Dag 4/21

Denali National Park

Het heeft de hele nacht hard geregend. Vanochtend is het nog helemaal bewolkt. Om 13:15 moet ik de bus van Kantishna Road House nemen in Denali National Park. Rond 10 uur rij ik richting het park. De eerste 15 mijl mag je zelf rijden maar daarna stopt het. De rest van het park is alleen maar bereikbaar met een dagbus (park in en weer uit) of als je één van de lodges hebt geboekt met de bus of met het vliegtuig.

Omdat ik toch genoeg tijd over heb rij ik dat eerste stuk een keertje. Het is anders dan ik had verwacht, maar erg mooi. Grote valleien met naaldbomen en roodgekleurde lage begroeiing. Benieuwd wat dat is. Ook berken en aspen zie je veel. Mooi, maar in een uurtje heb ik het wel gezien. Veel bergen in de verte. Ben echt benieuwd wat daar allemaal te zien is. Aan het einde van het seizoen mogen 400 auto’s die via een loterij zijn uitgekozen op eigen gelegenheid het park in. Dat zou ik ook wel willen.

Nu eerst even uitvogelen waar ik op de bus moet stappen. Er is een busstation maar in de boeking staat aangegeven dat ik op het treinstation moet zijn. Na wat heen en weer lopen en een keertje vragen blijkt het inderdaad op het treinstation te zijn maar dan helemaal achteraan.

Parkeerplaats is ook niet meteen duidelijk, maar er blijkt een terreintje te zijn voor lang parkeren. Spullen eruit en naar het station. Er staat al een rood-witte Kantishna bus maar dat blijkt hem toch niet te zijn. Volgens de bestuurder komt de echte bus pas over een uur. Hmm, ok maar even wat lezen dan.

Na een tijdje komt er een trein aan met een hoop kabaal. Kort daarna beginnen zich een aantal mensen te verzamelen en loopt er een vrouw met papieren rond. Kan er maar beter bij gaan staan. Die bus moet ik niet missen want er gaat er maar 1 per dag.

Ik maak kennis met een aantal mensen. Een stel nederlanders, Christy/Frans wonen al 30 jaar in Amerika en zijn 17 keer verhuisd en een ander stel uit Pennsylvania, Debby/Rich. Ook nog een paar anderen maar die verlies ik al snel uit het oog. Al vlot daarna gaan we de bus in. Er is nog even wat gedoe over mijn fototas omdat die zo groot is. Eigenlijk moet die onderin, maar de bus blijkt niet helemaal vol te zitten dus ik kan hem toch mee naar binnen nemen. Ik heb een mooi plekje voorin aan de rechterkant. Goed dat ik al even met de auto ben geweest want ik weet nu aan welke kant ik moet zitten.

Onze bestuurder is Evie die dit al 17 jaar doet samen met een collega, Kristy, die we op de terugweg gaan meemaken. Ze besturen een bus met de naam Charlie. Om en om rijden ze 3 en 4 dagen. Apart tiepje, heel open en hartelijk en met een mooie stem die niet bij haar lijkt te passen, ze is rond de 60 denk ik en ze heeft de stem van een meisje. Een beetje een mengeling van Rose uit Two and a Half Men en Lorraine Bracco. Hiervoor heeft ze schoolbussen gereden.

De trip gaat zo’n 6-7 uur duren. Er zijn drie stops waar we er even uit kunnen en verder wordt er gestopt als er iets te zien is maar dan mogen we er niet uit. Wel kunnen de ramen open dus we hoeven gelukkig niet door glas te fotograferen. We moeten heel zachtjes praten als de ramen open zijn en er mogen ook geen armen of hoofden naar buiten steken. Voor beren zijn wij grote bewegende rotsen en dat moet zo blijven. Ze mogen niet in de gaten krijgen dat er iets eetbaars in zit. Ook is de stem de first line of defense voor een wandelaar die een beer tegenkomt, daar mogen ze ook niet aan wennen.

Er zijn hier twee soorten naaldbomen, black spruce en white spruce. Die eerste ziet er wat armzalig uit met schrale hangende takken en is erg gevaarlijk bij brand, omdat de stam explodeert in honderden stukken brandend hout. De witte ziet er veel voller uit, maar beide zijn vrij lage en ranke boompjes. In de winter trekken de sappen zich terug in de wortels en verschrompelen de bomen een beide beetje.

