Dag 20/21

Kodiak beren

Vandaag ga ik een leuk dagje tegemoet, vliegen naar Brooks Falls voor een berenuitje. Om 09:00 vertrekken we vanaf het meer hier vlakbij. Dus ik hoef me niet te haasten. We hebben geluk, het is een stralend blauwe lucht.

We gaan vliegen met een watervliegtuig, da’s ook voor het eerst. Ik zeg tegen de pilote dat ik zelf ook een brevet heb en mag daarop voorin op de co-pilot seat gaan zitten, “because you know what you’re doing” zegt ze nog. Nou in het algemeen wel ja maar niet zomaar op dit ding denk ik. Hoewel ik hetzelfde zou doen als ik haar was. Liever een piloot naast me dan achterin. Het meeste in de cockpit is wel standaard, maar niet alles en een watervliegtuig lijkt me ook wel wat anders met opstijgen en landen. Het valt wel mee zegt ze. Als je al kunt vliegen is het een uurtje of 5 les en dan kun je er alleen mee weg. Hmmm dat moet ik even vasthouden.

We zijn met zijn vieren, achterin zit een stel uit Colorado. De takeoff is best leuk. Zodra ze gas geeft gaat de neus helemaal omhoog zodat het hele toestel achterover op het water gaat staan. Het dashboard is vrij hoog en je hebt vrijwel geen zicht vooruit. We gaan steeds harder maar het duurt best lang voordat ie los komt.

De vlucht gaat 1.5 uur duren waarvan de eerste helft over zee. Bestemming is Katmai National Park, waar de grootste beren ter wereld leven. In de verte zie ik Mt Augustinus liggen, het vulkaantje dat ik de afgelopen avonden al een paar keer heb gefotografeerd en dat een paar jaar geleden nog is uitgebarsten. Ik heb de hele start gefilmd en het idee was om dit de hele vlucht te blijven doen, maar boven zee valt er niet zo heel veel te zien.

Stephanie (of Steph zoals op haar jasje staat) komt uit Minnesota en was bezig met haar vliegopleiding om op verkeersvliegtuigen te kunnen gaan vliegen, maar kreeg daar twijfels over. Ze is er op een gegeven moment mee gestopt en naar Alaska gegaan om voor haar oom te werken die een goudmijn heeft. Hier kwam ze in aanraking met bushvliegen en is daar op overgestapt. Ze heeft een eigen watervliegtuig gekocht en is daar mee naar Alaska gevlogen. Ze woont en werkt hier al 5 jaar voor Steller Airways. Van mei tot september werkt ze 7 dagen per week als piloot en gids, de rest van het jaar heeft ze vrij en gebruikt ze om te skieën en familie te bezoeken.

Na zo’n drie kwartier vliegen we vlak naast Mt Augustinus en nu pas zie ik dat het een eiland is. Voor ons liggen bergen van ongeveer 5000 voet hoog. Dit is allemaal vulkanisch gebied en er liggen ook veel aslagen van eerdere uitbarstingen. Achter de bergen liggen een aantal meren en op één van deze meren gaan we landen, vlakbij Brooks Camp. In de zomer is dit een gekkenhuis waar soms wel 1000 mensen per dag komen. Nu is het gesloten en zijn we vrijwel alleen. Ik film de landing weer. Ze houdt het toestel vrij vlak en zodra we het water raken hoor en voel je de drijvers klapperen op het water. Zodra de snelheid eruit loopt zakt het toestel weer even helemaal achterover en komt daarna terug recht op de drijvers. We taxien naar het strand en schuiven zo het land op. Links zien we een beer lopen langs de waterkant.

Steph heeft lieslaarzen aan en stapt in het water. Ze draait het toestel met de hand om en trekt hem weer terug op het zand. Dan haalt ze een plank die voor ons als loopplank dient om met droge voeten aan land te komen. Dan worden alle spullen één voor één uitgeladen en wordt het toestel vastgezet.

