Dag 1/21

Vliegen

Inpakken is weer even lastig als de vorige keer. 23 kilo is echt weinig, zeker als er winterkleren bij moeten. Moet weer veel thuis laten waaronder zelfs de tandpasta, maar die koop ik daar dan wel. United Airlines staat wel 18 kilo handbaggage toe dus die prop ik dan ook helemaal vol. 05:00 uur opstaan, 06:00 weg en 07:00 op schiphol. De rest verloopt wat minder voorspoedig…

Eénmaal in het vliegtuig krijgen we te horen dat ze nog wachten op de papieren en dat we zometeen vertrekken. Dat krijgen we nog een aantal keren te horen. Na een tijdje verandert het verhaal. Er is een stormfront boven de Atlantische Oceaan en de route moet worden verlegd. Hiervoor is extra brandstof nodig dus er moet ook worden getankt. Uiteindelijk vetrekken we met drie kwartier vertraging. Op zich niet zo erg, maar ik heb maar anderhalf uur overstaptijd voor de volgende vlucht Houston – Anchorage en dat gaat wel heel krap worden op deze manier.

De vlucht verloopt verder redelijk rustig. Schuin voor me zit een grote kerel die een paar keer opstaat om wat spullen uit zijn tas te halen. Eén keer schuift zijn trui wat te ver omhoog en zie ik een groot pistool aan zijn riem hangen. Hij heef het zelf niet in de gaten en gaat weer zitten. Later zie ik dat hij er wel steeds op let om zijn kleren er overheen te houden als hij opstaat. Denk dat dit zo’n Air Marshall is die in moet grijpen bij calamiteiten. Vraag me af hoe hij is binnen gekomen, want hij zou zich het beste als een gewone passagier kunnen voordoen, maar kan natuurlijk niet door de normale controle heen. Straks bij de uitgang eens kijken waar hij naar toe gaat.

We lopen nog wat meer vertraging op tijdens de vlucht. Kan me niet voorstellen dat ik de aansluiting nog ga halen. Er is minder dan 3 kwartier over en ik moet ook nog door de douane heen. Nou ja kan er weinig aan veranderen, dus maar even zien hoe dat loopt. Op zich ben ik wel benieuwd hoe het gaat worden opgelost. Het kan beter maar goed te laat zijn, dan hoef ik ook niet te gaan lopen haasten om het nog te proberen te halen.

Wat later blijkt dat zo’n 70 mensen verschillende aansluitingen gaan missen. Na de landing wordt gevraagd of de mensen zonder directe aansluiting nog even willen blijven zitten zodat wij snel naar buiten kunnen. Doen ze nog ook zeg. Tijdens het laatste stuk van de vlucht hebben we nog een paar minuten ingehaald en ik heb nog 3 kwartier over. Het zou nog kunnen. Maar even flink doorstappen en zoveel mogelijk mensen inhalen op weg naar de douane.

Aansluiting Gemist

In de douanehal blijkt de moeite tevergeefs, ik heb zo’n 1000 man voor me met 8 loketjes open. Het is een lange zigzagrij net als bij de Efteling. Je zou je voor kunnen stellen dat ze een paar loketjes open gooien speciaal voor overstappers maar de douane interesseert het niet dat je je aansluiting niet haalt.

Bij een speciaal loket voor diplomaten zie ik opeens onze Air Marshall staan. Grappig. Zo gaat dat dus. Op zich wel goed dat die lui meevliegen.

Na een uurtje ben ik aan de beurt. Vingerafdrukken van alle vingers, fotootje, de bekende vragen, hoe lang ben je hier wat kom je doen, waar verblijf je. Valt nog mee dat ze niet meteen wat bloed afnemen en een speekselmonstertje nemen.

Dan mag ik verder. Weer een rij in om het formuliertje wat je zojuist hebt gekregen weer in te leveren. Dan de koffer ophalen en weer afgeven en op naar de balie van United Airlines. De vlucht is al een kwartier weg. Belachelijk eigenlijk. Als ze het bij de douane wat efficienter inrichten is het helemaal niet nodig.

Vriendelijke dame probeert me op de de volgende vlucht naar Anchorage te zetten die over 2 uur vertrekt. Na heel wat keren proberen en bellen komt ze erachter dat de vlucht vol zit. Geen vluchten meer vanavond. Dan hoor ik opeens weer wat positieve geluidjes, toch nog een alternatief misschien? Yep na 20 minuten krijg ik twee instapkaarten. Eentje naar Phoenix, New Mexico over anderhalf uur en drie en een half uur later door naar Anchorage met US Airways. Mooi!

Al snel ben ik in de andere terminal en heb nog een minuut of 40 over voor we in gaan stappen. Dacht al dat ik het hier herkende. Ben hier ook geweest op weg naar Costa Rica. Tijd voor een hapje eten bij Panda, een soort woktentje die erg goed was de vorige keer.

Deze keer gaan we wel op tijd weg. De vlucht duurt 2 uur en in Phoenix ga ik op zoek naar de gate maar kan die niet vinden. Blijkt in een andere terminal te zijn. Wel lekker warm hier graadje of 38 denk ik. Snel met de bus naar terminal 4.

Bij de balie koop ik een gangpadstoel voor 30 dollar in plaats van mijn raamplekje. Ik wil proberen om nog een paar uur slaap te pakken en dan wil ik wel engiszins mijn stelten kwijt kunnen.

