Dag 6/21 – Deel 1/2

Vertrek uit Denali

Om 0520 moet de koffer buiten staan, ontbijt om 05:30 en vertrek om 06:15. Ik wil eigenlijk weer voorin de bus zitten maar deze keer aan de rechterkant. Na het eten denk ik nog wat tijd te hebben maar opeens zie ik dat de bus al voor staat en dat bijna iedereen er al in zit. Fok, plekje voorin zal wel weg zijn dan. Gelukkig gaan er niet heel veel mensen mee en ik heb vier stoelen voor mezelf ergens net achter het midden.

We rijden naar Reflection Pond voor de zonsopkomst. Daarna verder. Plotseling komt er een eland vlak langs de bus voorbij galopperen, maar bijna niemand ziet hem. Ik roep een paar keer ’Eland, Eland’ maar had dus ’Stop Please’ moeten roepen, want dan stopt de bus pas. De eland is ons al voorbij gerend en blijft een beetje vertwijfeld verderop staan, te ver voor foto’s.

De bergen liggen er mooi bij en Denali is bijna vrij van wolken. Beste zicht tot nu toe. Wat verderop zien we weer een eland tussen de wilgen, maar wederom te ver weg voor foto’s en hij staat ook in de schaduw. Bij de gletsjer is nu heel goed te zien dat hij een bocht van 180 graden maakt. Eerst helemaal naar links tussen twee bergketens in, dan de bocht en weer helemaal voor langs de andere kant op. Kristy, onze chauffeuse, komt uit Nieuw-Zeeland en woont hier al heel lang. Ook zij doet dit al jaren en ze heeft nog wat aanvullingen op het verhaal van Evie.

De gevolgen van klimaatverandering zijn hier goed te merken. Er is een evenwicht in begroeiing tussen wilgen (goed voor elanden) en mos (goed voor rendieren). Doordat het warmer wordt schuiven de wilgen verder op. Die kunnen nu groeien waar dat voorheen niet kon en dit gaat ten koste van de mossen, waar de rendieren van afhankelijk zijn. Ook de vele kettleponds, kleine vijvers achtergelaten door gletsjers, lopen langzaam leeg, omdat de permafrost die er onder zit ontdooit en het water niet meer tegenhoudt. De bevers die er hun woonplaats hadden moeten op zoek naar wat anders.

Dan zien we een grizzly vlak langs de weg. Ze is aan het grazen en werkt als een stofzuiger het terrein af, met de kop van links naar rechts zwaaiend en af en toe een stapje een andere kant op. Lastig te fotograferen omdat alleen de oren maar boven het maaiveld uitsteken. Af en toe hoor ik wat geblaf en de beer kijkt soms ook heel even op. Dit gaat een tijdje zo door en opeens als door de bliksem geraakt komt ze keihard recht op de bus afrennen. Wat een snelheid zeg! Nu snap ik waarom het geen zin heeft om weg te rennen.

Ze is blijkbaar ergens van geschrokken, want rent al piesend hard de bus voorbij en dan een hele steile heuvel op. Hiervandaan lijkt die helling bijna vertikaal, zal al gauw iets van 70 graden zijn denk ik. Ze rent hem een paar honderd en meter op in minder dan een minuut. Ik zou daar minstens een half uur voor nodig hebben als je al genoeg grip zou kunnen hebben om niet continue terug te glijden. Boven aan de helling schijnbaar niet eens buiten adem, kijkt ze naar beneden of er nog gevaar is en wandelt dan rustig verder of er niets is gebeurd. Spectaculair!!

Het is ons niet duidelijk waar ze nu van is geschrokken. Bij de volgende stop vertel ik van het geblaf dat ik constant hoorde. Verder heeft niemand dit gehoord. Kristy zegt dat dat een wolf kan zijn geweest. Later weer terug in de bus komt er iemand naar me toe en die laat het geluid van een opgenomen filmpje horen waar het geblaf ook op staat. Hij zegt dat de camera van zijn vrouw dat geluid maakt als ze een foto maakt. Kan best zijn dat wij die beer hebben laten schrikken.

Kristy vertelt meteen nog wat berenverhalen. Zo is er Hannibal the Cannibal, een groot mannetje dat een vrouwtjesbeer aanviel en doodde. Na ervan te hebben gegeten bedekte hij de restanten met aarde en ging er bovenop liggen. Telkens als hij weer trek had groef hij haar op en at verder. Na een week was alles op en konden park rangers de restanten opgraven en bekijken. Zo kwamen ze er achter dat het een vrouwtjesbeer was.

Vorig jaar is er ook een man opgegeten hier. Die was in zijn eentje een paar kilometer een berg opgelopen en had daar een grizzly aangetroffen die hij een hele tijd heeft lopen fotograferen. Dit konden ze later reconstrueren toen ze zijn camera vonden. Hij kwam steeds dichterbij. De beer had hem compleet genegeerd totdat hij er genoeg van had. Hij viel aan en doodde de man. De man had vooraf verteld waar hij heen ging en toen hij niet terugkwam gingen ze hem zoeken met een helicopter. Ze vonden hem al snel, maar de beer verdedigde zo agressief zijn kill dat hij alles aanviel wat maar in de buurt kwam, inclusief de helicopter. Ze zijn daarna teruggekomen met een ranger die de beer heeft afgeschoten. Iedereen in het park was meer begaan met de beer dan met de man omdat hij gewoon stom bezig was geweest.