We mogen helemaal niets aan eten meenemen, alles moeten we hier achterlaten in een houten schuurtje. Daarna lopen we een pad af. We moeten zoveel mogelijk bij elkaar blijven en zachtjes praten. Na een kleine 100 meter komen we bij water aan met een brug erover die naar de waterval gaat. Aan de overkant zit een vrouwtjesbeer met een jong, te dicht bij de brug voor ons om er over heen te gaan. We moeten wachten. Voor foto’s is het eigenlijk te ver weg en er is nog tegenlicht ook. De twee beren blijven maar een beetje rondlopen daar en het is Steph niet duidelijk waarom ze dat doen.

Dan zien we nog een beer in het water, een mannetje. Hij steekt z’n kop onder water, oortjes blijven boven, en waadt zo wat rond op zoek naar zalm. Je ziet z’n kop steeds van links naar rechts schieten. Erg leuk gezicht. Dan komt er nog één van onder de brug vandaan en ook van links komt er nog een kleinere het water in. Die wordt er meteen weer uitgejaagd. Eén van de twee grotere gaat ook aan land en als we even niet opletten is die in het gras verdwenen.

De moeder met jong blijft maar hangen bij de brug. Af en toe gaat ze even rechtop staan en tuurt het gras in. Het kleintje doet haar na, wat wel grappig is. Steph denkt dat er een mannetje in de buurt is. Vrouwtjes paren in principe niet zolang ze nog jongen hebben en dat is voor mannetjes, behalve een lekkere snack tussendoor, nog wel eens een reden om een jong te doden. Vrouwtjes zijn dus altijd op hun hoede hiervoor.

Het water loopt onder de brug door en mondt uit in een plas. Ook daar zien we verschillende beren, een moeder met 3 jongen en nog een paar mannetjes. We blijven een beetje heen en weer verhuizen hier voor de brug, afhankelijk van waar wat gebeurt. Eén keer komt een mannetje onze kant op en gaan wij terug. Als ik weer een keertje naar rechts van de brug loop omdat ik daar wat beren hoor in de plas, komt Steph meteen achter me aan lopen met mijn tas. Ze zegt dat beren heel nieuwsgierig zijn en dat ze niet graag zou zien dat er eentje mijn tas te grazen neemt. Ok continue bij me houden dus.

Dan verschijnt er aan de overkant opeens een mannetje links van het vrouwtje. Ah dat is dus de reden dat ze al een tijdje wat zenuwachtig rondloopt daar. Ze doet meteen een uitval naar het mannetje dat weggaat. Een minuut of 10 later komt hij weer terug, maar dit keer meer vastberaden en gaat vlakbij haar zitten en doet net of hij haar niet ziet. Moederbeer gaat zitten met het jong achter haar. Ze gaat een tijdje zitten geeuwen, hetgeen een teken van irritatie is. Intussen zijn er nog een paar mensen bijgekomen. Dan gaat de moeder met haar bek wijdopen staan brullen naar het mannetje. Dit gaat een hele tijd zo door en de gidsen vragen zich af waarom ze toch niet gewoon weggaat. Dan komt er nog een mannetje bij aan de rechterkant. Ze zit nu dus tussen twee vuren en heeft één uitweg maar blijft zitten.

Dan komt Steph opeens aanlopen vanuit de richting waar we straks vandaan zijn gekomen. Achter haar zie ik een enorme beer aan komen sjokken. Ze hoorde iets en was even gaan kijken maar kwam meteen weer terug. Oei wat gaat er nu gebeuren? Wij kunnen geen kant op. Voor en achter ons water, een brug waar we niet op kunnen en links komt die beer eraan. En wat is dat ding groot zeg!!!! Vergeleken hiermee zijn de beren die ik tot nu toe heb gezien maar schoothondjes. Op 100 meter afstand valt dat niet zo op maar van zo dichtbij… de bovenkant van zijn voorpoot is net zo dik als mijn hele romp.