In het toestel krijgen we te horen dat we een lekke band hebben maar dat die binnen een half uurtje wel is vervangen. We mogen het toestel uit maar kunnen ook blijven zitten. Het blijkt dat mijn aankoop nog een extra voordeel heeft: 3 voor de prijs van 1, de hele rij voor mezelf. Die sta ik niet meer af en blijf lekker zitten.

Na een minuut of 10 krijgen we te horen dat we er allemaal uit moeten en dat het langer gaat duren. Ik heb me er al bij neergelegd. Ik probeer nog om het hotel in Anchorage te cancelen maar dat gaat niet meer.

Daarstraks voordat we instapten hoorde ik al een hoop gelach ergens aan de andere kant van de ruimte. Nu zit dat vlakbij me. Twee met de bek wagenwijd open en tong naar buiten kauwgom kauwende trienen, die bij zo’n beetje iedere zin in een harde schaterlach uitbarsten, daarbij het hoofd achterover gooiend. Zijn die high of zo? Iedereen is er door geërgerd maar ze lijken het niet door te hebben, of ze hebben er gewoon schijt aan dat kan natuurlijk ook. En het gaat maar door…

Na een uurtje stappen we weer in. Deze vlucht gaat 5 uur en een beetje duren. Als het enigszins wil meezitten ben ik nog voor het licht wordt in mijn hotel. De eerste consumptie is gratis omdat we moesten wachten. Daarna snel dromenland in.

Een bang hondje

Na een tijdje wordt ik wakker van een zacht gepiep. Wat is dat? Daar is het weer, lijkt wel van een hond. Telkens een paar zachte piepjes en dan weer even stil. Na een tijdje worden de piepjes harder en zeurderiger. Moet inderdaad een hond zijn maar waar istie dan? De hele cabine is verduisterd maar na wat peilwerk kom ik tot de conclusie dat het vanuit mijn rij komt aan de andere kant van het gangpad. Daar ligt een meisje te slapen, maar ik zie geen hond. Het begint nu echt gejank te worden. Hoort niemand dit?

Het lijkt wel van onder de stoel vandaan te komen. Daar staan een paar tassen maar kan het niet goed zien. Als ik in de richting van de tassen kijk houdt het gepiep op. Kijk ik weg, dan begint het weer. Daar moet dus inderdaad een hondje zitten en hij ziet mij wel. Dat dat meisje het niet hoort.

De vlucht duurt nog uren en ik heb helemaaaal geen zin om naar dat gejank te gaan zitten luisteren. Dan moet ik die meid maar wakker maken. Maar ze lijkt behoorlijk diep in slaap. Beter maar niet doen, strakt schrikt ze en gilt ze alles bij elkaar. Ik loop naar de stewardess toe en vertel haar dat er volgens mij een hondje zit te janken. Ze kijkt me even raar aan maar gaat er toch op af. Natuurlijk maakt het hondje nu geen geluid zeg ik maar hij zit er echt. Ze buigt zich naar voren om het beter te kunnen zien en dan is het heel hard GRRRRRRRWEF!!! De stewardes schrikt zich rot en deinst terug. Jaja ik ben echt niet gek.

Nu gaat ze het meisje wakker maken maar die wil niet echt. De stewardess haalt er wat hulptroepen bij en nu met 3 tegenover zich wordt het meisje dan toch wakker en haalt ze een heel klein hondje uit een tas die onder de stoel geschoven is. Het is echt een klein beestje niet veel groter dan een flinke cavia, maar wel heel fel en begint meteen de stewardessen uit te keffen. Het meisje wordt gesommeerd het beestje rustig te houden. Ik krijg nog even een vuile blik van haar maar heb zoiets van bekijk het maar. Pfffft eindelijk weer slapen. Na een tijdje zie ik dat het meisje weer in slaap is gevallen met het hondje op haar schoot. Eindelijk heeft ie zijn zin.

Anchorage

Onderweg wordt ik nog een paar keer wakker. Eén keer zie ik een verlichte stad beneden met wat lichtjes eromheen. Niet goed in te schatten of dat nou water met bootjes of woestijn met huizen is. Ik denk het laatste. Ziet er heel apart uit zo met die donkere leegte eromheen. Het lijkt wel te zweven. In de verre omtrek is alleen maar zwart te zien.

Een tijd later wordt er omgeroepen dat er noorderlicht te zien is. Inderdaad een lange groene band aan de horizon. Heel bijzonder om het ook eens vanuit de lucht te zien.

De approach is nogal wild en de landing vrij ruw. Niet te vergelijken met de laatste keer op IJsland, maar toch zeker wel in de top 3.

In de aankomsthal staat een opgezette Grizzly van 1500 pond. Wat een ding zeg, zo groot!! De auto heb ik al snel en het hotel is vlakbij. 02:00 geland en om 03:00 lig ik in bed. Uiteindelijk 6 uur vertraging opgelopen, valt nog mee eigenlijk. Wel een rare route gevlogen. Helemaal langs de oostkust naar beneden, dan horizontaal langs de grens met Mexico naar het westen en vervolgens de hele westkust weer omhoog. Totaal 27 uur onderweg geweest. Nieuw-Zeeland is er niets bij…

edit