Dag 5/21

Fietsen I

Om 04:40 gaat de wekker. Buiten is het kil maar gelukkig droog en helder. Rich staat al te wachten en nadat ik ook een fiets uit het hok getrokken heb en we ons ontbijtpakketje hebben opgehaald gaan we op weg. Ik heb een hoofdlampje op waarmee ik de weg voor ons kan beschijnen. Al gauw gaat de weg omhoog en zitten we allebei te klooien met de versnellingen. Beter maar even stoppen en kijken hoe ze precies werken.

Dat weggetje is verrekte stijl zeg. Ben binnen de kortste tijd buiten adem. Dacht dat ik een aardige conditie had maar dat valt ff tegen. De hoogte en de zware rugzak werken ook niet bepaald mee. Dacht dat ik daar minder last van zou hebben. Daarna gaat het opeens hard naar beneden. Heel gek zo in het donker. Je ziet het niet aankomen, maar opeens ga je heel hard of zit je te hijgen als een paard. We vliegen door twee riviertjes heen en ondertussen proberen we nog wat extra herrie te maken.

Na een tijdje komen we wat onverwacht op een splitsing uit en later nog &eacute&eacuten. Op gevoel kiezen we en sjezen verder. Niet lang daarna loopt de weg dood. Huh??!??!! Er is inmiddels wat licht boven de bergen verschenen en onze ogen zijn aan het donker gewend. Er staat een kaart hier en zo&eacuteven heb ik een vliegtuigje zien staan. Op de kaart zoeken we een vliegveld en dat blijkt aan het einde van de weg te liggen. Kantishna zien we niet echt staan.

We gaan terug en proberen beide andere wegen van de splitsingen. We kunnen ons niet meer herinneren hoe het er vanuit de bus uitzag. Dan zien we licht en ook mensen in een huisje. Rich gaat het even vragen want wij weten het niet meer. We blijken helemaal verkeerd te zitten. Bij de lodge zijn we blijkbaar linksaf gegaan terwijl we rechts hadden moeten gaan. Wat raar, ik dacht dat de lodge aan het einde van de weg lag en ik heb helemaal geen splitsing gezien toen we vertrokken. Oh fuck, maar dat betekent wel dat we dat hele lange stuk dat we daarstraks naar beneden zoefden, nu weer omhoog moeten ploeteren. Lampje kan nu uit, we zien voldoende. Om 06:15 zijn we weer terug bij de lodge.

Nu begint het pas echt, een lange klim richting Reflection Pond. Om de &eacute&eacuten of andere reden gaat het wel beter nu. Op de hele steile stukken gaan we lopen. Onverwacht staan we opeens voor Reflection Pond. Jammer, geen spiegeling maar wel meer berg dan gisteren. Eerst maar eens kijken wat er in dat ontbijtpakketje zit. Twee muffins, een pakje crackers, een zakje kaasblokjes en een appel. Mooie foto’s zijn niet heel makkelijk op dit moment, alles ligt nog in de schaduw. Toch valt er wel wat van te maken dus ik schiet er een paar. Zo doorgezweten in de ochtendkilte beginnen we het al snel koud te krijgen. Gauw terug op de fiets en verder naar boven voorbij Wonder Lake waar de lange weg langs de bergketen begint. Daar hebben we vrij uitzicht op de vallei en de bergen erachter. Misschien dat Denali zich nog wat meer gaat laten zien.

Hier blijven we een tijdje. Er staat al wat zonlicht op de roodgekleurde vallei. Best mooi maar ik kan geen goede compositie ervoor vinddn. Eigenlijk moeten de bergen op de achtergrond staan maar dat lukt hiervandaan niet. Er komt steeds meer licht maar veel mooier wordt het niet.

Er stopt een auto bij ons en de mensen erin vragen ons of we al gehoord hebben van de dolle beer. De wat!?!?! Oh ja er schijnt hier ergens een 3-jarig mannetje te zijn dat nogal speels is en alles en iedereen achterna zit. Vooral fietsers. Hmmmm. Ze maken zich vooral zorgen over alle auto’s en vooral de kinderen die hier over een paar weken rond gaan rijden. Hij blijkt gewoonlijk wel een stukje verderop te zitten.

Ok ik weet genoeg, we rijden terug naar Reflection Pond. Ik hoef geen speelse beer achter me aan.

Daar aangekomen staat het vol met fotografen. De hele rietkraag aan de overkant is nu verlicht. Hier ook nog maar even een paar schieten. We kletsen nog wat en dan scheiden onze wegen zich. Rich heeft al dagen behoefte aan wat alone-time en gaat een paar uurtjes lopend de heuvel op. Ik scheur terug naar beneden voor de lunch.