We moeten direct in een rij gaan staan langs het pad en daarmee ruimte maken voor de beer. De gidsen lachen wat en praten tegen de beer zodat hij weet dat we er zijn. Ze lijken op hun gemak dus dit zal wel niet de eerste keer zijn dat dit gebeurt. Niet helemaal op mijn gemak maar wel enigszins gerustgesteld door het zelfvertrouwen van de gidsen blijf ik doodstil staan. Ik kan geen foto’s maken want met de lens die ik er nu op heb zitten kan ik zijn linker neusgat beeldvullend erop krijgen. Ik ga nu echt niet in mijn tas zitten rommelen. Gewoon stilstaan en kijken. Zou hij echt zo dicht langs ons gaan lopen? Het pad is nauwelijks twee meter breed. Best eng eigenlijk. Als dat ding het op z’n heupen krijgt ben je volkomen machteloos. De beer houdt een klein beetje links aan, gaat van het pad af en loopt door het water langs ons op nog geen 3 meter afstand, daarna gaat hij het pad weer op. WOW!!!! Wat een belevenis zeg!

Aan de overkant is de stand-off nog steeds gaande. De moeder zit te bleren naar de beer links van haar en heeft ook die aan de rechtkant in de smiezen. Een ranger vraagt zich af waarom ze zich niet gewoon terugtrekt in het bos. Dit is nu al uren bezig. Straks krijgen we de rest hier niet eens te zien. Dan gaat de beer aan de rechter kant weer het water in om te vissen.

Na een tijdje geeft die aan de linkerkant het ook op en verdwijnt de struiken in. De moeder loopt er wat later achter aan om zeker te weten dat het gevaar is geweken en… komt dan weer terug om haar plekje bij de brug in te nemen. Iedereen vraagt zich af wat er nou zo interessant aan dat plekje is. Op een gegeven moment verschijnen er een paar hengelaars aan de overkant die deze kant op willen.

De moeder met het kleintje komt opeens in beweging en niet te geloven, maar ze gaan weg! Maar dan komen de twee zwemmende mannetjes weer richting de brug. Nee he, niet weer! De hengelaars wagen het erop en komen over de brug naar onze kant.

Onze gids vindt het nog onverstandig om te gaan. Er zit niets anders op dan wachten. Een paar keer lijkt het erop dat ze weggaan maar ze komen telkens weer terug.

Eén van de beren gaat een dutje doen en als de andere even wat verder van de brug is wagen we het erop.

Aan de overkant lopen we een pad af richting de waterval en Steph denkt dat de kans klein is dat daar nu beren zijn. In de zomer zijn er heel veel daar maar de laatste tijd is het een stuk minder. De meesten zoeken het al hogerop om hun buik vol te eten aan bessen.

We komen aan bij een verhoogde constructie van hout waarbij je een meter of 4 boven het bos loopt. Dan zien we de waterval maar inderdaad geen beren. Ik wil toch wel een paar foto’s maken van de waterval en terwijl ik bezig ben komt er een grote beer door het water aanzetten die vlak voor onze neus op zalmvangst gaat. Al snel heeft hij er één te pakken. Hij zet de kop klem met zijn voorpoot, bijt in de nek en trekt in één keer de hele huid eraf. Als hij die naar binnen heeft gewerkt bijt hij de staart eraf. Daarna het volgende stuk en zo werkt hij richting de kop. De zalm is ongeveer net zo groot als ik gisteren heb gevangen. Dat betekent dat de stukken die hij eraf bijt ongeveer een kilo wegen. Totdat het laatste stuk eraf is blijft de zalm bewegen. Oef, ondanks dat het met een paar minuten wel gebeurd is, lijkt het me toch niet bepaald een prettige manier om aan je eindje te komen. Dan waren die zalmen bij ons gister beter af.

Al snel heeft hij nummer twee te pakken en die ondergaat het zelfde lot vlak onder ons, een mooie kans om wat foto’s te schieten. Na de zalm volgen nog een paar pollen gras en dan banjert hij de struiken weer in. Hierna gaan we weer langzaam teruglopen want het is intussen al laat geworden.

