Dag 6/21 – Deel 2/2

The Old Denali Hightway

Nadat we weer zijn aangekomen bij het treinstation nemen we afscheid van elkaar. Leuk dat er in die paar dagen een band ontstaat.

Er begint een beetje een idee van een route te ontstaan. Ik kan vandaag via de Old Denali Highway richting het oosten rijden en dan naar Wrangell- St. Elias National Park. Ik had nog in gedachten om iets verder naar het zuiden te rijden om Denali nog een keertje van die kant te fotograferen, maar de lucht is de afgelopen uren helemaal dichtgetrokken. Kleine kans dus nog maar dat die te zien zal zijn.

Meteen door naar het oosten dan maar. Het eerste deel van deze weg valt nog wel mee, maar later wordt het wegdek ruwer. Het zit helemaal vol met gaten en overal liggen losse stenen. Al gauw begint het weer te regenen. Er hangt een heel gordijn en van de omgeving valt nauwelijks iets te zien. Ik ga een paar keer even de auto uit voor een paar foto’s als de regen even wat minder is maar veel is het niet vandaag.

Soms heb je tijdens het reizen wat ongemakken en zo ook nu. Ik moet nodig naar de plee maar het eerstvolgende hotel is nog uren rijden hiervandaan. Ik heb geen papier bij me en er is nergens beschutting hier, bovendien regent het ontzettend hard. Ik heb nog geen idee hoe ik dat op moet lossen.

Dan valt me een oranje lampje op het dashboard op, een omgekeerde U met golfjes aan de onderkant. Ik vraag me af wat dat is. De motortemperatuur is in orde en de motor maakt ook een normaal geluid. Misschien iets met de airco of zo. Oranje betekent meestal geen direct probleem maar iets waar je binnenkort naar moet kijken. Maar even verder rijden dan en straks bij het hotel even uitzoeken.

Dan hoor ik een harde bonk links voor en nog een keer. Hmm dit klinkt niet goed. Lijkt wel of er iets is afgebroken of zo. Maar even kijken wat er aan de hand is. Oeps, de linker voorband is helemaal plat. Vond al dat ie net wat raar weggleed. De rest ook meteen maar even nakijken. Achter is alles in orde maar fok rechtsvoor is ook al half leeg. Ai dit is wel even een serieus probleem. Ik heb aan beide kanten 60 mijl weg naar het eerstvolgende plaatsje.

Ok even stap voor stap. Eerst maar even de struiken in want zo kan ik niet helder denken. Een handvol versgeplukte blaadjes is niet zo comfortabel als papier maar it does the job. Regenkleding aan want ik wil niet helemaal zeiknat worden. Reservewiel opzoeken en eerst maar links voor vervangen want daar kan ik zowiezo niets meer mee.

Dan zie ik voor me een auto aankomen. Gelukkig rijden er genoeg hier. Ik steek mijn hand op en ze stoppen. Ik leg het probleem uit en na wat overleg lijkt het het beste dat ik met hen mee terugrij naar waar ik vandaan kom. Joe en Stephany, volledig gekleed in camouflagekleding, runnen een aantal cabins en een visbedrijfje voor toeristen ergens ten zuiden van Anchorage. Ze hebben nu vakantie en rijden wat rond op zoek naar een plekje om te overnachten. Ze willen op rendieren gaan jagen. We halen beide wielen van de auto af en laden al mijn spullen in hun auto. Volgens Joe staat de auto goed, daar komt niemand aan.

Het zijn aardige mensen en we wisselen onze kaartjes uit. Na een kilometer of 10 komen we langs een hotel dat me op de heenweg niet eens was opgevallen. Ze repareren ook banden. Aardige kerel begint meteen met de reparatie, maar er blijkt een flink gat in beide banden te zitten, een centimeter lange scheur. Hij probeert er een stop op te zetten maar die houdt niet. Het gat is te groot. Op de vraag wat we hem schuldig zijn, zegt ie ’never ask anything for a plug’.

14 mijl verderop zit een reparateur die betere spullen en ook banden heeft. We bedanken hem en rijden verder. Dat tentje hebben we snel gevonden en hij heeft ook de 2e hands banden liggen die ik nodig heb, met nog ongeveer evenveel profiel erop als de banden die van de auto afkomen. 40 dollar per stuk + 10 voor de arbeid. Valt me nog mee eigenlijk. De banden die van de auto afkomen zijn overigens heel slecht wat waarschijnlijk de reden is dat ik er doorheen ben gegaan. Hier had ik even beter naar moeten kijken. De achterbanden zijn veel beter. Ik zal ook wel niet de eerste zijn die een lekke band heeft gekregen als er zoveel reparatiebedrijfjes zitten hier.