Onderweg zie ik dat al die rode struikjes blauwe bessen en zwarte bessen zijn. Er staan ook rode bessen tussen. Ik plet een blauwe bes tussen mijn vingers en volgens mij zijn dit gewoon de blauwe bessen die je kunt eten. Even proeven en yup dat zijn ze. Gauw even een paar plukken. Die andere weet ik niet zeker maar de rode zijn hard en wit van binnen. Daar begin ik niet aan. Van de zwarte proef ik er eentje maar die zijn een stuk minder lekker. Ik zie een hoop rode tinten hier, iets waar ik vanmiddag maar eens mee aan de slag moet.

Onderweg kom ik één van de wandelgroepen tegen, die zijn op de Blueberry Hill geweest, die rode heuvel waar ik zojuist stond. Nog even kletsen met Christy en dan verder naar beneden. Wat later zitten we aan de lunch. Frans heeft wel zin om vanmiddag met mij mee naar boven te gaan. Hij heeft veel gereisd om fertilizers te verkopen en houdt van hengelen, vooral aan zee. Na het eten gaan we nog even bij de honden kijken. Er wordt hier een team geformeerd en over een paar jaar gaan ze weer mee doen met de Iditarod, een barre tocht vanuit Anchorage naar Nome.

Fietsen II

Om 14:00 stappen we weer op de fiets. Ik ga deze keer niet verder dan Blueberry Hill. Frans gaat verder door naar boven. Eerst prop ik me helemaal vol met blueberries. Er staan er zoveel en ze smaken heerlijk. Dan foto’s maken. Eerst vanaf boven om de rode blaadjes er goed op te krijgen. Nu mis ik mijn close-up lens die ik er op het laatste moment heb uitgegooid. Het gaat ook waaien.

Teruglopend krijg ik een idee, horizontaal laag boven de grond fotograferen met de telelens en dan één zo’n besje scherp erop krijgen. Het gaat steeds harder waaien en dan heb ik er genoeg van. Precies op dat moment komt Frans voorbij zoeven. Ik schreeuw ff naar beneden want hij heeft me niet gezien. Gelukkig hoort hij het. Zodra ik mijn hele zootje weer heb ingepakt vliegen we naar beneden. Vroooooeem. Gaat een stuk lekkerder zo dan vanochtend.

Diner

Eénmaal terug nog een uurtje relaxen en dan is het tijd voor het eten. Bij de haard zijn een aantal mensen in gesprek en het gaat over cameras. Ik wordt er ook bij betrokken. Er worden wat kaartjes uitgewisseld en een Zwitser komt even babbelen. Hij is 5 dagen in Hallo Bay geweest. Erg duur maar je bent daar de hele dag met een gids bij de beren. Het is zijn 3e keer al daar. Dit hou ik even in gedachten. Komt me bekend voor. Wel duur volgens mij.

Hierna aan tafel. Christy heeft gelukkig geregeld dat ik vanavond bij hen aan tafel zit. Daarnaast nog een ander stel. De man is een beetje een hooghartig tiepje. Gooit er even tussendoor dat hij een scientist is en vraagt wat ik doe. Waarop hij zegt dat it-ers niets produceren en fotografen wel. Ik geef hem maar gelijk, heb geen zin in dit soort discussies. Begrijp ook niet waarom hij dat zo zegt. Verder wordt er even uit de doeken gedaan dat zijn dochter en schoonzoon beide professoren zijn. Ze vinden het blijkbaar nogal interessant allemaal.

Hij heeft nog wel een paar verhalen over zijn zoon die bergbeklimmer is en Denali beklommen heeft. Schijnt een hele gevaarlijke berg te zijn waar vooral niet-Amerikanen zich in vergissen. Afgezien dat het er heel koud is gaan weerswisselingen ontzettend snel. Je schijnt maximaal 20 minuten de tijd te hebben om je in te graven als het weer omslaat terwijl dit bij andere bergen al gauw een paar uur is. Technisch schijnt de berg niet moeilijk te zijn. De gletsjer uitlopen en dan via een graat omhoog. De twee toppen liggen een paar mijl uit elkaar en staan via een graat met elkaar in verbinding. Ik heb er geen verstand van, maar het zou heel goed kunnen kloppen allemaal.

Juni schijnt ook geen beste tijd te zijn hier vanwege de muggen. Sommige mensen gaan al na een dag terug naar huis. Een leuk spelletje schijnt te zijn om met de vlakke hand ergens tegen aan te slaan en zoveel mogelijk muggen te pletten. Het record staat op 92!! Had al gelezen dat een rendier in de zomer per dag een glas bloed doneert aan de muggen en dat ze soms helemaal doordraaien van al het gezoem en gesteek.

De gesprekken met Frans zijn een stuk leuker dan met deze eigenzinnige flapdrol. Overal heeft ie een antwoord op en denkt ie het beter te weten. Maakt niet uit waar het over gaat. Zodra ik een gelegenheid zie praat ik verder met Frans en laat hem op een nette manier links liggen.

We hebben zalm en creme brulee vanavond. Erg lekker allemaal. Hierna meteen door naar bed want morgen moeten we vroeg op.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Alaska Herfst 2013, Dag 05

Download het originele gpx bestand hier.

edit