Terwijl we terug lopen, kletsen we wat om geluid te blijven maken. Dit is belangrijk zodat beren ons horen aankomen. Het gehoor en vooral de reukzin zijn veel beter ontwikkeld dan bij ons, gezichtsvermogen is vergelijkbaar. Als ik vertel dat ik op zoek ben geweest naar elanden maar ze nog steeds niet heb gevonden, zegt Steph dat de elanden nu allemaal hoog in de heuvels zitten, maar eind mei begin juni lopen ze allemaal in het dorp rond. Beren volgen de drachtige wijfjes om de jongen op te vangen na de geboorte. De wijfjes weten dit en weten ook dat ze in het dorp veilig zijn. Er zijn veel beren hier maar vooral aan de andere kant van de heuvel.

Nog een paar honderd meter van de brug verwijderd, wordt onze route opeens versperd door weer zo’n grote beer die over het pad komt aansjokken. Ai, nu zijn we maar met 4 en er is geen ruimte naast het pad. Aan beide kanten zijn struiken. We moeten meteen weer in een rijtje aan de kant gaan staan en Steph klapt een paar keer in haar handen en roept naar de beer. Dan zegt ze, ’Yes, he knows we are here’. Ik weet niet of ik dit wel zo leuk vindt. Deze keer gaat ie op ongeveer een meter voorbijkomen, want meer ruimte is er niet.

De vrouw duikt al een beetje weg in de struiken achter ons en Steph pakt een flare die ze gereed houdt als een ’last resort’. Lekker hoopgevend. Ze blijft tegen de beer praten en zegt dat een flare niet voorkomt in hun natuurlijke omgeving en dat ze er daarom hopelijk bang voor zijn. Ze zegt dat de beer al ruimte begint te maken. Eerst zie ik niet wat ze bedoelt, maar inderdaad, hij verlegt zijn koers stapje voor stapje richting de andere kant van het weggetje dat maar minder dan 2 meter breed is.

Dan stopt hij op een meter of 10 van ons vandaan, steekt z’n kop in het gras en begint met een hoop geklots te drinken uit een slootje. Stept begint te lachen en roept naar hem ’are you kidding?’. Na een tijdje stopt hij, draait zich om naar ons en gaat zitten. Hij steekt zijn neus omhoog, snuift wat in de lucht en blijft verder op zijn gemak zitten. ’Unbelievable’ zegt Steph. Ze vraagt aan de vrouw die al helemaal achter ons is verdwenen, of we langs het pad door het riet kunnen lopen en hem zo kunnen passeren. Dat blijkt te kunnen. Het is wel erg drassig daar. Steph blijft de hele tijd tegen de beer praten en dat gaat een beetje zo van. ’Hey bear we are going to pass you. We mean no harm to you. Going back from the road now. Walking slowly along the road. Passing you now. You can just stay there. We are here, almost passed you. Going slowly back to the road now. Coming back on the road. We see you now and are back on the road’. Het is een hele natuurlijke manier om tegen de beer te praten. Het maakt natuurlijk helemaal niets uit wat je zegt want begrijpen zal die het niet, maar het zorgt er wel voor dat je continue geluid blijft maken en dat is helemaal belangrijk als je uit het zicht verdwijnt zoals wij net deden achter het riet. Doordat Steph tegen de beer blijft praten weet ze zeker dat hij weet waar we zijn. Geen verrassingen dus.

De beer blijft op zijn gemak zitten op de weg en kijkt wat voor zich uit. Van de zijkant gezien heeft ie best een vriendelijke blik. De mond loopt in een golf wat een beetje op een glimlach lijkt. Ben wel blij dat we er langs zijn. Ben er echt van onder de indruk, zo groot dat die beesten zijn en zo dichtbij. Steph zegt dat ze ons als één groot organisme zien als we zo dicht bij elkaar staan en dat hij in principe geen conflict wil met iets dat groter is dan hij. Het viel me al op dat hij telkens langs ons heen keek toen hij aan kwam lopen. Heel kort de blik op ons maar er meteen weer vanaf. Rechtstreeks oogcontact kan uitdagen. Ze zegt dat je direct oogcontact beter kunt vermijden, tenzij een beer recht op je af komt lopen met ogen en oren op jouw gericht. Dit zijn vaak jonge mannetjes. Die testen hun omgeving. Alles wat ze niet kennen onderzoeken ze. In zo’n geval moet je hem recht in de ogen kijken, met de armen zwaaien en heel hard schreeuwen om hem te overbluffen en flare of bairspray gereed houden.