Het is een beetje vreemd mannetje dat continue wat in zichzelf mompelt en soms even niet lijkt te weten hoe hij verder moet. Ondertussen klets ik nog wat met Joe, over de visexcursies die je bij hem kunt doen. Zalm en forel doen ze en je kunt ze beide op één dag doen. Dat lijkt me wel wat. Ik ga proberen om volgende week een dagje in te plannen bij ze. Nu ik in Alaska ben moet ik toch eigenlijk wel een echte zalm vangen. Zalmen worden gehouden en forel wordt teruggezet. Joe vindt het trouwens schandalig dat er zulke slechte banden onder de auto zitten. Ondertussen horen we nog wat positief klinkend gemompel en beide banden blijken op de velg te zitten.

Alles weer inladen en gauw terug rijden naar de auto. Ondertussen kletsen we nog wat en vertel ik over de verhaaltjes die ik schrijf. Steph kraait van pret en gooit haar armen in de lucht “weéll become famous” hahaha.

Dan zijn we weer bij de auto. De regen stroomt nog steeds. Eerst het linkerwiel erop en dan de andere kant. Steph laadt ondertussen alle spullen weer over in mijn auto. Schuilen voor de regen doen ze ook niet. Blijkbaar zijn ze het gewend en blijven gewoon buiten staan. Even later is alles weer geregeld. Ik bedank ze hartelijk voor de hulp en vraag of ik ze op de een of andere manier kan compenseren. éAbsolutely noté is het resolute antwoord van Joe. Ik bedank ze nogmaals en ga terug naar de auto. Joe roept me nog na dat ze me enkele mijlen zullen volgen om te kijken of ik geen lekke banden krijg en begint dan hard te lachen (-; Leuke lui.

Ik kan weer verder en rij nu maar wat langzamer. Heb geen zin in nog zoén avontuur. Voor me zie ik vier grote rendieren aan de linkerkant verschijnen. Zachtjes laat ik de auto tot stilstand komen en wacht af. Na even aarzelen hobbelen ze rustig, flanken tegen elkaar aan, de weg over en de struiken in. Wat een gezicht, sprakeloos en met kippenvel op mijn armen rij ik weer verder. Een paar uur later ben ik eindelijk van die rotweg af en kan ik naar het zuiden rijden.

Het begint langzaam te schemeren en het is intussen droog geworden. Plots zie ik de perfecte foto links van me: een laag open naaldbos met gele dwergberken op de voorgrond en een diepblauwe lucht op de achtergrond. Het is al vrij donker nu maar dat zal heel erg mooi uitkomen op de foto. Er is echter geen plek om even te parkeren. Het is een tweebaansweg zonder vluchtstrook. Even denk ik eraan om gewoon midden op de weg te stoppen, maar dat is veel te gevaarlijk, dat kan ik niet doen, zeker niet in het donker.

Ik rij nog wat verder maar hier is het niet zo mooi als daarnet. Dan zie ik opeens een hele bergketen in alpenglow voor me, vurig rood gekleurde ijskappen tussen de bomen door. Die moet ik hebben. Even iets verder rijden om te kijken of ik vrij van die bomen kan komen, maar vanaf nu gaat het alleen maar naar beneden en tot overmaat vam ramp zit er ook een auto achter me, dus snel even keren is geen optie. Na nog wat verder rijden weet ik het, het is inmiddels al voorbij, dit licht is weg. Klote! Twee topfotoés gemist. Dit blijft altijd nog een paar uur door zaniken in mijn hoofd, maar ik weet echt niet hoe ik deze wel had kunnen hebben.

Na nog een uurtje doortuffen in het donker kom ik in Glenallen aan, een donker gat zo blijkt. Het enige hotel heeft nog één kamer over dus gelukkig kan ik zo mijn nest in. Het is 22:00 uur nu, zo’n 3.5 uur later dan mijn schatting van vanmiddag. Ik heb geen zin meer in eten en ga meteen naar bed. Pfoeii wat een dag.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Alaska Herfst 2013, Dag 06

Download het originele gpx bestand hier.

edit