Dag 7/21

Een vreemde ontmoeting

Vanochtend weet ik even niet wat te doen. Het regent bijna overal in Alaska. Dan besluit ik om maar naar het zuiden te rijden. Misschien een boottochtje doen of zo. Eerst richting Wrangell- St. Elias National Park. Rich en Debby zijn hier ook naar toe geweest en dat was hen goed bevallen. Na een uurtje kom ik bij het visitor center aan maar de jongen die daar staat kan me ook niet veel meer vertellen. De weg schijnt nogal slecht te zijn, maar hoe slecht weet ie ook niet.

Ik denk dat ik het er maar niet op moet wagen, bovendien is het er eigenlijk al te laat voor. Dat gaat zeker 3 uur heen en 3 uur terug kosten en ik weet niet of daar slaapplekken zijn. Nee Valdez in het zuiden wordt het.

Na een tijdje rijden dacht ik dat ik het park al voorbij was, maar opeens zie ik de afslag. Ben zo benieuwd dat ik bijna automatisch de afslag neem. De eerste 20 mijl zijn normale weg dus dat kan zowiezo. Na een half uurtje kom ik daar aan en sta aan het begin van de 60 mijl onverharde weg. Er staat een bord met de nodige waarschuwingen over eigen risico en zo. Ok laat maar dan. Met goede banden had ik het wel aangedurfd maar nu is maar beter van niet. Misschien de laatste week de auto upgraden naar een 4wd en dan nog eens hier naartoe. We zullen zien.

Terug op de hoofdweg wordt het steeds meer bewolkt en gaat het ook weer regenen. Na een tijdje zie ik een meisje langs de kant van de weg staan en ze steekt haar hand op. Wat doet die hier? Er is in de wijde omtrek helemaal niets. Ik stop de auto en wacht tot ze er is. Ze is echt nog heel jong, een jaar of 15 of zo. Ze stapt in, ik geef haar een hand en zeg “Hi I’m Eric”, ze aarzelt even en zegt dan ’My name is Mariah’. Ze vraagt of er hier ergens een supermarkt is. Ik zeg dat ik dat niet weet omdat ik hier voor de eerste keer ben, ik ga naar Valdez. ’Oh Valdez, dat is helemaal goed’. Ze vraagt of ze tot daar mag meerijden. Ik vind het best.

Ik vraag wat ze hier doet. Ze zegt dat ze een paar dagen ’in the woods’ is geweest. Ik weet niet wat er met haar aan de hand is maar vind het een nogal vreemd verhaal. Zou ze echt in het bos geslapen hebben dan? Misschien is ze van huis weggelopen of zo? Ik geef haar de Milepost, een soort stratenboek en leg haar uit dat er mijl voor mijl beschreven is wat er langs deze weg te vinden is. Kan ze kijken waar de eerste supermarkt is. Ze bladert wat onwennig in het boek en slaat het dan dicht.

Dan vraagt ze of ik het erg vind als we niet teveel praten. Mij maakt het niet uit. Ze zegt dat haar mond een beetje zeer doet omdat er pas 5 kiezen getrokken zijn. Ze trekt haar muts over haar hoofd en blijft stil zitten. Vreemd.

Na een tijdje vraag ik of ze misschien iets wil eten, maar ze hoeft niets. Ze zegt dat ze niet weet waar ze is maar dat ze wel weet waar ze moet zijn. In Valdez weet ze waar ze heen moet. Niet lang daarna zegt ze ’This might sound strange but I would like to walk again for a while, can you stop the car please? I can always wave another car down later’. Waarop ik vraag ’Here!!?’ en ’Are you sure?’ Ze bevestigt beide en ik zet de auto aan de kant. Ze stapt uit en bedankt me waarna ze weer begint te lopen. Er is helemaal niets hier, alleen maar bos. Een beetje meewarig rij ik weer verder. In mijn spiegel zie ik dat er twee andere auto’s langs komen, maar ze steekt haar hand niet op.

Vraag me af wat haar verhaal is en wat er nu met haar gaat gebeuren… Zo’n meisje hier alleen kan toch niet goed gaan? Ik had haar graag verder geholpen, maar als ik niet weet wat het probleem is weet ik ook niet waar ik goed aan doe.

Ik rij verder richting Valdez. Verderop is de weg overstroomd maar niet zo erg dat ik er niet voorbij kom. Er zijn ook nog twee flinke watervallen Breidal Veil en Horsetail. Die namen gebruiken ze ook overal. Dit zijn de enige twee hier die een naam hebben, maar het stikt ervan, de ene na de andere.

Na een uurtje kom ik in Valdez aan. Het regent pijpestelen hier. Het is nog vroeg, 13:00 pas. Ik vind een hotel en kan meteen mijn kamer in. Eens uitzoeken wat hier allemaal te doen is. Weerberichten zijn dramatisch trouwens, regen, regen en nog eens regen. Vrouwtje bij de balie zei dat juni en juli alleen maar zon was, maar nu al 5 weken onafgebroken regen met overstromingen.

’s Avonds ga ik voor de fish en chips met verse heilbut. Erg lekker. Ik kijk uit op de haven en zie de toerboten vertrekken. Misschien toch maar gewoon doen dan morgen, ondanks de regen. Ik slaap er nog een nachtje over.

Later zit ik in een warm bad te relaxen terwijl het stort buiten. Ik moet weer terugdenken aan Mariah. Waar zal zij nu zijn, hier in Valdez of ergens in het bos…

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Alaska Herfst 2013, Dag 07

Download het originele gpx bestand hier.

edit