Day 3/24

Een lange saaie route

Vanwege de jetlag ben ik om 04:00 alweer klaar wakker, heel handig in de zomer, maar niet bepaald in de winter. Ik wacht tot 06:30 voordat ik naar buiten ga om te fotograferen, maar het licht is verreweg van mooi. Toch nog een redelijke foto vanaf de Swinging Bridge.

Yosemite NP, Swinging Bridge

Het plan voor vandaag is om naar Death Valley National Park te rijden, dat volgens google ongeveer 10 uur in beslag gaat nemen. de oostelijke uitgang uit Yosemite via Tuolumne Meadows is gesloten in de winter, waardoor je gedwongen wordt om de westelijke uitgang te nemen. Deze enige mogelijkheid kost een paar uur extra ten opzichte van de veel mooiere oostelijke route. Waar ik alleen niet zeker van ben is of de paar hotels in Death Valley wel 24 uur per dag open zijn. Daarom ga ik eerst naar Ridgecrest (5 uur rijden) waar in ieder geval een Comfort Inn is met 24 uurs desk.

Het eerste deel is behoorlijk saai om eerlijk te zijn. Weer die zelfde lang weg door de bossen richting de uitgang van het park, gevolgd door 150 kilometer vlak terrein en rijden in de mist.

Er moet iets verkeerd zijn gegaan met de GPS, want het eerste deel van de route van vandaag staat er niet op.

Een spectaculair race circuit

De weg die hierop volgt is behoorlijk spectaculair, erg ruig en midden in de bergen. Zeker eentje om niet te vergeten en misschien een andere keer nog eens te rijden. Fotografisch gezien valt er veel te zien, maar stoppen om te fotograferen is vrijwel geen optie omdat iedereen erg hard rijdt en er vrijwel geen plaatsen zijn waar ik kan stoppen. Het lijkt wel op rijden in een achtbaan achtig race circuit met een hoop bochten. Iedereen rijdt hier hard, met een grote glimlach op zijn gezicht.

Slechte burgers

Rond 16:30 ben ik in Ridgecrest en ik kan het niet laten om gewoon door te rijden naar Stovepipe Wells in Death Valley National Park, dat maar 66 mijl verderop ligt. Als ik het niet op tijd haal, kan ik altijd nog terug rijden naar Ridgecrest om te overnachten. Ik bestel nog snel een paar hamburgers, die de meest smerige burgers blijken te zijn die ik ooit heb gehad. Ik gooi ze allebei weg en ik denk dat ik voorlopig genezen ben van fast food burgers, wat op zich eigenlijk wel weer goed is.

Pinnacles

Ergens langs de weg valt mijn oog op een bordje met een naam erop die eindigt met “… Pinnacles”. Pinnacles betekent doorgaans fotografie. Bij de eerste mogelijkheid keer ik de auto en rij terug om uit te zoeken of het de moeite waard is. Het blijkt een heel fotogeniek gebied te zijn dat je kunt bereiken via een 8 kilometer lange zandweg. Het gebied staat vol met rotspieken met een mooie bergketen op de achtergrond. Na een hoop heen en weer gesjees om de perfecte zonsondergangplek te vinden, spring ik uit de auto en ren enkele heuvels over voor een paar foto’s die verre van perfect zijn, omdat ik net een paar minuten te laat ben.

Trona Pinnacles

Trona Pinnacles

Trona Pinnacles

Trona Pinnacles

De beschikbare tijd was simpelweg te kort om de perfecte plek te vinden voor de zon onderging. Na een hele dag rijden, maar 3 minuten te laat, ongelofelijk. Die vette burgers breken me op meerdere manieren op nu.

Een eng ritje

Ik vervolg mijn weg naar Stovepipe Wells en dat gaat redelijk goed ondanks de complete duisternis, totdat het een rare wending neemt. De GPS heeft me een weg op gestuurd die enigszins parallel lijkt te lopen met de hoofdweg, maar draait dan opeens het binnenland in. De weg wordt steeds smaller, wordt een zandweg met een hoop struiken en rotsen aan beide kanten en gaat stijgen. Met het pikkedonker wordt dit toch wel een beetje eng, vooral omdat ik niet weet hoe dit gaat aflopen en het is zeker niet de eenvoudige weg die ik in gedachten had. Uitzoomend op de GPS-kaart kan ik zien dat de weg doorloopt tot ongeveer bij Stovepipe Wells dus ik besluit door te gaan. Omkeren is vrijwel onmogelijk geworden, dus eigenlijk heb ik ook geen keus. Na een hele serie bochten, hobbels en geulen kom ik weer uit op de hoofdweg, vrij dicht bij Stovepipe Wells. Blij dat ik het heb gehaald, haal ik het zweet van mijn voorhoofd af en vind al snel een bed voor vanacht en zelfs een werkende internetverbinding, wow!

Vooruit plannen

De weersvooruitzichten zijn wat gewijzigd en de verwachting voor morgen is nu ongeveer hetzelfde als vandaag. De pinnacles waren zo indrukwekkend en fotogeniek dat ik morgen gewoon terug moet, maar dan met genoeg tijd om de juiste plekjes te vinden.

Death Valley National Park is een echte winterbestemming omdat de temperaturen dan behaaglijk zijn en er niet te veel toeristen zijn. Ik wil minstens een paar dagen hier blijven, maar voor het weekend wil ik wel in Las Vegas zijn. De bestemming daarna wordt Zion National Park.

Als ik nog eens naar de GPS kijk begrijp ik eindelijk waarom dat ding me over die rotweg heeft gestuurd. Hij is ingesteld voor de kortste route in plaats van op de snelste. Ik snapte het al niet. Ik zet hem maar op de snelste route om dit soort avonturen te vermijden.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Zuidwest VS Winter 2010, Dag 03

Download het originele gpx bestand hier.

edit