Ze heeft al eens zo’n ontmoeting als zonet gehad in haar eentje in het bos. Bearspray gebruikt ze zelf nooit omdat je altijd met de wind zit. Ook goed om te weten.

We lopen verder richting het vliegtuig en komen drie meiden tegen. Steph zegt tegen ze dat er een beer op het pad zit. ’Oh cool’ en ze lopen er recht op af. Uhm, ik weet niet maar eh, ik ben blij dat wij de andere kant op gaan nu (-;

Grappig eigenlijk nu ik er over nadenk. Beide keren kwam de beer recht op ons af lopen, gingen wij aan de kant en verlegde hij vervolgens ook zijn koers. Ze respecteren dus je persoonlijke ruimte net zoals ze die zelf ook graag hebben.

Bij het vliegtuig loopt ook nog een beer dus we moeten even wachten. Daarna gaan we snel op weg want het is nog 1.5 uur terug. Ik film onderweg nog wat bergen en zodra we boven zee zijn heb ik wat meer tijd om eens op het vliegen te letten. Heen vlogen we op 6000 voet, nu terug op 5500, hoogteseparatie om botsingen te voorkomen. Het valt me ook op dat ze op een radiaal naar een baken vliegt, koers 040, heen zal dus 320 zijn geweest. Moet natuurlijk ook wel, boven zee wil je niey verdwalen.

Rondom is zo’n 100 mijl, 180 km zicht, dat had ik me nog niet eens gerealiseerd. In Nederland heb je vaak 10-20 km maar vaak genoeg ook een stuk minder. In een heel enkel geval wil het wel eens 40 zijn of zo. In het stuk zee dat ik voor en naast me zie, past Nederland, bizar…

Al snel zie ik de Spit, een lange landtong, verschijnen bij Homer verschijnen. Ze maakt een inspectierun boven het meer en na nog een bocht landen we weer op het water. Een meter of 30 voor de steiger zet ze de motor uit en met wat roerbewegingen komen we langszij. Ze springt eruit en trekt het vliegtuig tegen de steiger aan. Dit is ook een kunstje dat je wel een paar keer moet oefenen, remmen of achteruitgaan is er niet bij. Het moet in één keer goed. We nemen afscheid en ik stap in de auto.

Eten bij Joe en Steph

Over 2 uurtjes wordt ik bij Joe en die andere Steph verwacht voor het eten. Na wat opstoppingen door wegwerkzaamheden kom ik in Soldotna aan en boek een kamer, daarna meteen door.

Leuk om ze weer te zien. Ik krijg meteen een glas wijn in mijn hand gedrukt en dan gaan de zalmmoten op het vuur. Op de vraag wat er allemaal in de pan zit, krijg ik te horen knoflook. Goeidag zeg de hele pan zit er vol mee, dat zal me een kegel worden morgen. Verder eten we gebakken broccoli, fruit en brood. Het beste van de schotel is volgens Joe om het brood in de jus te dippen. Alles bij elkaar een hele leuke avond. Ik krijg de blokhutjes aan de rivier te zien die ze verhuren en hij laat me ook nog zijn mooiste foto zien van drie silhouetten van mannen, zijn vader, zijn zoon en hijzelf die geweien van rendieren dragen na de jacht met een mooie lucht na zonsondergang op de achtergrond. Inderdaad een mooie foto. Ook zie ik Mark (zijn zoon die ik eergisteren aan de lijn had voor het vissen) en Matt de visgids. Joe is 63 en Steph 47. Beide komen ze niet uit Alaska. Rondom 22:00 ga ik terug naar mijn hotel.

Wat een dag zeg, om nooit te vergeten!

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Alaska Herfst 2013, Dag 20

Download het originele gpx bestand hier.

edit