De meeste rivieren hier zijn braided rivers, er is een vrij brede rivierbedding, maar die komt nooit helemaal vol met water te staan. In plaats daarvan lopen er allemaal kleinere stroompjes door elkaar heen. Rechts een v-vormig dal gevormd door stromend water, links een u_vormige vallei gevormd door ijs.

Daarna gaat het al snel de hoogte in en krijgen we steeds meer bergen te zien. De hele omgeving kleurt rood door een laag struikje, ik weet nog niet wat het is. Verder veel Spruces, veel wijd uit elkaar en soms in groepjes.

Evie (Evvy zoals ze graag genoemd wil worden) ratelt maar door, over de geologie van het gebied, de dieren, historie, de Athabasken (oorspronkelijke bewoners), de goudkoorts en allerlei mensen die een rol hebben gespeeld bij het ontstaan van het park. Charlie is er ook zo één, vandaar de naam van de bus. Verschillende mensen zijn vroeger door dit gebied getrokken of hebben hier voor langere tijd onderzoek gedaan vanuit een hutje.

Dan vraagt Debby of ze naast me mag komen zitten. Aardig mens en ontzettend makkelijk in de omgang. De linkerkant van de bus is gewild want daar valt het meeste te zien. Haar familie komt oorspronkelijk uit de Oekraïne en daar moet je wel gemakkelijk contacten kunnen leggen vertelt ze. Al snel zien we onze eerste Grizzly met twee cubs hoog boven ons. Met de 900mm zijn ze goed in beeld te halen. We blijven hier een tijdje kijken. We zien onderweg ook nog een eland en later nog een groep schapen heel hoog op de rotsen. Op deze plek heeft een onderzoeker twee jaar lang onderzoek gedaan en hij ging iedere dag helemaal naar boven om de schapen te bestuderen.

Langzamerhand beginnen we langs een rij bergen te rijden met een hele lange gletsjer ervoor, iets van 38 mijl lang. De gletsjer is bijna geheel begroeid.

Ze hebben hier heel veel moeite met het onderhouden van de weg. Vlak daaronder zit permafrost en die zit niet ieder jaar op dezelfde diepte waardoor de weg verzakt.

Denali is voor een deel te zien maar zit het voor het grootste deel toch in de wolken. Dan rechtsaf langs Wonder Lake en wat later Reflection Pond. Ik heb hier foto’s van gezien en had er toch een compleet andere voorstelling van. Wonder Lake en de bergketen staan haaks op elkaar en niet langs elkaar zoals ik dacht. Dacht ook dat het meer in een bos zou liggen maar het lijken een beetje heideachtige heuvels. Ook ligt er een enorme vallei tussen waar de gletsjer doorheen loopt.

Evie blijft maar praten en houdt dat tot het einde vol. Ze zingt zelfs nog een liedje voor ons. 6 uur lang volgekletst en het is nog een mooi sluitend verhaal ook. Echt knap, ongelofelijk hoe ze dit dag in dag uit zo enthousiast kan brengen.

Het is al donker als we inmiddels een half uur te laat aankomen. We krijgen in de stromende regen allemaal ons hutje aangewezen waar onze koffers straks worden neergezet. Daarna kunnen we meteen aan tafel. Jammergenoeg word ik bij een nogal saai stel gezet. Ze praten bijna niet. Ik had liever bij die andere mensen gezeten waar ik in de bus ook naast zat. Die zijn veel leuker.

We krijgen varkensmedaillonnetjes en pindakaastaart als toetje. Erg lekker! Er zijn morgen verschillende begeleide wandelingen maar ik heb iets anders in gedachten. Ik wil voor zonsopkomst op een mountainbike naar Reflection Pond fietsen, maar of dat verstandig is? De begeleiders vinden het een leuk idee en geven aan dat in dit deel van het park weinig of geen beren zitten. Gewoon af en toe wat lawaai maken is voldoende. Er blijft natuurlijk altijd een kans dat je er eentje treft, maar hier hoef ik me geen zorgen over te maken hier zegt ze. Rich die dit met belangstelling aanhoort vraagt of hij meemag. Tuurlijk, graag zelfs. Beter met twee op pad dan alleen.

Hierna maar snel naar bed, want morgen vroeg op.

Kaarten, Grafieken & Downloads

GPS Kaart met kleurgecodeerde hoogte informatie

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek

Kleurgecodeerde afstand/hoogte grafiek, Alaska Herfst 2013, Dag 04

Download het originele gpx bestand hier.

edit