug naar de ranch voor een heerlijk middagdutje van een uur of 4.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Zuidwest VS Winter 2010, Dag 05

Download het originele gpx bestand hier.

edit