Beren verdragen elkaar al niet, laat staan mensen die zenuwachtig al klikkend om ze heen lopen. Hoe groot de ruimte is waarin ze je toelaten is afhankelijk van de beer, zijn gemoedstoestand op dat moment, de tijd van het jaar en misschien nog wel een paar variabelen. Compleet onvoorspelbaar dus. Er zijn gevallen bekend waar mensen tot op een paar meter afstand konden komen en zelfs waarin een beer een groep van 100 totaal negeert, totdat er iemand in die onzichtbare cirkel komt en dan volgt onverwacht een bliksemsnelle aanval. Beter om dit van tevoren te weten in plaats van er zelf achter te komen dat dit zo werkt. Enkele jaren terug in Canada liet een man mij heel trots closeups zien van een grizzly. Hij had er vlakbij gestaan zei hij. Ik ben daar de volgende dag ook gaan kijken maar vond de beren niet. Ik zou overigens nooit zo dichtbij gaan staan ook niet als ik niet van dit gedrag wist. Alhoewel ik diezelfde trip wel heel dicht bij een rendier ben geweest, maar ook die kunnen ineens uitvallen. Beter om van een afstandje met een flinke telelens te werken, stuk beter voor de gemoedsrust.

Dan zien we een eland met maar liefst drie jongen. Dit komt niet vaak voor. Eentje is wat kleiner en blijft ook steeds wat achter. Als de moeder verder loopt haasten twee van de drie zich om naar hun moeder toe te lopen, maar het kleintje blijft een beetje verdwaasd om zich heen staan kijken en volgt wat later. Aanvankelijk begrijp ik dit niet helemaal, maar dan zie ik dat hij kreupel is. Hij kan niet echt op zijn rechter achterbeen staan. Kristy zegt dat die de winter niet gaat overleven, ’Somebody will eat him’.

Dan vertelt ze verder over een aantal wandelingen die ze graag doet hier. Over de gletsjer en ook hierboven in de bergen. Een kennis van haar was hier een keertje boven toen hij zag dat zijn tent werd vernield door een jonge beer. De moeder rende continue om hem heen om hem te laten stoppen. Zij was blijkbaar geconditioneerd. Als een beer een tent sloopt is dat natuurlijk potentieel gevaarlijk voor mensen. Als dit gebeurt zetten parkrangers een tent op in dat gebied en wachten af. Als er een beer in de buurt komt schieten ze met rubber kogels op zijn kont en steken ook vuurwerk af. Vanaf dat moment zal die beer bang zijn voor tenten en ze vermijden. Dat probeerde de moederbeer dus duidelijk te maken aan haar jong, maar die had daar geen boodschap aan. Het was veel te leuk om de boel te slopen.

Tijdens de rit hiernaartoe zagen we een enorm veld helemaal omgeploegd, ik denk zeker 3 voetbalvelden groot. Dat had een beer vorig jaar in het voorjaar gedaan op zoek naar wortels. Hij is er hele dagen mee zoet geweest.

In de bus maak ik nog kennis met Barbara Christy en haar vriend/man. Ik had ze wel al gezien, maar nog niet gesproken. Zij fotografeert pas een jaar en hij al heel lang. Vanacht zijn ze er ieder uur uitgeweest om te kijken of er Noorderlicht was, maar ze hebben niets gezien.

Dan zien we een moederbeer met twee cubs, ik denk dat het dezelfde zijn als eergisteren. Vrij ver weg op een heuvel. Moederbeer graaft met één voorpoot wortels op. Hele lappen grond worden met één haal overhoop gehaald. Ze zijn zo sterk.

Dan zien we nog een beer aankomen, een mannetje. Mannetjes hebben het vaak op kleintjes voorzien. Een soort van snack tussendoor. Hij besluipt het drietal en de moeder heeft het totaal niet in de gaten. Er zit maar een meter of 20 tussen. Hier gaat zo meteen iets gebeuren. Dan gaat één van de kleintjes op zijn achterpoten staan en ziet het mannetje. De moeder verzamelt de kleintjes achter zich, de kop gaat naar beneden en ze valt uit naar het mannetje die er meteen al achteromkijkend vandoor gaat. Daarna gaat ieder groepje zijn eigen weg. De moeder is duidelijk geïrriteerd want ze geeft één van de kleintjes nog zo’n harde lel dat ie ervan ondersteboven rolt.

Zo gaat dat dus hier. Alle dieren lopen willekeurig wat rond totdat ze een ander tegen komen en dan moet er even besloten worden wat er moet gebeuren, kan ik eten, kan ik gegeten worden of is er geen gevaar. Alles hangt van toevalligheden aan elkaar. Vermoeiend en stresvol bestaan moet dit zijn. Continue op je hoede zijn en nooit echt kunnen ontspannen. Zelfs grote beren lopen gevaar. In de paartijd worden vrouwtjes gedekt maar een paar maanden later kunnen ze worden opgegeten door datzelfde mannetje en nog wat later kan hij zijn eigen kinderen opeten en vechten met datzelfde vrouwtje van een paar maanden terug. Het is een harde wereld hier, waar wij zo comfortabel met de bus doorheen tuffen. Had niet verwacht dat we dit soort scenes zouden meemaken.

Hier in dit specifieke deel van het park lopen zo’n 350 grizzlies rond en dat is blijkbaar heel veel voor zo’n gebied. Er zijn ook groepen wolven. Tot twee jaar geleden werden die wekelijks gezien, maar die hebben zich nu teruggetrokken in andere delen van het park, omdat het hier te onrustig voor ze is met al die bussen.

We verlaten de bergen en een uurtje later staan we weer op het station. Had niet gedacht dat het park zo’n indruk bij me zou achterlaten. We hebben ook enorm geboft met het weer. Had ook niet gedacht dat ik Denali te zien zou krijgen. Buschauffeurs die uit het park komen, krijgen ook steevast de vraag ’Is the mountain out?’

edit